Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Π. Κωφός-Οι αστοί πολιτικοί

Θα ήμουν ο τελευταίος που θα αναλάμβανε να υπερασπιστεί τους αστούς πολιτικούς, αλλά διαβάζοντας αυτά που έγραψε κάποιος Όμηρος Αλεξάνδρου, που μας τα προώθησαν στο «διάλογο του ΔΕΠ» και μάλιστα ως σκληρές αλήθειες που μας τις κρύβουν, αισθάνομαι την ανάγκη να τους «υπερασπιστώ»!

Η κατηγορίες που εκτοξεύει ο κύριος Αλεξάνδρου εναντίον των αστών πολιτικών είναι πολύ γνωστές και πολύ διαδεδομένες, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, και τις συναντάμε πολλές φορές σε...........διάφορες παραλλαγές άμεσα ή έμμεσα και στο «διάλογο του ΔΕΠ». Κατηγορεί τους πολιτικούς πως είναι ανόητοι, ανίκανοι και διεφθαρμένοι και πως λόγω της ανοησίας τους, της ανικανότητάς τους και της διαφθοράς τους ευθύνονται για την κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα. Πιο ευτελείς και χαμηλού επιπέδου διαπιστώσεις δεν θα μπορούσαν να διατυπωθούν! Όποιος κατηγορεί συλλήβδην τους πολιτικούς με οποιεσδήποτε κατηγορίες και ιδιαίτερα τέτοιες μπορεί στη συνέχεια να αυτοπροσδιορίζεται ως αγωνιστής, προοδευτικός ή υπερασπιστής του λαού.

Φυσικά οι αστοί πολιτικοί ούτε ανόητοι είναι, το αντίθετο μάλιστα είναι ιδιαίτερα ευφυείς και ικανότατοι, ούτε διεφθαρμένοι γενικά είναι, υπάρχει μια φυσιολογική διαφθορά στις γραμμές τους λόγω του καπιταλισμού, εξάλλου οι περισσότεροι από αυτούς είναι οικονομικά ανεξάρτητοι μπαίνοντας στην πολιτική και δεν περιμένουν να πλουτίσουν με αυτόν τον τρόπο χωρίς να αποκλείεται βέβαια και αυτό το ενδεχόμενο, ούτε φυσικά ευθύνονται αυτοί για την καπιταλιστική κρίση. Μάλλον θα ήταν ανόητο να επιχειρήσει κανείς να αποδείξει κάτι που είναι αυτονόητο, πως οι αστοί πολιτικοί δεν είναι ανόητοι ή ανίκανοι, και σίγουρα δεν χρειάζεται να αποδείξει πως είναι ανόητος αυτός που λέει πως οι πολιτικοί είναι ανόητοι. Αν και αυτοί που ισχυρίζονται πως οι πολιτικοί είναι ανόητοι και ανίκανοι δεν είναι πάντα ανόητοι οι ίδιοι, υπάρχει και μια ακόμα εκδοχή για την κατάστασή τους και το ρόλο τους. Κατηγορώντας συλλήβδην τους πολιτικούς, ετοιμάζουν συνειδητά ή ασυνείδητα το έδαφος για αυτούς που περιμένουν υπομονετικά να έρθει η δική τους ώρα, να βγουν από την αφάνειά τους για να αρπάξουν, να επωφεληθούν, να βιάσουν, να ικανοποιήσουν κάθε τους διαστροφή! Καλλιεργούν έναν ύπουλο και υφέρποντα φασισμό ετοιμάζοντας το έδαφος για να έρθουν στο προσκήνιο οι απόγονοι των ταγματασφαλιτών της Κατοχής και ο κόσμος τους, για να επιβάλουν την «τάξη» και να «τιμωρήσουν» τους «προδότες» που «έφαγαν τα λεφτά του λαού», αρπάζοντας ο,τι μπορέσουν αυτοί οι ίδιοι.

Οι αστοί πολιτικοί για ένα πράγμα μόνο ίσως μπορούν να κατηγορηθούν, πως είναι αστοί πολιτικοί και υπηρετούν αυτές τις πολιτικές που υπηρετούν. Όμως ακόμα κι αυτή η κατηγορία εναντίον τους δεν έχει νόημα. Η κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα; Όσο νόημα έχει αυτό το ερώτημα, άλλο τόσο ίσως έχουν και οι κατηγορίες εναντίον των αστών πολιτικών επειδή είναι αστοί πολιτικοί. Ο ρόλος τους είναι καθορισμένος. Δεν είναι πως δεν θέλουν να κάνουν κάτι υπέρ του λαού ή ότι κάνουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι για να υπηρετήσουν τους κεφαλαιοκράτες, είναι πως είναι αδύνατον αντικειμενικά να κάνουν κάτι υπέρ του λαού ερχόμενοι σε αντίθεση με τους αστούς. Ενώ για παράδειγμα μπορούν να ελαττώνουν τους μισθούς σε βάρος των εργαζομένων και υπέρ των αστών, δεν μπορούν να κάνουν το αντίθετο, να αυξάνουν τους μισθούς αντίθετα με τη θέληση των αστών, γιατί οι αστοί είναι αυτοί που θα πληρώσουν για τις αυξήσεις και δεν θα το κάνουν ποτέ αν δεν το θέλουν για τους δικούς τους λόγους και το δικό τους συμφέρον. Οι αστοί μπορεί για παράδειγμα να κάνουν υποχωρήσεις κάτω από την πίεση των αγώνων των εργαζομένων και να δώσουν αυξήσεις, αλλά το κάνουν για να μην χάσουν περισσότερα ή ίσως και όλα και όχι γιατί θα τους το επιβάλλει η όποια αστική κυβερνητική εξουσία. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να γίνεται διάκριση ανάμεσα σ’ αυτό που θα λέγαμε κυβερνητική εξουσία και στην πραγματική εξουσία. Η κυβερνητική εξουσία στην αστική δημοκρατία μπορεί να έχει ισχύ και να ασκείται μόνο αν είναι συμβατή με τη θέληση της πραγματικής εξουσίας, που την έχουν οι ίδιοι οι αστοί.

Σημαντικές επιλογές που θεωρούνται πολιτικές των αστών πολιτικών προωθήθηκαν μόνο και μόνο γιατί εξέφραζαν τη θέληση και τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Μια τέτοια πολιτική ήταν η είσοδος της χώρας στις ευρωπαϊκές κοινότητες, ΕΟΚ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωζώνη. Η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν η καλύτερη δυνατή εξέλιξη για το μεγάλο κυρίως ελληνικό κεφάλαιο που είχε ανάγκη να ξεφύγει από τα στενά εθνικά πλαίσια μέσα στα οποία ασφυκτιούσε, για να προοδεύσει και να προστατευτεί μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο με απεριόριστες για τα μέτρα του δυνατότητες. Οι αστοί πολιτικοί δεν έκαναν τίποτα παραπάνω από το να προωθήσουν αυτή την αναγκαιότητα για την πρόοδο του ελληνικού καπιταλισμού χαράζοντας την πολιτική της εισόδου στη νυν Ευρωπαϊκή Ένωση και υλοποιώντας τις πολιτικές που απορρέουν από τη συμμετοχή σ’ αυτόν τον οργανισμό.

Οι αστοί πολιτικοί προωθώντας τις πολιτικές τους υπέρ της εργοδοσίας ταυτίζουν συνήθως την πρόοδο της κοινωνίας με την πρόοδο των καπιταλιστών, ακόμα και όταν παίρνουν τα πιο βάρβαρα μέτρα εναντίον των εργαζομένων. Η προωθούμενη πολιτική της ισοπέδωσης των εργασιακών σχέσεων για παράδειγμα, μερική απασχόληση, ελαστικό και ευέλικτο ωράριο, εκ περιτροπής εργασία, ανασφάλιστη εργασία και καθιέρωση των επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων εργασίας, προκύπτει ως αναγκαιότητα για να αντιμετωπίσουν οι καπιταλιστές την κρίση του καπιταλισμού και ταυτόχρονα να είναι ανταγωνιστικοί απέναντι στους ανταγωνιστές τους. Αυτή την ισοπέδωση όμως των εργασιακών σχέσεων οι αστοί πολιτικοί επιχειρούν να την ταυτίζουν με τη σωτηρία και την πρόοδο της χώρας ή της κοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα ισοπεδώνουν τις εργασιακές σχέσεις για να έχουμε λένε ανάπτυξη, αλλά το μόνο σίγουρο για την ανάπτυξη αυτή είναι τα κέρδη των επιχειρήσεων και ποτέ δεν γίνεται λόγος για αυξήσεις που θα πάρουν οι εργαζόμενοι αν επιτευχθεί επιτέλους αυτή η ανάπτυξη. Τα κέρδη από την όποια ανάπτυξη τα καρπώνονται οι καπιταλιστές, είναι δικά τους, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό, τα κάνουν ό,τι θέλουν αυτοί, και εφόσον δεν τους συμφέρει να τα μοιραστούν με τους εργαζόμενους δεν πρόκειται να δώσουν ποτέ αυξήσεις. Η Ευρώπη και ο ανεπτυγμένος καπιταλιστικός κόσμος οδεύει στο δικό του καπιταλιστικό μεσαίωνα!

Το υπέρογκο χρέος που έχει η χώρα αποδεικνύει και αυτό πως είναι αδύνατο οι αστοί πολιτικοί να χαράξουν διαφορετική πολιτική από αυτή που επιβάλει η αναγκαιότητα των καταστάσεων που αντιμετωπίζουν στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος. Θα ήταν αδιανόητο τις τελευταίες δεκαετίες για μια οποιαδήποτε κυβέρνηση αστών πολιτικών να μη δανείζεται. Θα είχε ανατραπεί την επόμενη μέρα, γιατί η άρνησή της να δανειστεί θα ισοδυναμούσε ουσιαστικά με την άρνηση της προόδου της χώρας, ουσιαστικά δηλαδή της προόδου των καπιταλιστών. Είναι αδιανόητο να υπάρχουν διαθέσιμα κεφάλαια με τα οποία μπορείς να δημιουργήσεις προϋποθέσεις και υποδομές για την ανάπτυξη της χώρα σου, δηλαδή την ανάπτυξη των καπιταλιστών και των μονοπωλίων της, και να μην τα αξιοποιείς. Έτσι, αυτόματα και αβίαστα, επιβάλλεται αντικειμενικά στους αστούς πολιτικούς η πολιτική που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των καπιταλιστών, η ύπαρξη και μόνο κεφαλαίων προς δανεισμό καθορίζει και την πολιτική των χωρών για καπιταλιστική ανάπτυξη. Παλιότερα οι ελληνικές κυβερνήσεις τα δάνεια τα έπαιρναν για συγκεκριμένους λόγους, όπως για παράδειγμα οι κυβερνήσεις Τρικούπη πήραν δάνειο για την ανάπτυξη του σιδηροδρομικού δικτύου ή οι κυβερνήσεις πριν τους βαλκανικούς πολέμους πήραν δάνειο για να ενισχυθεί ο στρατός. Στην εποχή μας τα παίρνουν για να ενισχύσουν γενικά την ανάπτυξη του καπιταλισμού, δηλαδή τα μονοπώλια. Έπρεπε να ενισχύσουν για παράδειγμα το οδικό δίκτυο για να μπορέσουν να αναπτυχθούν και να κυριαρχήσουν τα μονοπώλια παντού, ταυτίζοντας όπως είναι φυσικό στα πλαίσια του καπιταλισμού την πρόοδο και την ανάπτυξη της κοινωνίας με τον πρόοδο και την ενίσχυση των μονοπωλίων.

Οι αστοί πολιτικοί για το μόνο που δεν μπορούν να κατηγορηθούν είναι η έλλειψη ικανότητας να υπηρετήσουν τον καπιταλισμό. Μάλιστα οι ικανότητές τους είναι ακόμα μεγαλύτερες από όσο ίσως φαίνεται γιατί δεν προωθούν απλά την καπιταλιστική ανάπτυξη, αλλά είναι και ένας παράγοντας εξισορρόπησης των σφοδρών συγκρούσεων και του ανελέητου ανταγωνισμού μεταξύ των δυνάμεων της αγοράς είτε σε κλαδικό επίπεδο είτε σε εθνικό επίπεδο προς όφελος πάντα των γενικών συμφερόντων της αστικής τάξης. Όσοι από αυτούς δεν είναι ικανοί δεν έχουν κανένα μέλλον και όσους βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να διαχειρίζονται της τύχες της χώρας είναι οι ικανότεροι που θα μπορούσαν να βρεθούν.

Η βαθιά κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη σε όλες τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες δεν είναι φυσικά ευθύνη των πολιτικών, οφείλεται στο σύστημα, είναι καπιταλιστική κρίση, και οι αστοί πολιτικοί κάνουν το καλύτερο δυνατό για να την αντιμετωπίσουν σε βάρος φυσικά των εργαζομένων και υπέρ του κεφαλαίου και των μονοπωλίων. Μερικές φορές μάλιστα μπορούν να θυσιαστούν και οι ίδιοι για να εξυπηρετήσουν το σύστημα, όπως έγινε πρόσφατα που «κάηκε» στο βωμό της καπιταλιστικής κρίσης το χαρτί του ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα που υπηρέτησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον καπιταλισμό τα τελευταία σαράντα χρόνια είτε προωθώντας απευθείας την καπιταλιστική ανάπτυξη είτε ως ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων.

Προκόπης Κωφός
Τμήμα Χημείας ΑΠΘ

Πηγή: Redfly Planet

15 σχόλια:

  1. Ωραίο άρθρο, που επεξηγεί ότι οι αστοί πολιτικοί ούτε απατεώνες είναι, ούτε ηλίθιοι.
    Απλά κάνουν την δουλειά τους, όσο καλύτερα μπορούν, μέσα στο αρρωστημένο σύστημα του καπιταλισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εξαιρετικά απλοποιητική και, κατά την άποψή μου, λανθασμένη προσέγγιση.

    Το αντίθετο μιας ανόητης άποψης (του κ Αλεξάνδρου πχ) δεν είναι μια ορθή θέση, αλλά, φοβάμαι, ένας εξίσου αστήρικτος ισχυρισμός. Το γεγονός ότι οι αστοί πολιτικοί ανήκουν σε ένα "στρατό" ή ότι ασκούν ένα συγκεκριμένο ρόλο δεν σημαίνει ότι είναι όλοι ίδιοι. Όπως παντού και πάντα, υπάρχουν συνομοταξίες, ομοταξίες, οικογένειες και "οικογένειες" και, τέλος, άτομα. Το γεγονός ότι το σύστημα έχει προκαθορισμένες "διαδρομές", από τις οποίες πράγματι δεν μπορούν να αποκλίνουν, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να μελετήσουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε είδους (ή, ενίοτε, και ατόμου). Η εμμονή σε μια τέτοια "μακροπροσέγγιση" μας οδηγεί σε αδυναμία να κατανοήσουμε ή/και να αντιμετωπίσουμε πολλά πολιτικά φαινόμενα. (Στο κάτω κάτω και οι ομάδες και τα άτομα δεν είναι παρά δημιουργήματα των δυνάμεων που κινούν την μηχανή της κοινωνίας. Δεν είναι κάτι το μαγικό...)

    Φυσικά και υπάρχουν έξυπνοι και βλάκες, ικανοί και ανίκανοι , περισσότερο ή λιγότερο ηθικοί (ότι και αν σημαίνει αυτό) κλπ . Επίσης είναι και γνωστό και προφανές ότι κάποιοι "τα έχουν πάρει" χοντρά, κάποιοι άλλοι λιγότερο και κάποιοι καθόλου.
    Τέλος, το να λέμε ότι το σύστημα (μπορεί να) επιλέγει πάντα τους καλύτερους δεν ισοδυναμεί με ένα υπερβολικό θαυμασμό προς τον καπιταλισμό; Κανένα σύστημα δεν το πέτυχε αυτό. Ποτέ...
    Δεν υπάρχει ανάγκη να θεωρούμε τον καπιταλισμό ακόμα πιο ισχυρό αντίπαλο από ότι πράγματι είναι...
    Θα πάθουμε και καμιά κατάθλιψη στο τέλος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατά την άποψή μου, "λυγίζει το ξύλο υπερβολικά" προς την άλλη κατεύθυνση. Αλλά βρίσκω τόσο ολοκληρωτικά αφόρητη τη διαρκή υποτίμηση στην Ελλάδα της ικανότητας του πολιτικού προσωπικού να κάνει την πραγματική του δουλειά, τόσο κίβδηλη την μικροαστική "ανωτερότητα" από το πολιτικό προσωπικό που η ίδια η τάξη επιλέγει και όχι από αφέλεια, και τόσο εξοργιστική την ανακύκλωση του χυδαίου λαϊκισμού ενός εξωκοινοβουλίου που κάνει "αντιπολίτευση" αποκαλώντας τον ένα ή τον άλλο "Γκαουλάιτερ" και "Τσολάκογλου" και νομίζωντας ότι κατήγαγε κάποιο ηθικό θρίαμβο, που δεν με πείραξαν οι όντως υπάρχουσες απλουστεύσεις του άρθρου στον ίδιο βαθμό.

      Διαγραφή
  3. "Αλλά βρίσκω τόσο ολοκληρωτικά αφόρητη τη διαρκή υποτίμηση στην Ελλάδα της ικανότητας του πολιτικού προσωπικού να κάνει την πραγματική του δουλειά, τόσο κίβδηλη την μικροαστική "ανωτερότητα" από το πολιτικό προσωπικό που η ίδια η τάξη επιλέγει και όχι από αφέλεια,"

    Έχεις απόλυτο δίκαιο, Αντώνη. Για να είμαι ειλικρινής και εμένα με πείραξε λιγότερο από ότι φαίνεται. Προφανως συμφωνώ με τα περισσότερα από όσα λέει . Απλά (διαβάζοντας και το πρώτο σχόλιο) σκέφτηκα το κακό που θα μπορούσε να κάνει μια τέτοια άποψη και έγραψα ότι έγραψα.

    Το μόνο που στ' αλήθεια με πείραξε ήταν αυτή η στάση απέναντι στον καπιταλισμό... Θα έλεγα ότι μου θύμισε κάποιους μουσουλμάνους που πιστεύουν ότι ο άγιος Γεώργιος κάνει θαύματα (εννοείται ότι υπερβάλλω και αστειευομαι)...
    Αμα (παρα τις αντιθέσεις κλπ) τα καταφέρνει να βρίσκει τον καλύτερο για την καθε θεση τι κάνουμε; Ο κόσμος του Αγαθούλη (του Βολταίρου) είναι εδώ οπότε καλύτερα να το κλείσουμε το μαγαζί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρίστο, θα πρέπει να νομίζω νοήσεις την φράση "οι καλύτεροι" αυστηρά στα πλαίσια που την θέτει ο συγγραφέας: οι καλύτεροι για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της τάξης τους, και συνεπώς οι χειρότεροι δυνατοί για όσους θίγονται από αυτά τα συμφέροντα.

      Διαλεκτικά, αυτό επίσης σημαίνει το αντίστροφο: αυτοί που υπηρετούν καλύτερα τα συμφέροντα μιας τάξης ΣΕ ΒΑΡΟΣ μιας άλλης, είναι επίσης και αυτοί που ρισκάρουν διαρκώς την δημιουργία στην τάξη των υποτελών ταξικής έχθρας.

      Για μένα βέβαια, το μίσος εναντίον του ΓΑΠ, που δεν έβαλα στη φωτό τυχαία, και που θεωρώ συγκριτικά πολύ περισσότερο επαμφοτερίζοντα για τα αστικά συμφέροντα από άλλους (και για αυτό όχι ιδανική επιλογή της τάξης του) ξεπέρασε κατά πολύ το μίσος για τον Σαμαρά, ο οποίος είναι σαφέστατα λιγότερο επαμφοτερίζων σε ό,τι αφορά την απαιτούμενη ωμότητα. Και εννοώ και το "αριστερό" μίσος.

      Και αυτό εμένα με προβληματίζει. Το να μισεί κανείς περισσότερο τον έστω σπάνια επαμφοτερίζοντα υπηρέτη της αστικής τάξης από τον προβλέψιμα ωμό.

      Διαγραφή
    2. Μα για να μισεί κανείς τον συνεπή υπηρέτη της αστικής τάξης πρέπει να ικανοποιούνται μια σειρά από συνθήκες:

      1. Να αναγνωρίζει τον εαυτό του ως μή ανήκοντα στην αστική τάξη (αρνητικός αυτοπροσδιορισμός).
      2. Να αναγνωρίζει τον εαυτό του ως μέλος μιας άλλης τάξης τα συμφέροντα της οποίας είναι αντίθετα με αυτά της αστικής (θετικός αυτοπροσδιορισμός).
      3. Να αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Χ ή Ψ πολιτικού αυτό του υπηρέτη της αστικής τάξης.
      4. Να συνειδητοποιεί οτι οι πράξεις του Χ ή Ψ πολιτικού εχθρεύονται τα δικά του συμφεροντα στο βαθμό που υπηρετούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

      Σε αυτό το πλαίσιο, θα έλεγα οτι είναι αρκετά λογικό να μισεί ο μικροαστός τον Παπανδρέου περισσότερο από το Σαμαρά, εκλαμβάνοντας την "προδοσία" (αστείος όρος από μόνος του) του ως ματαίωση των προσδοκιών που καλλιέργησε (ή με τις οποίες επενδύθηκε) ο ΓΑΠ. Επίσης, θα έλεγα οτι η νίκη Σαμαρά συνιστά και μια διπλή ήττα, ακριβώς επειδή σηματοδοτεί μια παράδοση, μια άνευ όρων αποδοχή της αστικής ηγεμονίας, η οποία δεν συνοδεύεται απο ενοχές ή αμφιταλαντεύσεις.

      Ο μικροαστός ζήτησε νόμο και τάξη, και αυτό ακριβώς πήρε. Γιατί να μισήσει το Σαμαρά;


      Gagarin

      Διαγραφή
    3. "Σε αυτό το πλαίσιο, θα έλεγα οτι είναι αρκετά λογικό να μισεί ο μικροαστός τον Παπανδρέου περισσότερο από το Σαμαρά, εκλαμβάνοντας την "προδοσία" (αστείος όρος από μόνος του) του ως ματαίωση των προσδοκιών που καλλιέργησε (ή με τις οποίες επενδύθηκε) ο ΓΑΠ. Επίσης, θα έλεγα οτι η νίκη Σαμαρά συνιστά και μια διπλή ήττα, ακριβώς επειδή σηματοδοτεί μια παράδοση, μια άνευ όρων αποδοχή της αστικής ηγεμονίας, η οποία δεν συνοδεύεται απο ενοχές ή αμφιταλαντεύσεις.

      Ο μικροαστός ζήτησε νόμο και τάξη, και αυτό ακριβώς πήρε. Γιατί να μισήσει το Σαμαρά;"

      Γι αυτό ακριβώς προβληματίζομαι με τους "αντιμνημονιακούς" (λέμε τώρα) που πέθαναν τον ΓΑΠ στα φωτομοντάζ ως πίθηκο, ναζί, σατανά, κλπ.

      Διαγραφή
  4. Έτσι ακριβώς διάβασα την φραση, Αντώνη.
    Κι ακριβώς εδώ νομίζω ότι βρίσκεται και ο κίνδυνος. Το να πιστεύει κανείς ότι η αστική τάξη είναι τόσο ικανή ώστε να βρίσκει κάθε φορά τον πιο καλό υπηρέτη της και ανακριβές είναι και αρκετά αποθαρρυντικό. Το τρομακτικό με τον καπιταλισμό δεν είναι αυτό, αλλά κάτι πολύ χειρότερο: το ότι παρά τις αντιφάσεις, τις συγκρούσεις και τις "αδυναμίες" του (πχ να βρει κάθε φορά τον πιο κατάλληλο υπηρέτη - είτε πολιτικό, είτε δημοσιογραφο, είτε οτιδήποτε) λειτουργεί και έχει, δυστυχώς, αποδειχθεί εφτάψυχος.

    Τα περι ΓΑΠ και Σαμαρα σωστά. Το γεγονός ότι μισουν περισσότερο τον πρώτο από ότι τον δευτερο είναι μια πρόσθετη απόδειξη ότι από ταξική συνειδηση (ή έστω στοιχειώδη πολιτική ευφυΐα) έχουμε τα μαυρα μας χάλια.
    Πάντως νομίζω ότι το φαινόμενο εξηγείται εύκολα αν το δούμε μεσα απο το πρισμα της (κοινωνικής) ψυχολογίας (χρειάζεται και αυτή) :
    Α Ο "Γιωργάκης" είναι ακριβώς το αντίθετο της εικόνας του "ηγέτη" και
    Β Από τους περισσότερους θεωρείται ξένος.
    Το ραγισμα της εικόνας του το προκάλεσε η χλευη και όχι το μίσος. Στη συνέχεια πήρε μπρος η τρομερη μηχανη του "εμεις και οι άλλοι" και, απλούστατα, η συντριπτική πλειοψηφία τον κατέγραψε στους άλλους πραγμα που της επέτρεψε να τον θεωρήσει προδότη κλπ και να τον μισήσει.

    Το μίσος της εργατικής τάξης θα στρεφόταν εναντίον του ικανότερου υπηρέτη της αντίπαλης ταξης εαν και μόνον εαν η εργατική τάξη είχε συνειδητοποιήσει δυο τρια πραγματα. Το γεγονός ότι μισει περισσότερο τον λιγότερο ικανό μας οδηγεί σε αρκετα θλιβερά συμπεράσματα... Δυστυχώς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. «υπάρχει μια φυσιολογική διαφθορά στις γραμμές τους λόγω του καπιταλισμού»--->μιθριδατισμός

    Αυτή είναι η μόνη μου αντίρρηση στο σημείωμα του γράφοντος, που κατά τα άλλα μάλλον επιθυμεί να ασχοληθεί με το εξής «ηθικό» πρόβλημα: «η συμμετοχή ενός «έντιμου» υπαλλήλου σε έναν σάπιο οργανισμό καθιστά τον εν λόγω εκ των πραγμάτων φαύλο;» Σας βρήκα κι άλλο για τις πανελλαδικές.

    Καλησπέρα, σας χαιρέτισα ... δεν σας χαιρέτισα, με λένε Μπάρτλεμπι ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "ου κατά τα άλλα μάλλον επιθυμεί να ασχοληθεί με το εξής «ηθικό» πρόβλημα: «η συμμετοχή ενός «έντιμου» υπαλλήλου σε έναν σάπιο οργανισμό καθιστά τον εν λόγω εκ των πραγμάτων φαύλο;»"

      Όχι, δεν νομίζω. Ότι υπάρχει θέμα με την ιδέα της "φυσιολογικής διαφθοράς" (τι ακριβώς είναι η 'φυσιολογική διαφθορά";) υπάρχει. Αλλά σαφέστατα δεν είναι αυτός ο στόχος του κειμένου. Εξάλλου, έχω την ατυχία να λαμβάνω κι εγώ τα μέιλ του Όμηρου Αλεξάνδρου εδώ και χρόνια, και δεν μπορώ παρά να συμπάσχω με τον γράφοντα. Μιλούμε για εκατοντάδες υστερικές αποκηρύξεις των πάντων πλην των έντιμων και ικανών τεχνοκρατών που φυσικά όλως τυχαίως είναι πάντα στελέχη της άκρας δεξιάς.

      Διαγραφή
    2. Επειδή είμαι καχύποπτος και συνηθίζω να διαβάζω ανάποδα, εγώ θα ήθελα να δω στο άρθρο μια διαπίστωση για το ότι οι Τσίπρας-Δραγασάκης-Σταθάκης-ΓΑΠ είναι αστοί πολιτικοί --- όσο αστός είναι και ο Σαμαράς και ο Φώτης. Η διαπίστωση λείπει. Αν υπήρχε, κάπου στην αρχή για παράδειγμα, θα μπορούσε να τεθεί το ερώτημα για το έλλογο μίσος (ή περιφρόνηση) σε απάντηση στην ορθολογικότητα του _ρόλου_ των λεγάμενων κύριων των τελετών.

      Ερώτημα: πιστεύετε σοβαρά ότι ο Αλέξης, ο ΓΑΠ και ο Αντώνης μπορούν να «συνεισφέρουν» στη σύνταξη ενός σχεδίου νόμου; Αμφιβολίες έχω και για τον Μπένι, άλλα αυτό είναι άλλο θέμα.

      Διαγραφή
    3. Ο Προκόπης Κωφός, ο συγγραφέας δηλαδή του άρθρου, έχει γράψει και αυτό: http://www.alfavita.gr/artro.php?id=67981

      Για ποια πρόταση νόμου μιλάμε;

      Διαγραφή
    4. Η καχυποψία δεν αφορά στον γράφοντα αλλά στο περιεχόμενο. Για παράδειγμα, κάπου εκεί στο αυγό και στην κότα, κόντεψα να το αφήσω στη μέση. Από τα σχόλια και την επιλογή της φωτογραφίας δεν φαίνεται άλλωστε ότι το σημείωμα προκαλεί διαφορετικά ερωτήματα και αντιδράσεις από την αναφώνηση «είναι ο καπιταλισμός ρε ηλίθιε»;

      -->Για ποια πρόταση νόμου μιλάμε;

      Θυμήθηκα --- αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω τώρα --- ότι η σύνταξη του κειμένου των συμβάσεων για τα PSI, στα χαρτιά από το 2011 (;), είχε ανατεθεί σε εργολαβία σε ξένη εταιρεία από την κυβέρνηση ΓΑΠ. Όποιος μπορεί να βρει την πληροφορία, ας μας πει.

      Διαγραφή
    5. Ναι, είπαμε και πριν με τον Χρίστο, το συγκεκριμένο έχει αδυναμίες, δεν αμφισβητείται αυτό. Αλλά λέει και κάποια πράματα που εγώ προσωπικά εκτίμησα.

      Για ΠΣΙ: Δεν το γνώριζα καν ότι είχε γίνει ανάθεση. Παρεμπιπτόντως, πολύ ενδιαφέρον το λινκ Κρούγκμαν που ανέβασες για G30...

      Διαγραφή
    6. λίνκ: τα ενδο-ιμπεριαλιστικά του Ρίζο. Αν ο Κρούγκμαν ήταν ο Πιτσιρίκος, θα χρησιμοποιούσε γραφικότερη γλώσσα.

      Διαγραφή