Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Χαλυβουργία-Τα γεγονότα χθες

Οι επικεφαλής των αστυνομικών δυνάμεων παίρνουν τις σχετικές «εντολές» από τα διευθυντικά στελέχη του εργοστασίου

Ασπρόπυργος, 9.05 χτες το πρωί. Οι απεργοί χαλυβουργοί, μετά από εννιά μήνες απεργία, μπαίνουν ξανά στο εργοστάσιο από την κεντρική πύλη συγκροτώντας διαδήλωση, υψώνοντας τη γροθιά τους και κρατώντας ένα γαρίφαλο στο χέρι. Εφαρμόζουν την απόφαση της 20ής γενικής τους συνέλευσης που έγινε το Σάββατο το μεσημέρι και έλεγε ότι μπαίνουν στο εργοστάσιο για να συνεχίσουν με άλλες μορφές τον αγώνα τους, ανατρέπουν για μια ακόμα φορά το σχεδιασμό του βιομήχανου Μάνεση, που τώρα πια είχε κάνει καθαρό ότι επεδίωκε να οδηγήσει σε εκφυλισμό την απεργία, να διαλύσει το σωματείο και για να πετύχει αυτό το σχέδιό του είχε αμέριστη βοήθεια απο την κυβέρνηση που έθεσε στην υπηρεσία του την κρατική καταστολή.

Οι απεργοί με όλα τα μέλη της διοίκησης του Σωματείου της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» με επικεφαλής τον πρόεδρο Γιώργο Σιφωνιό, πέρασαν την πύλη συντεταγμένα και οργανωμένα ως οι πραγματικοί νικητές αυτής της εννιάμηνης απεργιακής μάχης.

Τα συνθήματα από τους εργαζόμενους άλλων κλάδων που έσπευσαν για μια ακόμη φορά στο χώρο του εργοστασίου από τα ξημερώματα για να συμπαρασταθούν στους χαλυβουργούς, δονούν την ατμόσφαιρα την ώρα που οι χαλυβουργοί κατευθύνονται στα πόστα τους. «Εννέα μήνες απεργία, αξέχαστη θα μείνει αυτή η απεργία», «Με αίμα και ιδρώτα δένεται το ατσάλι, οι χαλυβουργοί δεν σκύβουν το κεφάλι» «αγώνας, ρήξη, ανατροπή, το δρόμο δείχνουν οι χαλυβουργοί».
Με αυτό τον τρόπο θέλησαν Μάνεσης και κυβέρνηση να μπουν οι εργαζόμενοι για δουλειά. Κάτω από τη «σιδερένια φτέρνα» των δυνάμεων καταστολής. Δεν τους πέρασε...

Ο πολύμηνος αγώνας τους, αποτελεί έναν ακόμη φωτεινό φάρο στους αγώνες της εργατικής τάξης για την τελική νίκη με την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Δίδαξε ηρωισμό και αυτοθυσία απέναντι στην ίδια την αστική τάξη, τις κυβερνήσεις της -αντιμετώπισε κατά σειρά τις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά- τα αστικά ΜΜΕ, τις δυνάμεις καταστολής, τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς του Μάνεση.

Παρά το γεγονός ότι με την απεργία τους ανάγκασαν τον Μάνεση να αποσύρει προς το παρόν τα αρχικά σχέδιά του για επιβολή 5ωρης απασχόλησης με αντίστοιχη μείωση μισθών, δεν σταμάτησαν αλλά συνέχισαν αγωνιζόμενοι για την επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων δίνοντας το πραγματικό νόημα του συνθήματος «Ενας για όλους και όλοι για έναν».

Επεσαν στο κενό όλες οι προσπάθειες καθυπόταξης των χαλυβουργών
Από τις 5 το πρωί, έξι διμοιρίες των ΜΑΤ είχαν σφραγίσει το εργοστάσιο, παρά το γεγονός ότι η απεργία είχε ανασταλεί από το προηγούμενο Σάββατο και οι αρμόδιοι υπουργοί είχαν διαβεβαιώσει ότι θα αποχωρήσουν τα ΜΑΤ. Ως την τελευταία ώρα ο Μάνεσης έκανε καθαρό ότι θέλει να τσακίσει τους εργάτες, και οι δυνάμεις της κρατικής καταστολής έκαναν ακόμα πιο καθαρό για ποια τάξη δουλεύουν.

