Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

ΠΩΣ ΤΟ «ΒΗΜΑ»… ΒΗΜΑΤΙΖΕΙ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΥΝ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ

Η Iskra αναδημοσιεύει από το «Βήμα της Κυριακής» το κείμενο του Άγγελου Κωβαίου υπό τον τίτλο «Η συνισταμένη του… Αλέξη».

Είναι εντυπωσιακό ότι, ενώ ο κυρίαρχος τύπος συνήθως δεν διάκειται ιδιαίτερα φιλικά στον Αλέξη Τσίπρα, το συγκεκριμένο κείμενο μόνο που δεν χειροκροτεί την προσπάθεια για ένα νέο Κόμμα της Αριστεράς, την οποία χρεώνει προσωπικά στον Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν κρύβει την ικανοποίησή του γιατί «στελέχη περί τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης» (;) εκτιμούν ότι «Εχουμε πλέον περάσει, και πιθανόν ανεπιστρεπτί, την εποχή όπου το Αριστερό Ρεύμα καθόριζε τα πάντα στο εσωτερικό του ΣΥΝ και έτσι επηρέαζε τη ρητορική και την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ».

Δεν ξέρουμε αν τέτοιου είδους δημοσιεύματα καθησυχάζουν ή ενισχύουν τους φόβους που θέλουν τις αριστερές δυνάμεις που προχωρούν σε μετασχηματισμούς των κομμάτων τους να οδηγούνται σε συντηρητικές μετατοπίσεις.

Ο χρόνος θα δείξει…

Παραθέτουμε στη συνέχεια ολόκληρο το κείμενο του Άγγελου Κωβαίου όπως δημοσιεύθηκε χθες (15/7) στο «Βήμα της Κυριακής», το οποίο έχει ως εξής:

Η ΣΥΝΙΣΤΑΜΕΝΗ ΤΟΥ... ΑΛΕΞΗ
Ο Κ. ΤΣΙΠΡΑΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΕΙ ΣΕ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΥΡΥ ΚΟΙΝΟ
Α. Κωβαίος

Το εγχείρημα της κατά το δυνατόν ομαλής – αν και αναγκαστικής – προσγείωσης στον ρεαλισμό του 27% που συγκέντρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στις 17 Ιουνίου βρίσκεται σε εξέλιξη στην Κουμουνδούρου και στις συναντήσεις μεταξύ των συνιστωσών του ιδιόμορφου πολιτικού σχηματισμού. Η προσπάθεια συνιστά σε κάθε περίπτωση το μεγάλο στοίχημα για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά για τον κ. Αλ. Τσίπρα.

Μέχρι στιγμής αυτό είναι το πρόσωπο που πιστώνεται την εκλογική επιτυχία και την εκτίναξη από τα μονοψήφια ποσοστά – τα οποία σε κάθε εκλογική αναμέτρηση συνοδεύονταν από αγωνία για την είσοδο στη Βουλή – στα επίπεδα που προμηνύουν μια προοπτική αυτοδυναμίας, ή τουλάχιστον πολιτικής κυριαρχίας σε επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Παρά ταύτα, το εγχείρημα μόνο εύκολο δεν είναι. Η μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ από μια «πολιτική μπάμπουσκα» και ένα συνονθύλευμα συνιστωσών, σε έναν ενιαίο σχηματισμό με διαφορετική δομή, διάρθρωση και ενιαία πολιτική έκφραση, αναγνωρίζεται στην Κουμουνδούρου ως πορεία σε άγνωστα μονοπάτια – αλλά πάντως αναπόφευκτη.

Με το βλέμμα στραμμένο στον κ. Τσίπρα, κάποιοι λένε χαριτολογώντας ότι ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ στην ουσία επιχειρεί αυτή τη στιγμή να μετατρέψει τον Συνασπισμό σε μια «συνιστώσα Τσίπρα».

Αυτή την περίοδο φαίνεται ότι έχει στα χέρια του όλα τα χαρτιά με κυριότερο εξ αυτών το εκλογικό ποσοστό που δεν δίνει σε κανέναν «πάτημα» για να τον αμφισβητήσει κάποιος ή να αντιταχθεί στη διαδικασία μετασχηματισμού.

Ως προς το τι επιχειρείται, σε σχηματικό επίπεδο ακούγεται αρκετά απλό: ο κ. Τσίπρας επιδιώκει από τη μία πλευρά να υπερβεί τα σχήματα του παρελθόντος και να αναδειχθεί ο ίδιος ως ηγέτης ενός ενιαίου πολιτικού οργανισμού, με δομές που μοιραία θα θυμίζουν τα γνωστά κόμματα εξουσίας (κεντρική επιτροπή, εκτελεστικό γραφείο, πιθανόν γραμματέας κ.λπ.).

Από την άλλη - και σε παράλληλη πορεία - επιχειρεί να απευθυνθεί σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Εξ ου και τονίζει πλέον με κάθε ευκαιρία ότι «δεν απευθυνόμαστε μόνο σε αριστερούς», στα πρότυπα της τακτικής που είχε ακολουθήσει το ΠαΣοΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και εκτινάχθηκε σε διάστημα επτά ετών από το 13% στο 48%.

Ο ΣΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ
Τι προϋποθέτει αυτή η διαδικασία; Σύμφωνα με μερικά από τα παλαιότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, κατ' αρχάς απαιτείται η προσαρμογή στις νέες συνθήκες του ίδιου του ΣΥΝ, ως κυρίαρχης συνιστώσας για τη λήψη αποφάσεων στην Κουμουνδούρου.

Ο κ. Τσίπρας απέφυγε προσφάτως να απαντήσει στην ευθεία ερώτηση αν ο ΣΥΝ θα διαλυθεί στην πορεία προς τη δημιουργία ενός ενιαίου κόμματος. Στελέχη περί τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης όμως εκτιμούν ότι η διαδικασία αυτή βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. «Εχουμε πλέον περάσει, και πιθανόν ανεπιστρεπτί, την εποχή όπου το Αριστερό Ρεύμα καθόριζε τα πάντα στο εσωτερικό του ΣΥΝ και έτσι επηρέαζε τη ρητορική και την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ» εκτιμούν κάποιοι εξ αυτών και για τον λόγο αυτόν παραπέμπουν ακόμη και στις πρόσφατες τοποθετήσεις του κορυφαίου στελέχους του Αριστερού Ρεύματος κ. Π. Λαφαζάνη. Με δεδομένη την καθαρή θέση του περί του αδιεξόδου της πορείας εντός ΟΝΕ και ΕΕ, ο κ. Λαφαζάνης έχει κατορθώσει να επηρεάσει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ως προς την επιμονή στο καθοριστικής σημασίας, όπως αποδείχθηκε, «πολιτικό τρικ» της συμπαράταξης των δυνάμεων της Αριστεράς. Ο κ. Τσίπρας επέμεινε σε αυτό προεκλογικά και με τον τρόπο αυτόν κατόρθωσε εν πολλοίς να απονευρώσει το ΚΚΕ που έσπευσε να απαντήσει αρνητικά.

Την ίδια στιγμή ο κ. Λαφαζάνης έχει μετριάσει τη ρητορική του ως προς την ανάγκη ηγεμονίας του Αριστερού Ρεύματος εντός του ΣΥΝ και συνεπώς του ΣΥΡΙΖΑ και επισημαίνει πλέον στις παρεμβάσεις του: «Να κάνουμε το μεγάλο άλμα, αλλά όχι στο κενό», με την προσθήκη: «Να διαψεύσουμε την παράδοση που θέλει τις αριστερές δυνάμεις που προχωρούν σε μετασχηματισμούς των κομμάτων τους να οδηγούνται σε συντηρητικές μετατοπίσεις».

ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ
Την ίδια στιγμή, υπάρχουν συνιστώσες και πρόσωπα που εμφανίζονται με επιφυλάξεις ή και αντιρρήσεις ως προς τον στόχο της «αποσυνιστοποίησης». Μεταξύ αυτών ο κ. Εμμ. Γλέζος, με τη λογική ότι αυτό το σχήμα έδωσε τη μεγάλη ώθηση στον ΣΥΡΙΖΑ και έτσι θα πρέπει να συνεχίσει.

Παρά ταύτα, φαίνεται ότι αυτή η λογική δύσκολα θα επικρατήσει, καθώς ακόμη και κάποιοι από τους πλέον μαχητικούς επικεφαλής συνιστωσών έχουν διακηρύξει τη μεταστροφή τους.

Μεταξύ αυτών ο κ. Ρούντι Ρινάλντι της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας (ΚΟΕ), ο οποίος μετά το αποτέλεσμα της 17ης Ιουνίου και την εκλογή πέντε μελών της συνιστώσας στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειψε τις παροτρύνσεις περί εξόδου από το ευρώ και έστρεψε το ενδιαφέρον του στην ανάγκη «υπευθυνοποίησης» του ΣΥΡΙΖΑ.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αυτός που ήταν. Ο μετασχηματισμός του σε μια μαζική λαϊκή δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς είναι πλέον απαραίτητος» έγραφε στις 21 Ιουνίου και υπογράμμιζε: «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να παραμείνει ένα σχήμα συσχετισμών, ισορροπιών ανάμεσα σε συνιστώσες και χωρίς οργανωμένη βάση. Οι οργανώσεις και τα κόμματα που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να μπορούν να διατηρήσουν την ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική αυτονομία τους, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί πια να είναι το άθροισμα των υπαρκτών δυνάμεων που ως σήμερα τον συναποτελούσαν».

Κατέληγε μάλιστα στο ότι «είναι αναγκαία μια μεγαλύτερη "υπευθυνοποίηση" του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή δεν σημαίνει να στρογγυλέψει τις απόψεις του, να κρύψει αιχμές, να μεταμφιεστεί σε κάτι που δεν είναι. Σημαίνει να πάρει υπόψη του τις ανάγκες, τα προβλήματα, τις αγωνίες μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας, της κοινωνικής πλειοψηφίας. Να προσπαθήσει να ανταποκριθεί, να απαντήσει, να δώσει διέξοδο, πέρα από τη γενική συνθηματολογία και καταγγελία. Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση».

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ
ΟΙ «ΠΑΣΟΚΟΓΕΝΕΙΣ» ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ
Η τακτική που ακολουθεί ο κ. Τσίπρας είναι ήδη ορατή. Τη στιγμή που στο «κάδρο» του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να εμφανίζονται σχεδόν όλοι, ο επικεφαλής τού υπό αναμόρφωση σχηματισμού διατηρεί κοντά του κάποια πρόσωπα με μακρά πορεία στον χώρο της Αριστεράς, όμως φέρνει στο πρώτο πλάνο ένα στέλεχος όπως η κυρία Σοφία Σακοράφα που προέρχεται, ως γνωστόν, από το ΠαΣοΚ και της αναθέτει μάλιστα την ευθύνη για την Οργανωτική Επιτροπή που θα αναλάβει την πορεία ως τη Συνδιάσκεψη του φθινοπώρου και το Συνέδριο του επόμενου έτους.

Η σκοπιμότητα μιας τέτοιας κίνησης είναι ξεκάθαρη. Ο κ. Τσίπρας επιλέγει ένα από τα εκτός ΣΥΡΙΖΑ πρόσωπα, που συνδέεται περισσότερο με τον ίδιο και την επιλογή του να την εντάξει στους συνδυασμούς του κόμματος, τόσο για να αποφύγει απόπειρες ελέγχου των διαδικασιών από συνιστώσες και παρακλάδια τους, όσο και για να εδραιώσει την εντύπωση ότι σε εξέλιξη βρίσκεται μια διαδικασία γενικότερης διεύρυνσης.

Το μεγάλο ερώτημα για τους περισσότερους είναι, κατόπιν όλων αυτών, ο χρόνος. Το αν «θα προλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ να μετασχηματιστεί ή θα τον προλάβουν οι εξελίξεις», μιας π.χ. γενικότερης αποσταθεροποίησης, δεν βρίσκει κατηγορηματική απάντηση μεταξύ στελεχών του.

Το ενδιαφέρον είναι πάντως ότι στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ κυριαρχεί η εκτίμηση πως η κυβέρνηση Σαμαρά δεν είναι έτοιμη να καταρρεύσει, παρά τα όσα κάποιοι θέλουν να δηλώνουν. Υπό την έννοια αυτή, η προσγείωση στην πραγματικότητα φαίνεται ότι συνοδεύεται και από την υιοθέτηση της λογικής του «ώριμου φρούτου»…

«Βήμα της Κυριακής», 15 Ιουλίου 2012.

Πηγή: Iskra

14 σχόλια:

  1. Χμμμμ!
    Της διεργασίας το κάγκελο!
    Για δες εδώ:
    http://www.tometopo.gr/home/ideas/853-k-o-to-.html

    Ερνστ Έβερχαρτ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κόρη του Αλέκου είναι η Αριάδνη;

      Διαγραφή
    2. Αδερφή του είναι!

      Κάποιος που είχε άλλο nick

      Διαγραφή
    3. Α, οικογενειακή υπόθεση πάντως.

      Ωραία. Ε, με τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει και τυπικά απεμπολήσει όλα του τα προεκλογικά συνθήματα, δημιουργείται και το αντίστοιχο μάρκετ τώρα για ΣΥΡΙΖΑ πλην ευρώ, και ο Λαφαζάνης/ΑΡ, συνεπικουρούμενος από ΜΑΑ και κάποιους Αντάρσυους, θέλει κι αυτός να στείλει κάποια μηνύματα για τις προοπτικές αυτού του μάρκετ.

      Περιορισμένο νομίζω το πολιτικό ενδιαφέρον του θέματος στην παρούσα φάση. Ίσως πριν δυο χρόνια να χε κάποιο νόημα.

      Διαγραφή
    4. Α να πω και ότι σύμφωνα με κάποια στοιχεία που δημοσίευσε το kke.gr, το ΚΚΕ αναδείχθηκε συνεπέστερο προεκλογικά κόμμα σε πρόσφατη δημοσκόπηση, την ίδια που το φέρνει επίσης σταθερά τελευταίο στις προτιμήσεις.

      Πώς λέμε, "συγχαρητήρια, είστε μεγάλο κορόιδο ως κόμμα, εμείς απατεώνες θέλουμε."

      Διαγραφή
  2. Πώς σχολιάζεις Αντώνη το κείμενο του Βήματος και το σχόλιο της Ισκρα;

    Κάποιος που είχε άλλο nick

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Εσωτερικαί διεργασίαι." Αλλουνού τσιφλίκι.

      Ενδιαφέρον και το άρθρο Βήματος σε ό,τι αφορά την ΑΡ και ο εκνευρισμός της ΑΡ. Αλλά μέχρι εκεί, όχι ότι έχουμε και τρικυμία.

      Απολαυστικό το κομμάτι για το σούργελο τον Ρινάλντι.

      Διαγραφή
  3. "Κατέληγε μάλιστα στο ότι «είναι αναγκαία μια μεγαλύτερη "υπευθυνοποίηση" του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή δεν σημαίνει να στρογγυλέψει τις απόψεις του, να κρύψει αιχμές, να μεταμφιεστεί σε κάτι που δεν είναι. Σημαίνει να πάρει υπόψη του τις ανάγκες, τα προβλήματα, τις αγωνίες μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας, της κοινωνικής πλειοψηφίας. Να προσπαθήσει να ανταποκριθεί, να απαντήσει, να δώσει διέξοδο, πέρα από τη γενική συνθηματολογία και καταγγελία. Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση».
    Α/ Καλά... και μέχρι το εκλογικό μπουμ του Μαΐου με ποια πυξίδα πορευόταν ο Ρινάλντι, αφού, κατά δική του ομολογία, δεν έπαιρνε υπόψιν του τις κοινωνικές ανάγκες (ή ανήκε σε ένα κόμμα/συνασπισμό που δεν έπαιρνε κλπ κλπ);

    Β/ Δηλαδή πόσο πιο "υπεύθυνος" να γίνει; Πόσο πιο "μέσα" σκοπεύει να χωθεί;

    Ας ελπίσουμε ότι η Ρόζα θα επιβεβαιωθεί όταν λέει ότι:

    "Αν η σοσιαλδημοκρατία αντιστε­κόταν στις επαναστάσεις, που παρουσιάζονται σαν ιστορική ανάγκη, το μόνο αποτέλεσμα θα ήταν να μετατραπεί από εμπροσθοφυλακή σε οπισθοφυλακή, εμπόδιο ανίσχυρο στην πάλη των τάξεων. Μα η πάλη των τάξεων στο τέλος θα θριάμβευε είτε έτσι είτε αλλιώς, χωρίς τη σοσιαλδημοκρατία και, αν χρειαζόταν, ενάντια της."
    (Βέβαια η ΡΛ δεν είχε στο μυαλό της τον "ΠΑΣ_ΣΥΡΙΖΑ", μια και άλλες οι συνθήκες και άλλο πράγμα ήταν η σοσιαλδημοκρατία, όταν έγραφε αυτά, αλλά τέλος πάντων... Άλλωστε το τέλος και μόνο του αποσπάσματος με ενδιαφέρει εδώ.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Καλά... και μέχρι το εκλογικό μπουμ του Μαΐου με ποια πυξίδα πορευόταν ο Ρινάλντι,"

      Του απόλυτου τυχοδιωκτισμού. Αυτή με την οποία πορεύεται πάντα.

      Ρόζα; Ποιά Ρόζα; Η Εσκενάζυ;

      Διαγραφή
    2. Τελικά, δεν είναι οπορτουνιστές...

      Απλοί τυχοδιώκτες είναι οι άνθρωποι. Με την κοινή -μη πολιτική- σημασία της λέξης...

      Διαγραφή
    3. Οπορτουνισμός και τυχοδιωκτισμός

      Πρέπει, στην παρούσα συγκυρία, να διασαφηνιστεί κατά το δυνατόν καλύτερα η σημαντική διαφορά ανάμεσα σε δυο έννοιες: αυτές του οπορτουνισμού και του τυχοδιωκτισμού.

      Ο πολιτικός δράστης που συνάπτει συμμαχίες τη μια μέρα με την μία παράταξη και την άλλη με την άλλη, που το Σάββατο διαδίδει επαναστατικά τσιτάτα και την Κυριακή συνομιλεί με εργοδότες, που γράφει αφήνοντας ανοίγματα σε όλες ανεξαίρετα τις πολιτικές ιδεολογίες, δεν είναι οπορτουνιστής. Είναι τυχοδιώκτης. Ο οπορτουνισμός είναι πολιτική κατηγορία, ενώ η συμπεριφορά που περιγράφω άπτεται μάλλον της σφαίρας δράσης του απατεώνα, του διπλού πράκτορα, του ανθρώπου που ενοικιάζει υπηρεσίες. Το ότι ο τυχοδιώκτης μπορεί να κάνει την πολιτική σφαίρα δράσης του είναι καθαρά συγκυριακό. Αφορά αποκλειστικά το γεγονός ότι η πολιτική ενασχόληση είναι δυνητικά επικερδής, καθώς βρίσκεται στο κέντρο διαπλοκής σημαντικών οικονομικών συμφερόντων.

      Ο οπορτουνισμός, αντίθετα, δεν προϋποθέτει στενά εννοούμενη "διαφθορά", δεν χαρακτηρίζεται από τη διαρκώς ρευστή πολιτική συμπεριφορά και δεν προϋποθέτει καθόλου την ύπαρξη εντυπωσιακής ασυνέπειας ή ανακολουθίας διακηρυγμένων αρχών και απτών πράξεων. Ο οπορτουνιστής είναι απλώς κάποιος ο οποίος παίρνει από ένα οργανικό σώμα ιδεών μόνο αυτές --και πριμοδοτεί μόνο αυτές-- που συμφέρουν την τάξη ενάντια στην οποία έχει ως στόχο να λειτουργήσει το σύνολο του σώματος αυτού ιδεών. Ο οπορτουνιστής δεν προδίδει τις ιδέες που έχει στρεβλωτικά απαγκιστρώσει από αυτό το σύνολο. Αντίθετα, τις υπηρετεί με συνέπεια, και δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς, με δεδομένο το γεγονός ότι η βασική πρόθεσή του δεν είναι η εξαπάτηση κανενός (αν και αυτό ακριβώς είναι συχνά η συνέπεια των πράξεών του από όσους δεν κατανοούν τον ρόλο του), αλλά ο συμβιβασμός συμφερόντων, η συναινετική λύση, η αποφυγή συγκρούσεων που ο ίδιος θεωρεί, από θέση αρχής, άσκοπες και αχρείαστες. Οπορτουνισμός είναι η ευσυνείδητη προσπάθεια συγκερασμού του δικαιώματος της αστικής τάξης να διατηρήσει την κοινωνική της θέση και τα προνόμιά της με το δικαίωμα των υποτελών της να ζήσουν ανθρώπινα.

      Είναι πολύ εσφαλμένο, συνεπώς, να ταυτίζουμε τον τυχοδιώκτη με τον οπορτουνιστή. Ο πρώτος θα μπορούσε εξίσου άνετα να πουλάει ανύπαρκτα οικόπεδα σε αδαείς, ή να πρωταγωνιστεί στη σύλληψη σχεδίου τύπου πυραμίδας, ή να εμπλέκεται σε κύκλωμα εμπορίου όπλων με δικτάτορες την ίδια στιγμή που συνεργάζεται με υπηρεσίες για την ανατροπή τους· δεν έχει καμία ηθική διαφορά από τον κοινό εγκληματικό τύπο που εμπλέκεται σε τέτοιου είδους δραστηριότητες, εκτός απ' την εκ των προτέρων αποστροφή για τη φυλακή. Ο οπορτουνιστής, αντίθετα, είναι ένα καθαρά πολιτικό ον, ανήκει ως οντότητα καθαρά στη σφαίρα της πολιτικής, και μπορεί να είναι τίμιος, γενναιόδωρος και ακέραιος άνθρωπος στην προσωπική του ζωή.

      Ας μην ονομάζουμε τους τυχοδιώκτες που παρεπιδημούν στην ελληνική πολιτική σκηνή "οπορτουνιστές." Αποτελεί κατάφωρη αδικία σε βάρος των οπορτουνιστών (Κάουτσκι, Μπέρνσταϊν, κλπ) και συσκοτίζει την αλήθεια.
      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/01/blog-post_8443.html

      Διαγραφή
  4. Περα απο ολα τ'αλλα , νομιζω πως στο τσιρκο Μεντρανο της λεγομενης "αριστερας" η Κ"Ο"Ε δικαιως κατακτα το τιτλο του αρχισαλτιμπαγκου.

    Μιχαλης Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και ο Ρινάλντι, του Μπόζο του τσίρκου. Τι γλοιώδες υποκείμενο Θε μου.

      Διαγραφή
  5. ναι ισχύει . πρόκειται για το μεγαλύτερο ανέκδοτο μεσα στα ανεκδοτα. το πιο απολαυστικό ήταν που οι "σοσιαλιστές με δημοκρατία και ελευθερία (!!!) τους σβήσανε το σφυροδρεπανο και αυτοί , οι κομμουνιστές (!!!) δε βγάλανε άχνα. σκουλήκια, σιχάματα.

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή