Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

Το "δικαίωμα στην εργασία", ή απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας

Για το "δικαίωμα στην εργασία" που επικαλέστηκε η συγκυβέρνηση για να δικαιολογήσει την ωμή εκστρατεία καταστολής της απεργίας στη Χαλυβουργία δεν χρειάζεται να πω κάτι μιας και έχουν ήδη ειπωθεί όλα, και από το στρατόπεδο των προλεταριακών ταξικών δυνάμεων και των συμμάχων τους, και από αυτό των καπιταλιστών και των δικών τους συμμάχων στην κυβέρνηση και τα ΜΜΕ. Μια μονάχα διευκρίνιση θα δώσω, ως απλό επιστέγασμα και συμπέρασμα: ο νόμος της ταξικής πάλης δεν διαιρεί απλώς τις τάξεις, αλλά --αναπόφευκτα-- και τις λέξεις. Άλλο πράγμα το "δικαίωμα στην εργασία" για τον εκμεταλλευμένο, άλλο για τον εκμεταλλευτή. Όπως άλλο πράγμα η "ισότητα", η "ελευθερία", η "διαπραγμάτευση", η "υπευθυνότητα" ή η "λογική." Κάποτε, αυτά ήταν "απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας", βασικές μπρεχτικού τύπου αλήθειες που ο καθένας υποτίθεται πως έπρεπε να γνωρίζει για να πορεύεται στη ζωή:
Από άτομο σε άτομο
επάγγελμα-λειτούργημα
θρησκεία εισοδήματα και ιδεολογία
αλλάζει η τιμιότης σημασία. 
Άλλη τιμιότη έχει ο συγγραφέας
κι άλλο τιμιότη λέει ο ιερέας
άλλο του ιδεολόγου ιδιώτη
κι αλλιώτικη του μισθοφόρου στρατιώτη. 
Αυτό που είναι τίμιο
για τον καπιταλίστα
για τον εργαζόμενο
είναι μια ατιμία. 
Πώς να χωρέσει το μυαλό
του μικροκτηματία
η ιδιοκτησία
πως είναι ατιμία; 
Τίμιο πράγμα η μονογαμία
μόνο για τον παρία
ενώ για τον αστό
τον επιχειρηματία
κατάσταση αφύσικη
πολύ παλιά ιστορία
Ανάλογα με την τιμή
πάει κι η τιμιότη
γι αυτό το θέμα είναι αλλού
άκου με πατριώτη.
Αυτά λεγόντουσαν το 1975, λίγο μετά την πτώση της χούντας. Αλλά το 1975 ήταν μια εποχή όπου θεωρούνταν ακόμα απαραίτητο και χρήσιμο να διαχέονται "απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας": δεν είχαν ακόμα προκύψει τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια και οι ραδιοσταθμοί, οι τόνοι περιοδικών και free press, οι εκδοτικοί οίκοι συγκρατημένης και ωρίμου αριστεροσύνης, οι μελίρρυτοι διανοούμενοι του αστικού Τύπου, ή οι αριστεροί οικονομολόγοι. Ο βασικός κορμός της κοινωνίας μορφώθηκε, δηλαδή αστικοποιήθηκε, δηλαδή χάζεψε, πολύ περισσότερο από την εποχή εκείνη, κι έτσι ξαναέγινε απαραίτητο να υπενθυμίζεις δυο βασικά πράγματα στις χιλιάδες αφασικών που μεγάλωσε η νταντά τηλεόραση και οι νταβάδες της αστικής ονείρωξης σε χαρτί ιλουστρασιόν. Αλλά αρκετά με αυτό, δεν υπάρχει πια καν ο χρόνος για να ασχολείται κανείς και πολύ με όσους ούτε κατάλαβαν ούτε έχουν καμία σοβαρή πιθανότητα να καταλάβουν ποτέ κάτι για την λογική της κατασκευής, μαζικά φυσικά, της μοναδικής και ανεπανάληπτης "προσωπικότητας" που τους προσφέρθηκε, μαζί με διαφημίσεις και κρέμες μαυρίσματος σε συσκευασία δείγματος.

Αυτό το οποίο ήθελα να καταγράψω εδώ είναι κάτι που δεν είδα να συζητιέται: το ότι "το δικαίωμα στην εργασία" το οποίο επικαλέστηκε η συγκυβέρνηση δεν ήταν καθόλου το δικαίωμα στην εργασία της κάθε θλιβερής Καταβάτη ή του κάθε απεργοσπάστη σε βάρος των συναδέλφων του. Δεν μπήκαν για αυτό τον λόγο τα ΜΑΤ στη Χαλυβουργία. Εκτός κι αν είδατε πουθενά καμία ένδειξη πως μέλημα της καταστολής ήταν η επαναλειτουργία. Στις 25 του μήνα, η Επιτροπή Αγώνα Οδηγών Φορτηγών του ΠΑΜΕ, ζητούσε από τους οδηγούς φορτηγών να συμπαρασταθούν έμπρακτα στους απεργούς αρνούμενοι να μεταφέρουν υλικά από τη Χαλυβουργία. Και την ίδια μέρα, πάλι στον Ριζοσπάστη, διαβάζουμε τι; Ότι η τροχαία διέκοψε την κυκλοφορία για να μπουν και να βγουν απερίσπαστα, και μάλιστα στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, 11 φορτηγά που μετέφεραν υλικό από τις αποθήκες του εργοστασίου. Ούτε τυπικά λοιπόν, ούτε για το θεαθήναι, δεν διακυβεύτηκε κανένα "δικαίωμα στην εργασία", ούτε καν των απεργοσπαστών (που πιθανώς είναι τόσο ανόητοι ώστε να θεωρούν ότι έχουν ελπίδα να ξαναδουλέψουν δρώντας έτσι ώστε να μην ξαναδουλέψουν οι συνάδελφοί τους). Όσοι λίγοι μπήκαν στη Χαλυβουργία δεν μπήκαν για να κοιτούν τους τοίχους ούτε για να απολαύσουν τον μερακλίδικο καφέ τους στο ειδυλλιακό τοπίο του Ασπροπύργου, αλλά για να προετοιμάσουν την ταχεία "απελευθέρωση" των εγκλωβισμένων εδώ και μήνες υλικών μορφών του κεφαλαίου του Μάνεση που μούχλιαζε στις αποθήκες. Και ο Μάνεσης, με την συνδρομή της συγκυβέρνησης και των σωμάτων καταστολής, φυγάδευσε το κεφάλαιο αυτό (δηλαδή την συσσωρευμένη εργασία αυτών που πέταξε στο δρόμο) σε άγνωστη κατεύθυνση, προς όφελος αποκλειστικά και μόνο της δικής του τσέπης και χωρίς να διακυβεύεται η παραμικρή "θέση εργασίας" αν εξαιρέσουμε ένα μεροκάματο για τους φορτηγατζήδες που αγνόησαν την έκκληση του ΠΑΜΕ.

Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας.

3 σχόλια:

  1. Αναρωτιέμαι Αντώνη, βλέποντας τη φωτό, αν οι υπεραγανακτισμένοι μικροαστοί που θέλουν να πάνε στο χωριό για διακοπές, κατέβηκαν να βρίσουν τους τροχονόμους ή τον Μάνεση ή τους φορτηγατζήδες του Σιδεριά που τους έκλεισαν το δρόμο, όπως κάνουν από την πρώτη μέρα με τους εργαζόμενους που βρέθηκαν στο πλάι των εργατών της χαλυβουργίας και τρώνε φάπες μαζί τους από τα σάιμποργκ της μπατσαρίας... Αλλά μάλλον θα διάβαζαν πιτσιρίκο στο Unfollow για να περάσει η ώρα και θα έβρισαν μετά, περνώντας μπροστά από τους χαλυβουργους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι εντυπωσιακό. Άκουσα μετά από πολλά χρόνια τη λέξη 'εργασία', από το στόμα του Αντωνάκη του Σαμαρά. Όταν πρόκειται για απεργοσπασία και όλα όσα συμφέρουν τον Μάνεση και τον κάθε Μάνεση, ξαναθυμούνται την ξεχασμένη αυτή λέξη. κατά τα άλλα για το πόπολο κάνουν τα πάντα για να εξασφαλίσουν θέσεις "απασχόλησης". Σιχάματα!!
    Ι.Λ.Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αδερφέ, στο βίντεο με Καταβάτη που ανέβασα από Πρωτομαγιά (δεν ντρέπονται τίποτα!), ο Αντωνάκης χρησιμοποιεί την έκφραση "έχουν στη δούλεψή τους" για τους εργοδότες.

      Μιλάμε για γλώσσα φεουδαρχίας. Σιόρ Τάπας και Συμβολαιογράφος, Κιλελέρ, προύχοντες, κοτζαμπάσηδες, τέτοια. Η εργασία είναι ιδιοκτησία του αφεντικού, που "έχει στη δούλεψή ΤΟΥ" τον εργαζόμενο. Ο εργαζόμενος δουλεύει, αλλά η "δούλεψη" ανήκει στο αφεντικό, που την δίνει ή την παίρνει, όπως κάθε κυρίαρχος και βασιλεύς, κατά το δοκούν.

      Απ' αυτό να καταλάβεις για τι μυαλά μιλούμε.

      Διαγραφή