Οσο περνούσε η ώρα και πλησίαζε 6.30 π.μ., ώρα προσέλευσης της πρωινής βάρδιας, οι εργάτες της «Χαλυβουργίας» με επικεφαλής το Σωματείο τους απαιτούν την άμεση απομάκρυνση των αστυνομικών δυνάμεων. Σε αντίθετη περίπτωση δηλώνουν πως δε θα μπουν. Στο πλευρό τους στέκονται εκατοντάδες εργαζόμενοι και νεολαίοι που τους συμπαραστέκονται σε κάθε αγωνιστικό τους βήμα.
9.05 το πρωί. Είναι η στιγμή που οι εργάτες, οργανωμένα και συντεταγμένα, με επικεφαλής τα μέλη του ΔΣ του Σωματείου μπαίνουν στο εργοστάσιο

Από την πλευρά του ο επικεφαλής των αστυνομικών δυνάμεων βρίσκεται σε συνεχείς διαβουλεύσεις με τους διευθυντές του εργοστασίου από τους οποίους ουσιαστικά παίρνει τις εντολές κι έχουν σχέση με τον τρόπο που θα προσέλθουν οι εργάτες μέσα. Οι αξιώσεις της εργοδοσίας είναι εξοργιστικές και προσβλητικές. Απαιτεί από τις αστυνομικές δυνάμεις να παραμείνουν στο χώρο, να επιτρέπουν την είσοδο στον εργαζόμενο κατά μόνας, με επίδειξη της αστυνομικής ταυτότητας και αφού δώσει την έγκριση για είσοδο ο εκάστοτε προσωπάρχης. Η φτηνή δικαιολογία που επικαλέστηκαν για αυτή την άθλια αξίωση ήταν να μην μπουν στο χώρο του εργοστασίου απολυμένοι είτε οι αλληλέγγυοι που εκδήλωναν τη συμπαράστασή τους στους χαλυβουργούς. Την ίδια στιγμή, εντεταλμένα τσιράκια του Μάνεση, προκαλούσαν συνεχώς, με την κάλυψη των αστυνομικών δυνάμεων, τους αγωνιστές εργάτες.

Τα μέλη του ΔΣ του Σωματείου απορρίπτουν κατηγορηματικά αυτή την εξευτελιστική διαδικασία και απαιτούν εκ νέου την άμεση απόσυρση των ΜΑΤ για να πάνε για δουλειά. Το απαράδεκτο σκηνικό που έχει διαμορφωθεί με ευθύνη της κυβέρνησης προκαλεί την άμεση αντίδραση του βουλευτή του ΚΚΕ Χρήστου Κατσώτη, ο οποίος βρίσκεται στο χώρο και καταγγέλλει τη στάση της αστυνομίας και του Μάνεση και συνολικά της κυβέρνησης. Προσπαθεί να επικοινωνήσει κατ' επανάληψη με τους αρμόδιους υπουργούς, τον Αντ. Ρουπακιώτη (υπουργό Δικαιοσύνης), τον Ν. Δένδια (υπουργό Προστασίας του Πολίτη) καθώς και τις ανώτερες αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές. Ο πρώτος προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, για τους άλλους δυο που κρύβονται και οι τρεις μαζί καλύπτουν την κρατική καταστολή που εξάλλου, όπως υπενθύμισε ο βουλευτής του ΚΚΕ, αναπτύχθηκε με εντολή του ίδιου του πρωθυπουργού. Από την Εισαγγελία γίνεται γνωστό ότι δεν έχει δοθεί εντολή για ανάπτυξη αστυνομικών δυνάμεων στο εργοστάσιο και τελικά την ευθύνη παίρνει πάνω του ο ίδιος ο ταξίαρχος δυτικής Αττικής, που απροκάλυπτα σε άμεση συνεννόηση με τα διευθυντικά στελέχη του Μάνεση επιμένει να απαγορεύει την είσοδο των εργατών στο εργοστάσιο αν δεν γίνει με τους όρους του Μάνεση.
Ο Γ. Σιφωνιός, τη στιγμή που ανακοινώνει σε χαλυβουργούς και εργαζόμενους πως αν δεν απομακρυνθούν άμεσα τα ΜΑΤ, κανείς εργάτης δε θα μπει στο εργοστάσιο

Οι χαλυβουργοί δεν υποχωρούν. Δηλώνουν σε όλους τους τόνους πως προϋπόθεση για να μπουν είναι να αποχωρήσουν τα ΜΑΤ και οι ίδιοι να μπουν συντεταγμένα και οργανωμένα, όπως ακριβώς ξεκίνησαν την απεργία τους. Η αποφασιστικότητά τους αναγκάζει την εργοδοσία να κάνει πίσω. Με την ταυτόχρονη αποχώρηση των ΜΑΤ και των υπόλοιπων αστυνομικών δυνάμεων, οι εργάτες μόνοι τους ανοίγουν την κεντρική πύλη και κατευθύνονται στα πόστα τους κάτω από τα χειροκροτήματα και τα συνθήματα των παρευρισκομένων.

Αισθανόμαστε νικητές, είμαστε περήφανοι
Στις πρώτες δηλώσεις του ο Γιώργος Σιφωνιός, πρόεδρος του ΔΣ του Σωματείου της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» δηλώνει: «Μπροστά στην πύλη της "Χαλυβουργίας" αναγκάσαμε σε άτακτη υποχώρηση μια μερίδα των ΜΑΤ για να περάσουμε στη δουλειά μας. Ο κ. προσωπάρχης έστηνε προσχήματα ό,τι υπάρχουν ανάμεσά μας απολυμένοι και απαγορεύεται να μπούνε μέσα. Δε γνωρίζει ούτε ποιοι είναι απολυμένοι ο κύριος που τους απολύει. Είναι αίσχος αυτό. Για μια ακόμη φορά καταγγέλλουμε την εργοδοσία και κατ επέκταση την κυβέρνηση που τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν τέτοια μέσα. Αυτοί που ξεκίνησαν την ηρωική απεργία την τελειώνουν με ψηλά το κεφάλι και συνεχίζουμε τον αγώνα μας ώστε να έχουν δουλειά όλοι οι εργαζόμενοι. Εμείς θέλουμε να διασφαλίσουμε τις θέσεις εργασίας όπως πρέπει να κάνει κάθε τίμιος συνδικαλιστής που υπερασπίζεται τους συναδέλφους του.

Αισθανόμαστε νικητές, είμαστε περήφανοι. Είναι τιμή μου που ως πρόεδρος εκπροσωπώ τέτοιους εργαζόμενους. Με συλλογικές διαδικασίες πήραμε τις αποφάσεις, με συλλογικές διαδικασίες απεργήσαμε, με συλλογικές διαδικασίες μπαίνουμε μέσα. 20 Γενικές Συνελεύσεις τα λένε όλα. Αλλά η δημοκρατία η δική μας προφανώς δεν εκφράζει μια μερίδα των πλουτοκρατών, του Μάνεση, της αντιδραστικής κυβέρνησης των μνημονίων που θέλει να επιβάλει αυτά τα αντεργατικά μέτρα εξαθλίωσης της ζωής των εργαζομένων. Ηδη με αυτούς τους μισθούς που παίρνουμε δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα. Εμείς συνεχίζουμε τον αγώνα μας για αξιοπρέπεια πάνω απ' όλα. Ο αγώνας μας δε σταματά εδώ».

25 σχόλια:

  1. “Ενταση και σήμερα έξω απο την Χαλυβουργία καθώς ο σύντροφος Σιφωνιός έχασε το προτελευταίο του δόντι κατά την είσοδο του απο την πύλη του εργοστασίου. Οι σύντροφοι του σύντροφου Σιφωνιού έψαξαν όλο το προαύλιο του εργοστασίου ενώ το Κ.Κ.Ε μιλά ανοιχτά πια για ακόμα μια απώλεια του προλεταριάτου στο όνομα του καπιταλισμού.

    Ο σύντροφος Σιφωνιός μίλησε ζωντανά για το γεγονός στον 902, ενώ η εργοδοτική πλευρά του Μάνεση ισχυρίζεται ότι υπεύθυνος για την απώλεια του προτελευταίου δοντιού του συντρόφου Σιφωνιού, είναι ο ίδιος ο σύντροφος που απο προχτές μασούσε γαρύφαλλα στα διαλείμματα απο την εργασία του. Για λάσπη απέναντι στο εργατικό κίνημα μίλησε και το Π.Α.Μ.Ε που καταγγέλει την Χρυσή Αυγη ότι με τις σοκοφρέτες απο τα Lidl που έφεραν τα μέλη της στην Χαλυβουργία έθεσε σε κίνδυνο την στοματική υγιεινή των απεργών. Η Χρυσή Αυγή απο την πλευρά της μιλά για λάσπη ενάντια στο κίνημα «Σοκοφρέτες ΜΟΝΟ για Ελληνες» απο την πλευρά του Π.Α.Μ.Ε.

    Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο σύντροφος Σιφωνιός με ένα δόντι πια θα συνεχίσει να αγωνίζεται για την εργατική τάξη.

    Τακενάρδης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκαιο. Πώς είναι έτσι αυτός ο Σιφωνιός; Μια οδοντοστοιχία της προκοπής δεν έχει. Ντροπή, και είναι και προλετάριος.

      Αλλά κάτσε, αυτό ήταν το πρόβλημα μ' αυτόν εξ αρχής. Πολύ προλετάριος ρε παιδί μου. Κάτι σε λιγότερο προλετάριο δεν έχει να συμπαρασταθείτε και σεις οι ευγενικές ψυχές με τις οδοντιατρικές νόρμες;

      Διαγραφή
    2. Λίγο πιο κακό χιούμορ, θα γράφει στο Protagon.

      Διαγραφή
  2. καμιά φορά νιώθω ότι γινόμαστε υπερβολικοί με μερικούς "διαφωνούντες",
    ο παραπάνω μου υπενθυμίζει, ότι και λίγα λέμε και λίγα κάνουμε.

    τσεκούρι και φωτιά στα λυσσασμένα κοπρόσκυλα της εργοδοσίας.
    τα σιχάματα του ανθρώπινου είδους έχουν τεράστιο χώρο να βολευτούν
    στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.
    κανείς δε θα τους θυμάται.
    Μόνο αυτοί οι δογματικοί οι ξεδοντιάρηδες θα γραφτούν με χρυσά γράμματα.
    Βρε κοίτα κάτι πράγματα...

    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όσοι διαφωνούν μαζί σας, απ τα "σκυλιά της εργοδοσίας" μέχρι...

    εμπιπτουν στη κατηγορία "Διαφωνούντες"..

    Να σαι καλά αληθινός κι ειλικρινής όπως και τώρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί προσπαθείς να επινοήσεις καταστολή εκεί που δεν υφίσταται;

      Θέλεις να σου πω ωραία και καλά που υφίσταται καταστολή ιδεολογική εδώ μέσα;

      Σε σχόλια που κρίνεται ότι υπονομεύουν την ενότητα του ταξικού μετώπου το οποίο έχει ανάγκη το εργατικό κίνημα. Εκεί υφίσταται αλύπητη καταστολή. Ξέρεις γιατί; Επειδή η εργατική τάξη δεν έχει δύναμη άλλη από την σιδερένια πειθαρχία της και την ομόνοιά της. Τρε λενινιστικό, ξέρω, τρε καταπιεστικό. Άμα είσαι με τους αστούς. Οι οποίοι φυσικά έχουν εξίσου σιδερένια πειθαρχία, συν κατασταλτική εξουσία, συν χρήμα, συν μικροαστούς που παίζουν το βιολί τους νομίζοντας ότι κάνουν περιπάτους στον ανθισμένο κήπο της "ελεύθερης ανταλλαγής απόψεων" που βολεύει πάντα τη μία πλευρά, αυτή που έχει το πάνω χέρι υλικά και στρατιωτικά.

      Σε ό,τι αφορά λοιπόν θέματα ενότητας του ταξικού μετώπου πέφτει καταστολή ωμή, ανάλογη ακριβώς με την καταστολή που κάνει 57 τηλεοπτικά κανάλια και 5890 μπλογκ να εξυπηρετούν τα ίδια ακριβώς συμφέροντα.

      Είτε σ' αρέσει, είτε όχι.

      Για θέματα αδιάφορα για την επιβίωση του ταξικού μετώπου, θέματα πασατέμπο για αριστερές συνειδήσεις με ευαισθησίες, μπορείς να μιλάς ελεύθερα όσο θες.

      Ελπίζω να εξηγηθήκαμε.

      Διαγραφή
  4. Αντώνη, δεν χωράει αμφιβολία ότι χρειάζεται ενότητα στο ταξικό μέτωπο αλλά από την άλλη πάντα υπάρχουν ιδεολογικές διαφορές εντός, όπως και διαφορές πολιτικής κλτ. Αν η ενότητα έχει την μορφή μιας άνωθεν επιβεβλημένης ταυτότητας η οποία δεν δέχεται καμία κριτική, είναι ιδιαιτέρως προβληματικό.
    Σε αυτόν τον βαθμό δεν είναι δυνατόν να μην γίνει κριτική στο πως εξελίχθηκαν τα πράγματα στον αγώνα των Χαλυβουργών, ο οποίος μόνο με λεκτικές ακροβασίες μπορεί να θεωρηθεί νικηφόρος. Για άλλη μια φορά όταν το πράγμα έφτασε στα όρια του, και ο μόνος δρόμος που έμενε ήταν η κλιμάκωση της συγρουσης από την πλευρά των εργατών το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ λάκισε. Δεν χωράει αμφιβολία οτι χωρίς την στήριξη του ΠΑΜΕ οι χαλυβουργοί δεν θα μπορούσαν να δώσουν τον αγώνα που έδωσαν. Από την άλλη όμως, όπως και σε άλλους αγώνες που πρωτοστατούσε το ΠΑΜΕ όταν η αποφασισμένη του τακτική δεν απέδωσε, δεν αποδείχτηκε ικανό να πάει τον αγώνα παραπέρα. Αντίθετα υποχωρεί μέσω της κλασικής ρητορίας περί "συνέχισης του αγώνα με άλλα μέσα". Δεν θεωρώ όμως ότι έχει νόημα να συγκεντώνεται όλη η κριτική στο ΠΑΜΕ, αν και ο ρόλος του ως συνδιακλιαστικό όργανο χρήζει μιας σοβαρής ανάλυσης. Πρέπει να προβληματιστούμε γιατί δεν υπήρξαν πρωτοβουλίες από τα κάτω, γιατί οι ίδιοι οι χαλυβουργοί άφησαν να βαλτώσει ο αγώνας τους, γιατί το επίπεδο ταξικής συσπείρωσης δεν ήταν στα επίπεδα που έπρεπε, γιατί η εργατική τάξη έχει τόση μεγάλη δυσκολία να συγκρουστεί πέρα από κάποια δεδομένα όρια. Η περίοδος που έρχεται θα είναι θερμή και χρειάζεται και λίγη αυτοκριτική.

    Γιώργος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με ποια μεθοδολογικά εργαλεία προτίθεσαι να αναλύσεις κριτικά την τακτική/στρατηγική των Χαλυβουργών και του ΠΑΜΕ; Σε τι δηλαδή θα βασιστείς ως α) πηγή πληροφόρησης και β) βάση κρίσης;

      Διαγραφή
    2. Και μια επιπλέον ερώτηση: Θεωρείς πως οι εργατικοί αγώνες μπορούν να αναλυθούν στην ίδια βάση και με τα ίδια κριτικά εργαλεία που κρίνονται οι πολιτικοί αγώνες ως αγώνες πολιτικών κομμάτων;

      Διαγραφή
    3. Ρωτάω διότι έχεις ήδη φτάσει σε συμπεράσματα με μεθόδους που εγώ αγνοώ. Γράφεις πχ: "όταν το πράγμα έφτασε στα όρια του, και ο μόνος δρόμος που έμενε ήταν η κλιμάκωση της συγρουσης από την πλευρά των εργατών το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ λάκισε."

      Αυτό από πού το γνωρίζεις; Πώς το εξήγαγες ας πούμε ως συμπέρασμα; Διότι μεθοδολογικά είναι γνωστό ότι η Ένωση Χαλυβουργών δεν είναι το ΠΑΜΕ και δεν είναι το ΚΚΕ. Όπως δεν είναι οι τραπεζικοί της ΑΤΕ που ξεκίνησαν 24ωρες απεργίες. Εγώ γνωρίζω ότι στην αρχή της απεργίας, το μόνο μέλος του ΠΑΜΕ των Χαλυβουργών ήταν ο Γιώργος Σιφωνιός και αυτό το γνωρίζω από τον Γιώργο Σιφωνιό.

      Επίσης από τον ίδιο και τον Χρήστο Κατσώτη γνωρίζω ότι λίγους μήνες πριν την απεργία "το ΠΑΜΕ δεν μπορούσε ούτε απέξω απ' τη Χαλυβουργία να περάσει."

      Συνεπώς, έχω μια δυσκολία να κατανοήσω πώς η απόφαση των Χαλυβουργών αποδεικνύει ότι "λάκισε το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ."

      Εσύ πώς το γνωρίζεις αυτό;

      Διαγραφή
    4. Φυσικά υπάρχουν δεκάδες ακόμα ερωτήματα για ό,τι μπορείς να φανταστείς, που εγώ δεν έχω κανένα τρόπο να απαντήσω.

      Ας πω ένα μόνο: Ποιες ήταν οι μέθοδοι της απεργοσπασίας, ποιους περιελάμβαναν μέσα στο σωματείο, τι πολιτικών πεποιθήσεων ή συνδέσεων ήταν (ξέρουμε λίγα για την κυρία Καταβάτη), τι επακολούθησε στο σωματείο μετά την επίσκεψη Χ.Α και τι προηγήθηκε, γιατί η τελευταία ανακοίνωση των Χαλυβουργών "ανοίγει την πόρτα" σε όσους εγκατέλειψαν την απεργία, γιατί ήταν τόσο σημαντικό για τους Χαλυβουργούς που επέστρεψαν να το κάνουν "συντεταγμένα και όλοι μαζί", γιατί η εργοδοσία κλείδωσε ουσιαστικά το ΔΣ στα γραφεία του σωματείου χθες (βλέπε επιστολές ΔΣ), γιατί τα ΜΜΕ διέδωσαν παντού ότι θα έκλεινε το εργοστάσιο ενώ δεν υπήρχε κανένας τέτοιος στόχος, τι επίπτωση είχε ο απεγκλωβισμός των υλικών του εργοστασίου για το ηθικό των απεργών, και μπορώ να συνεχίσω με δεκάδες ακόμα.

      Αλλά δεν γνωρίζω πού να αναζητήσω τις απαντήσεις. Στο Έθνος; Στην ΝΕΤ; Στον ΣΚΑΙ ίσως;

      Διαγραφή
    5. "τι πολιτικών πεποιθήσεων ή συνδέσεων ήταν (ξέρουμε λίγα για την κυρία Καταβάτη)"

      Πριν λιγες μερες οταν τα ματ κατελαβαν τη πυλη, ειχε βγει στο Πορτοσαλτε στο ΣΚΑΙ ενας τυπος Λεμονης (ή καπως ετσι) , εργαζομενος στη Χαλυβουργια και δηλωσε (οσο θυμαμαι τα ακριβη του λογια) , " εγω ημουν με την απεργια μεχρι το Δεκεμβρη οποτε αποκαλυφθηκε οτι εξυπηρετει τις πολιτικες μεθοδευσεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ, εγω ΔΗΜΑΡ ειμαι δε το κρυβω... "

      ετσι απλα το αναφερω

      Μιχαλης Π.

      Διαγραφή
  5. Κοίτα, το ΠΑΜΕ στον δεδομένο αγώνα είχε μια αναμφίβολη ηγεμονία, η οποία προφανώς εκπορεύεται αφενός από την συνεπή παρουσία του στον δεδομένο εργασιακό χώρο, (όπως και σε άλλους εργασιακούς χώρους)και αφετέρου από την ικανότητα του για υλική και πολυεπίπεδη στήριξη. Οπώς είπα χρειάζεται μια σοαβρή ανάλυση που δεν θα εξαντληθεί σε αφορισμούς, και αυτή προφανώς δεν μπορώ να την κάνω εδώ. Κάποια πράγματα όμως επί τροχάδην.
    Καταρχάς συμφωνώ ότι βάση της ανάλυσης είναι η διαφορά μεταξύ του ΠΑΜΕ και των εργατών Χαλυβουργών, διαφορά που υπάρχει πάντα μεταξύ μιας οργάνωσης με διακριτές δομές λειτουργίας/αποφάσεων και του κοινωνικού χώρου στον οποίο παρεμβαίνει. Μια ανάλυση πρέπει να επικεντρωθεί στην δραστηριότητα και των δυο αυτών συνιστωσών ενός αγώνα όπως αυτόν της Χαλυβουργίας, του τρόπου που η μια ενδυμαμώνει ή εμποδίζει την άλλη, τις στιγμές τάυτισης αλλά και τις στιγμές απόκλισης κλπ. Πχ. οι ανθρακωρύχοι στην Ισπανία κάποια στιγμή ξεπερνούν τα συνδικαλιστικά τους όργανα, τα οποία στο βαθμό που θέλουν να είναι τέτοια πρέπει να ταχθούν με την νέα μορφή πάλης που οι προλετάριοι έχουν παράξει. Αυτό εγώ καταμαρτυρώ στο ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, και το οποίο ιστορικά νομίζω ότι θεμελιώνεται αρκούντως (ας πούμε ξεκινώντας από τους αγώνες στα εργοστάσια στις αρχές της Μεταπολίτευσης): Ότι ως γραφειοκρατικός μηχανισμός που είναι άμεσα συνδεδεμένος με ένα κόμμα και τα δεδομενα συμφέροντα, υπολογισμούς και πλάνα του, ενώ έως ένα σημείο μπορεί να στηρίζει και να προωθεί έναν αγώνα σε κρίσιμες στογμές όχι μόνο δεν προσπαθεί το ίδιο να ενδυναμώσει τον αγώνα μπροστά στο φάσμα της ήττας, αλλά στέκεται ως εμπόδιο. Ας πούμε στην συγκέντρωση μπροστά στην Χαλυβουργία όπου δεν επιχειρήθηκε μια ανακατάληψη του εργοστασίου, κάνοντας αντίθετα μια πορεία την Δευτέρα στην οποία δεν κατάλαβα τι ακριβώς κάναμε. Αλλά όπως είπα δεν νομίζω ότι έχει νόημα να πέφτει όλη η κριτική στο ΠΑΜΕ, αλλά να κοιτάξουμε και την βάση. Τα ερωτήματα που έθεσα δεν είναι ρητορικά και φυσικά δεν θα βρεις τις απαντήσεις στα ΜΜΕ. Είναι ερωτήματα τόσο πρακτικά όσο και θεωρητικά τα οποία αφορούν τον τρέχοντα κύκλο αγώνων. Πχ. ίσως πλεόν οι διεκδικιτικοί αγώνες ενός εργατικού κλάδου αλλά και οι πιο γενικευμένοι δεν μπορούν να αποτελέσουν συμβολικά και υλικά σημεία ρήξης, εκτός και όταν έρχονται σε ρήξη με το ίδιο τους το περιεχόμενο, δηλαδή την επιβεβαίωση της εργατικής τάξης ως συστατικό πόλο της διαδικασίας της κεφαλαιακής συσσώρευσης. Αρχή μιας τέτοιας ρήξης είναι προφανώς και η άρνηση στο κράτος να ασκεί το μονοπώλιο οργανωμένης βίας, αν και από μόνη του δεν είναι επαρκής, απλά απαραίτητη. Ισως να έχω λάθος αλλά είναι μια θεωρητική θέση που διαλέγεται με τους τρέχοντες αγώνες. Όπως και να έχει η ουσία παραμένει: ενας σοβαρός και μεγάλος αγώνας κατέληξε σε αδιέξοδο αναγκαζόμενος να βαφτίσει την ήττα νίκη. Υπήρχαν προφανώς τεράστιες δυσκολίες και αντικειμενικά εμποδια, αλλά αλλίμονο αν αναγάγουμε την κατάληξη μ΄νο σε αυτά. Οι ευθύνες ανήκουν προφανώς και στην βάση όσο και στην οργάνωση η οποία απέκτησε την ηγεμονία. Αν λοιπόν το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ δεν μπορεί να πάει τους αγώνες πιο πέρα από τα τρέχοντα όρια τους, είναι εύλογο να υποστηριχθεί ότι η εμβάνθυνση των αγώνων εμπεριέχει το ξεπέρασμα του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ.

    Γιώργος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανακατάληψη? χαχα καλό!

      Γιώργο τα πράγματα είναι απλά. Η απεργία είχε βαλτώσει πολλούς μήνες πρίν για λόγους που θα μου πάρουν πολλές ώρες να γράφω. Το γεγονός αυτό ήταν φανερό δια γυμνού οφθαλμού. Το τέλος της ήταν προδιαγεγραμμένο.

      Ούτε το κακό ξεκίνησε όταν ήρθαν τα ΜΑΤ ούτε όταν ήρθε ο Κασιδιάρης όπως ισχυρίζονται διάφοροι ανόητοι.

      Η απειλή του Μάνεση να κλείσει το εργοστάσιο ήταν πέρα για πέρα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ. Ο Μάνεσης δεν τον χρειάζεται τον Ασπρόπυργο και θα τον κλείσει σε λίγο καιρό.

      Ο συναγερμός για τους γραφειοκράτες του Περισσού ήταν ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ να σωθεί το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ από το να χρεωθεί το κλείσιμο του εργοστασίου. Και όταν εννοώ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ, εννοώ ότι ας πάει και το παλιάμπελο, οι 120 απολυμένοι.

      Τα ΜΑΤ του Σαμαρά ήταν ο απο μηχανής Θεός για το ΚΚΕ που βρήκε τον τρόπο να κάνει έναν ελιγμό και να απαγκιστρωθεί από εκεί. Τραυματισμένο αλλά τουλάχιστον ζωντανό.
      Γι αυτό δεν έκανε την παραμικρή κίνηση προς τα ΜΑΤ γι αυτό διοργάνωσε την πορεία της Δευτέρας, ως το "φινάλε"

      Είναι προτιμότερη η "αγωνιστική" ήττα από την σκέτη ήττα. Ακούγεται κάπως καλύτερα.

      Τ.

      Διαγραφή
    2. " Η απεργία είχε βαλτώσει πολλούς μήνες πρίν για λόγους που θα μου πάρουν πολλές ώρες να γράφω."

      Ώρες δεν έχεις Τακενάρντι (τι διάολο, δεν μπορείς να κρατήσεις ένα ψευδώνυμο πάνω από πέντε μέρες);

      Γράψε παιδί μου, μόρφωσε τον κόσμο.

      Διαγραφή
    3. ...Αλλά φυσικά δεν έχεις την παραμικρή ιδέα, και ξέρεις ότι ξέρω ότι δεν έχεις την παραμικρή ιδέα, για το πράγμα για το οποίο μιλάς κι έτσι η πρόσκληση για ελεύθερη και ενδελεχή ανάπτυξη των θέσεών σου λειτούργησε ως μέσο να το βουλώσεις αμέσως μετά την πρόσκλησή μου.

      Είδες τι σχετικό πράγμα είναι η "ελευθερία του λόγου";

      Διαγραφή
    4. "Πχ. οι ανθρακωρύχοι στην Ισπανία κάποια στιγμή ξεπερνούν τα συνδικαλιστικά τους όργανα, τα οποία στο βαθμό που θέλουν να είναι τέτοια πρέπει να ταχθούν με την νέα μορφή πάλης που οι προλετάριοι έχουν παράξει. Αυτό εγώ καταμαρτυρώ στο ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, και το οποίο ιστορικά νομίζω ότι θεμελιώνεται αρκούντως (ας πούμε ξεκινώντας από τους αγώνες στα εργοστάσια στις αρχές της Μεταπολίτευσης): Ότι ως γραφειοκρατικός μηχανισμός που είναι άμεσα συνδεδεμένος με ένα κόμμα και τα δεδομενα συμφέροντα, υπολογισμούς και πλάνα του, ενώ έως ένα σημείο μπορεί να στηρίζει και να προωθεί έναν αγώνα σε κρίσιμες στογμές όχι μόνο δεν προσπαθεί το ίδιο να ενδυναμώσει τον αγώνα μπροστά στο φάσμα της ήττας, αλλά στέκεται ως εμπόδιο."

      Αυτή είναι μια αναρχοσυνδικαλιστική αντίληψη για το ζήτημα των εργατικών αγώνων. Σεβαστή. Αλλά για να την λάβουμε υπόψη μας ως κριτική, θα πρέπει να βασίζεται σε απτά τακτικά πλεονεκτήματα. Οι ισπανοί λοιπόν ανθρακωρύχοι που ξεπέρασαν όπως γράφεις τα συνδικαλιστικά τους όργανα, τα οποία τους ακολουθούν, τι έχουν πετύχει το οποίο απέτυχαν να κάνουν οι Χαλυβουργοί;

      Διαγραφή
    5. Επίσης θα ήθελα κάποιες διευκρινήσεις για το γιατί το ΠΑΜΕ είναι "γραφειοκρατικός μηχανισμός." Γιατί ας πούμε η οργάνωση λαϊκών επιτροπών σε συνοικίες, όπου το ΠΑΜΕ έχει ενεργό ρόλο, αφορά "γραφειοκρατικούς μηχανισμούς." Ή γιατί τους αφορά, αυτούς και το κομματικό συμφέρον που αναφέρεις, η προσεκτικότατη στάση του ΠΑΜΕ απέναντι στα ατομικά πολιτικά πιστεύω των χαλυβουργών και τις κομματικές τους προτιμήσεις: ενώ υπήρξε από ένα σημείο και μετά εγκατάλειψη της απεργίας από αρκετούς (ένας φίλος αναφέρει ένα παράδειγμα ενός ΔΗΜΑΡίτη), το ΠΑΜΕ δεν έκανε ποτέ καμία αναφορά στον ρόλο των κομματικών πεποιθήσεων. Ούτε καν της Καταβάτη, που την είδαμε πρωτομαγιάτικα στη συγκέντρωση Σαμαρά να κάνει το σώου της.

      Διαγραφή
    6. Δεν καταλαβαίνω ούτε τα υπονοούμενά σου, ούτε την αυθάδεια, ούτε την "πρόσκληση".
      Αν μπορείς να συζήτήσεις κάντο, χωρίς "εξυπνάδες" και προσβολές.
      Σταράτα λόγια

      T.

      Διαγραφή
    7. Κανένα υπονοούμενο. Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τις συνδέσεις σου με το κράτος, τους παρακρατικούς μηχανισμούς, τη μισθοδοσία σου απευθείας από τη Χρυσή Αυγή, και όλα τα άλλα που είναι εντελώς προφανή, δια "γυμνού οφθαλμού."

      ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΑΚΟ.

      Διαγραφή
    8. Α ναι, ξέχασα. "Πράκτορας της Ιντελιτζενς Σερβις". A ρε Ζαχαριάδη ζεις!

      Τ.

      Διαγραφή
    9. Όχι ρε πανίβλακα. Πράκτορας της Stupidity Service.

      Διαγραφή
  6. Βρε Αντώνη πέρα από την πλάκα, παρακολουθώ τις απαντήσεις σου με ενδιαφέρον. Είσαι καταπληκτικός στο να πετάς την μπάλα στην κερκίδα.
    Σου λένε ότι είναι κάτι μαύρο και ρωτάς "ποιά τα μεθοδολογικά σου εργαλεία"?

    Ουσιαστικά δεν τρέχει και τίποτα για σενα. Όλα καλά δηλαδή. Γυρίζουμε και το ημερολόγιο μας 3ννιά μήνες πίσω και έχουμε τον Μάνεση να έχει μόλις απολύσει 120 εργαζόμενους.

    Τί ωραία, είμαστε εννιά μήνες νεώτεροι!

    Η εκτίμηση μου είναι ότι το ΚΚΕ που κίνησε "γη και ουρανό" για αυτή την απεργία (οικονομικά, κομματικά, με εκδηλώσεις, με παπαρήγες κτλ) ακολούθησε τον δρόμο των αμερικανών στο Βιετ Ναμ.

    Η περίφημη "βιετναμοποίηση" αν έχεις ακουστά.

    Οι νοτιο-βιετναμέζοι ας λύσουν το πρόβλημα μόνοι τους... εμείς φεύγουμε με τα ελικόπτερα.

    Το ίδιο έκανε και το ΚΚΕ: "το σωματείο αποφασίζει, δεν αποφάσισε το ΠΑΜΕ κτλ"

    Ελάτε ρε παιδιά!

    Τακενάρδης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κοίταξε να δεις κάτι. Δεν με πειράζει καθόλου να παρακολουθείς τις απαντήσεις μου ενδιαφέρον. Ούτε να λες ότι πετώ την μπάλα στη κερκίδα. Ούτε οτιδήποτε. Τα σχόλιά σου όπως βλέπεις δημοσιεύονται. Και συνεπώς σου δίνεται κι η ευκαιρία να επηρεάσεις και κόσμο "εκτός έδρας", που δεν είναι και λίγο πράμα.

      Άρα πιστεύω ότι θα είσαι ικανοποιημένος ότι έχεις κάνει καλή δουλειά εδώ.

      Κι εγώ επίσης είμαι ικανοποιημένος, αλλά για τους δικούς μου λόγους.

      Άρα, όλα καλά.

      Διαγραφή
  7. Τι είναι αυτοί που ανασύρουν, από 'κεί που δεν υπάρχουν, ένα σωρό αρνητικά σχόλια για το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ; ΛΑΣΠΟΛΟΓΟΙ.
    Και γιατί το κάνουν;ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ, άρα ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ και ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ ΑΣΧΕΤΩΣ ΚΛΑΔΟΥ.
    Ποιοι θα έπεφταν τόσο χαμηλά ώστε να χλευάζουν έναν προλετάριο για την έλλειψη χρημάτων να φτιάξει τα δόντια του; ΟΙ ΚΑΛΟΤΑΪΣΜΈΝΟΙ ΑΠ' ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑΪΖΟΝΤΑΙ ΑΠ' ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΒΡΩΜΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ. Να γιατί δε βρίσκουν να πουν λέξη για τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό που παρασάπισε. Τους θρέφει η σαπίλα του, όπως ακριβώς γεννιούνται και θρέφονται τα σκουλήκια απ' ό,τι σαπίζει.
    Άξιος ο μισθός τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή