Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Ποια είναι τα όπλα του εργατικού-προλεταριακού αγώνα και γιατί είναι όπλα που τον φέρνουν στην πρωτοπορία όλης της κοινωνίας

1. Αλληλεγγύη
2. Αμοιβαία εμπιστοσύνη
3. Αυτοπειθαρχία
4. Αποφασιστικότητα
5. Επιμονή
6. Αντοχή
7. Σεβασμός στις συλλογικές διαδικασίες και αποφάσεις
8. Αφοβία
9. Περιφρόνηση κάθε προδοτικού συμβιβασμού
10. Απομόνωση των προδοτών, χαφιέδων και σπιούνων
11. Αυτοπεποίθηση
12. Πνεύμα αυτοθυσίας

Αυτές είναι οι αξίες που παντού ποδοπατήθηκαν, συγκροτημένα και επί σκοπού, στην "Ελλάδα της μεταπολίτευσης." Στην Ελλάδα της σαβουροτηλεόρασης, των σαβουροπεριοδικών, της σάπιας μικροαστίλας, της μάσας και της χάψας, της συναίνεσης, της συντήρησης, του ενδοτισμού και της λήθης. Στην Ελλάδα των συμβιβασμένων και θρασύδειλων, της ψευτομαγκιάς και των ψευτοτσαμπουκάδων. Στην Ελλάδα του σκυλάδικου και της ρεμούλας, των γενικευμένων πελατειακών σχέσεων, του τοξικού ατομικισμού και του σκυμμένου σβέρκου. Στην Ελλάδα της λάιφσταϊλ επαναστατικότητας, του πουλημένου συνδικαλισμού, του βαθύτατου κομφορμισμού, της μπακιρένιας "διανόησης."

Αυτές είναι οι αξίες που μόνο το ταξικά συνειδητό προλεταριάτο κράτησε ζωντανές, γιατί χωρίς αυτές δεν μπορεί να ζήσει.

- Μάθε από το εργατικό προλεταριάτο!

- Ακολούθησε το εργατικό προλεταριάτο!

- Στήριξε το εργατικό προλεταριάτο!

Είναι η μόνη κοινωνική δύναμη που μπορεί να σηκώσει μια χώρα που ντρέπεται για τον εαυτό της από τα γόνατα. Αν ηττηθεί τώρα αυτή η δύναμη, είσαι για πάντα χαμένος.

5 σχόλια:

  1. Κάτω οι προδότες και οι σπιούνοι! Έξω οι βδέλλες του ανθρώπινου μόχθου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και εγώ έχω την βεβαιότητα ότι παίζονται πολλά σ' αυτόν τον αγώνα. Πάρα μα πάρα πολλά! Όσοι μπορούν οφείλουν να συμπαρασταθούν.

    Μακάρι οι ηρωικοί χαλυβουργοί να καταφέρουν όχι να "κολλήσουν" τα κομμάτια της αριστεράς, αλλά να τα αναγκάσουν να βρεθούν κοντά τους. Ίσως έτσι καταφέρουν να τους διδάξουν κάποια πράγματα.

    Πάντως οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι οι πρώτες αντιδράσεις όλων των πέραν του Φωτίου ευρισκομένων είναι θετικές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μεγάλωσα σε μια γειτονιά της Αθήνας, από αυτές που τώρα είναι γεμάτες μετανάστες. Εκείνα τα χρόνια, πριν την μαζική εισροή μεταναστών τη δεκαετία του '90 και εντεύθεν, υπήρχαν ξένοι στη γειτονιά. Θυμάμαι είχαμε αρκετούς μαύρους από την Αφρική, δεν ξέρω από ποιες χώρες συγκεκριμένα. Αυτοί οι άνθρωποι σε τίποτα δεν πειράζανε κανέναν, ούτε ποτέ είχε ακουστεί τίποτα, ούτε και κανείς διαμαρτυρόταν.



    Εκείνο που με ενοχλούσε σαν παιδί στη γειτονιά μου, ήταν ο συντηρητισμός, που έφτανε έως τον φασισμό που κυριαρχούσε! Άλλος θα το έλεγε μικροαστισμό, αλλά αυτή η έκφραση μπορεί να έχει και ανώδυνες εκδοχές, έως και χαριτωμένες και έτσι δεν ξέρω αν αποδίδει αυτό που αισθανόμουν στην ατμόσφαιρα.

    Στο σχολείο, το δημοτικό, όλοι οι συμμαθητές πηγαίνανε στο κατηχητικό. Έξω από την πύλη της σχολικής αυλής πουλούσαν αυτά τα θρησκευτικά περιοδικά, που δεν θυμάμαι τον τίτλο τους, γιατί ποτέ μου δεν αγόρασα, αλλά μπορεί να ήταν κάτι σαν Η φωνή του Κυρίου, Ο κόσμος του παιδιού, ή κάτι παρόμοιο.



    Η γειτονιά ήταν γεμάτη χαφιέδες, από αυτούς που αφθονούσαν στην Ελλάδα, τόσο κατά τη διάρκεια της Χούντας, όσο και μετά, φθίνοντας φυσικά αυτό το φαινόμενο με το πέρασμα των χρόνων. Ο χαφιές ήταν κάποιος φτωχός άνθρωπος, δεν ήταν από αυτούς που κατοικούσαν στα ρετιρέ της περιοχής, το αντίθετο: ήταν ο περιπτεράς, ο θυρωρός, που κοίταζε φαίνεται, με τη συνεργασία του με την αστυνομία, καρφώνοντας τίποτα αριστερούς, κομμουνιστές κ.λ.π. να βγάζει κανένα χαρτζιλίκι, να επιβιώνει. Από αυτά τα στρώματα αντλούν ανθρώπους αυτοί οι μηχανισμοί της εξουσίας. Η ελίτ δεν λερώνει τα χέρια της, στέκεται παραέξω, είναι αυτή για την οποία δουλεύουν όλοι οι κακομοίρηδες, γλείφτες, γεννημένοι δούλοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μια μόνο ένσταση για το νο8. Καμμία αφοβία δεν υπάρχει. Υπάρχει η αλληλεγγύη που σου απαγορεύει να εγκαταλείψεις τον διπλανό σου, παρά τον φόβο που αισθάνεσαι.
    Θυμάμαι το παλιό ακριτικό "να πάει οπίσω ντρέπεται/ να πάει ομπρός φοβάται", η ντροπή συνήθως νικάει τον φόβο, αρκεί να υπάρχει σε μία τόσο ξεδιάντροπη κοινωνία σαν αυτή.
    Τώρα που το σκέφτομαι μάλιστα είναι είδος προς εξαφάνιση σε μία κοινωνία που δεν ντρέπεται καν για το γεγονός πως για να ζήσει τον καπιταλιστικό της μύθο, κατέστρεψε ενσυνείδητα μέχρι και το μέλλον των εγγονιών της...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ως "αφοβία" εννοώ το θάρρος με το οποίο κάποιος μαθαίνει να αναλαμβάνει τη ζωή του στα χέρια του. Αυτό που σε ωθεί να πεις "όχι" όταν οι άλλοι λένε "ναι".

      Διαγραφή