Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Antonio Gramsci: Η τραγωδία και το μεγαλείο

Κάτι άλλαξε, θεμελιακά, είναι ολοφάνερο. Τι είναι αυτό που άλλαξε;  Άλλοτε, όλοι ήθελαν να είναι οι ζευγολάτες της ιστορίας, ήθελαν να παίξουν τους ενεργητικούς ρόλους, ο καθένας τους ήθελε να παίξει έναν ενεργητικό ρόλο. Κανένας δεν ήθελε να είναι "η κοπριά" της ιστορίας. Αλλά είναι δυνατό να οργώσεις αν πρώτα δεν λιπάνεις τη γη; Ο ζευγολάτης και η κοπριά είναι και τα δύο απαραίτητα. Θεωρητικά, αυτό το δέχονται όλοι. Αλλά στην πράξη; Κοπριά για κοπριά, καλύτερα να κάνεις πίσω, να γυρίσεις στη σκιά, στο σκοτάδι. Τώρα, κάτι έχει αλλάξει, αφού υπάρχουν εκείνοι που προσαρμόζονται "φιλοσοφικά" για να είναι "κοπριά", εκείνοι που ξέρουν πως είναι αυτό που πρέπει να είναι...Δεν υπάρχει ούτε καν η επιλογή ανάμεσα στο να ζήσεις μια μέρα σαν λιοντάρι ή εκατό χρόνια σαν πρόβατο. Δεν ζεις σαν λιοντάρι, ούτε για ένα λεπτό, κάθε άλλο: ζεις σαν κάτι πολύ κατώτερο από ένα πρόβατο για πολλά πολλά χρόνια, και ξέρεις πως έτσι πρέπει να ζήσεις.
Τα τετράδια της φυλακής


Φωτογραφία: Ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι στον τάφο του Αντόνιο Γκράμσι.

5 σχόλια:

  1. Eixa μια κουβεντα με εναν φιλο και υποστηριξα οτι οποιος σημερα μιλαει εναντιον του Μνημονιου πρεπει ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ να αποδεικνυει οτι δεν ειναι μηδενιστης,μεγαλοκαταθετης στην Ελβετια,μιζαδορος δημοσιος υπαλληλος που δεν θελει να αλλαξει τιποτα.Αυτο ειναι μια ηττα της Αριστερας σε "γκραμσιανη" θεωρηση(..αν υπαρχει κατι τετοιο).
    Αντιθετα με τους οπαδους του Μνημονιου που(παρα τις δυσκολιες απο την..πραγματικοτητα),μπορουν να ακουγονται πιο "ευκολα".
    θα ηθελα την γνωμη σου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @DimK: Νομίζω ότι το "αντιμνημονιακό" στίγμα έχει ξεπεραστεί από τα πράγματα τα ίδια ως βάση άρθρωσης πολιτικού λόγου. Σήμερα έβλεπα για μια επιστολή αντιμνημονιακή που έστειλαν κάποιοι καθηγητές να λέει κάποιος (της ΔΗΜΑΡ) ότι αφού έτσι ξηγιούνται, να τους κόψουν τον μισθό να μάθουν.

    Τώρα, αντιπαρατίθεσαι με κάτι τέτοιο; Έχει νόημα; Δεν ξέρω. Εγώ απέναντι στις χασματικές διαφορές λειτουργώ εντελώς τρομοκρατικά, στο στυλ, "ναι, πολύ ενδιαφέρον το επιχείρημά σας, ελπίζω γρήγορα να σας θάψει δια παντός η εργατική τάξη και να σας ξεχάσει η ιστορία." Δεν θέλω να γυρίσω πίσω στο "γιατί το μνημόνιο κατέστρεψε τη χώρα."

    Δεν μπορώ να το ανεχτώ αυτό ως πρόταγμα αυτή τη στιγμή. Αυτές τις κουβέντες τις έκανα πριν δυο χρόνια.

    Εσύ τι νομίζεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανέβηκε και το "Καλύτερα λιγότερα, αλλά καλύτερα" στο Marxists Internet Archive: http://www.marxists.org/ellinika/archive/lenin/works/1923/03/02.htm

    Προς σούπερ-ντούπερ χαφιεδομάνες, ειδικές στις παραβιάσεις ανοιχτών θυρών: Σόρι, μόνο το ονοματεπώνυμό μου θα βρείτε, δεν έχω γράψει στη μετάφραση τι νούμερο βρακί φοράω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σε αυτο το επιχειρημα μπορεις καλιστα να καταληξεις και ισως θα επρεπε να το κανω!
    Συμφωνω ως προς το οτι πλεον "αντι" & "υπερ" του Μνημονιου εχουν ξεπεραστει απο την πραγματικοτητα(δυστυχως μας ξεπερασε επι του δυσμενεστερου)αλλα πως μιλας με καποιον που δεν ενδιαφερεται για την μεγαλη εικονα αλλα για το ποσο/αν θα χασει απο τον μισθο του?
    Η μαχη θα κριθει απο την αφομοιωση της μεγαλης μεριδας του λαου-εκλογικου σωματος απλων καθημερινων εναλακτικων απεναντι στην φιλελευθερη λαιλαπα.
    Δυστυχως την μεγαλη εικονα εχουν την διαθεση να ασχοληθουν λιγοι(σαφως περισοτεροι απο παλαιοτερα,αλλα λιγοι).
    Δυσκολευομαι να μιλησω με απλα παραδειγματα γιατι νιωθω οτι αυτα τα εχουν οικειοποιηθει οποιοσδηποτε μιλαει για "τεμεπληδες δημ.υπαλληλους","δεν παραγουμε τιποτα","μας δανειζουν τα λεφτα τους","θελουν να μας σωσουν αλλα εμεις δεν κανουμε οτι μας λενε".
    Δεν μιλαω για επιπεδο Μανδραβελη αλλα για καλοπιστο ακροατη που θελει να ακουσει κατι διαφορετικο,αλλα αδυνατει να ξεπερασει τις ιδεοληψιες των ΜΜΕ.
    Σε αυτο το επιπεδο πιστευω οτι θα κριθει το μελλον(αυτοι θα ψηφισου ή αυτοι θα επαναστατησουν).
    Πως τους μιλας χωρις να ΠΡΕΠΕΙ να αποδειξεις οτι δεν εισαι οπαδος του Νετσαγιεφ ή απογονος μαυραγοριτων?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Συμφωνω ως προς το οτι πλεον "αντι" & "υπερ" του Μνημονιου εχουν ξεπεραστει απο την πραγματικοτητα(δυστυχως μας ξεπερασε επι του δυσμενεστερου)αλλα πως μιλας με καποιον που δεν ενδιαφερεται για την μεγαλη εικονα αλλα για το ποσο/αν θα χασει απο τον μισθο του?"

    Θα του έλεγα ότι δεν υπάρχει όρι για το πόσα θα χάσει, ότι δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός ελέγχου του πόσο χαμηλά φτάνει ο πάτος, κι ότι τα φρένα ελέγχου που υπήρχαν έχουν τελεσίδικα κοπεί. Και συνεπώς, ότι μόνο αν βγάλουν όλοι τα ποδάρια τους απ' το όχημα και πατήσουν τις φτέρνες κάτω θα σταματήσει το όχημα πριν πάει για γκρεμό.

    Αυτό θα τού έλεγα γιατί αυτό πιστεύω πως είναι η πραγματικότητα και η αλήθεια. Και ας αποφασίσει μόνος του τι σημαίνει πατάω φρένο με το πόδι και τι προϋποθέτει για να μη λιώσει το πόδι αντί να σταματήσει το όχημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή