Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Σενιόρ (Ιστορίες εξουσίας των Γιάνκηδων)


Σενιόρ, σενιόρ, πού πάμε, ξέρεις;
Προς τον επαρχιακό δρόμο του Λίνκολν ή προς τον Αρμαγεδών;
Σαν να 'χω ξαναπεράσει από δω.
Υπάρχει αλήθεια σ' αυτό, σενιόρ;

Σενιόρ, σενιόρ, ξέρεις πού κρύβεται αυτή;
Πόσο ακόμα θα συνεχίσουμε στο δρόμο;
Για πόσο πρέπει να κρατώ τα μάτια κολλημένα πάνω στην πόρτα;
Θα βρω παρηγοριά εκεί, σενιόρ;

Υπάρχει ακόμα ένας κακός άνεμος που φυσά στο πάνω κατάστρωμα
Υπάρχει ένας σιδηρούς σταυρός που κρέμεται απ' το λαιμό της
Υπάρχει μια μπάντα που παιανίζει ακόμα στο άδειο τετράγωνο
Εκεί που με κράτησε μια φορά στα χέρια και μου 'πε "μη με ξεχνάς."

Σενιόρ, σενιόρ, βλέπω εκείνη τη ζωγραφιστή άμαξα
Μυρίζω την ουρά του δράκου.
Δεν αντέχω άλλο την αγωνία.
Μπορείς να μού πεις με ποιον να 'ρθω σε επαφή εδώ, σενιόρ;

Λοιπόν, το τελευταίο πράμα που θυμάμαι πριν ξεγυμνωθώ και γονατίσω
Ήταν ένα τραίνο με τρελούς που κόλλησαν σ ' ένα μαγνητικό πεδίο.
Ένας τσιγκάνος με μια σπασμένη σημαία κι ένα δαχτυλίδι που άστραφτε
Είπε, "Φίλε μου, δεν είναι πια όνειρο, είναι η πραγματικότητα."

Σενιόρ, σενιόρ, ξέρεις πως οι καρδιές τους είναι σκληρές σαν πετσί.
Λοιπόν, δως μου ένα λεπτό, να τα βάλω στη σειρά.
Πρέπει να καταφέρω να σηκωθώ απ' το πάτωμα.
Θα 'μαι έτοιμος όταν είσαι, σενιόρ.

Σενιόρ, σενιόρ, ας αναποδογυρίσουμε τούτα τα τραπέζια.
Ας αποσυνδέσουμε τούτα τα καλώδια 
Αυτό το μέρος δεν βγάζει πια νόημα για μένα.
Θα μου πεις τι περιμένουμε, σενιόρ;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου