Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Βιομηχανική Μεταλλευτική: Κάποιες απορίες

Παρακάτω αντιγράφω κομμάτι από την πρόταση των εργαζομένων στην Βιομηχανική Μεταλλευτική:

Κατά τη διάρκεια των συνελεύσεων που πραγματοποιούσε το σωματείο για την οργάνωση και συνέχιση του αγώνα τέθηκε η ιδέα της αυτοδιαχείρισης. Μπορεί οι εργαζόμενοι να μην έχουν πάει στην Αργεντινή αλλά, όπως ανέφεραν, το παράδειγμα του εργοστασίου κεραμεικών που λειτούργησε εκεί υπό τον εργατικό έλεγχο των εργαζομένων αποτέλεσε έμπνευση για αυτούς και έτσι ξεκίνησαν τις συζητήσεις και τις οικονομικές μελέτες για το πώς μπορεί αυτό να επιτευχθεί και στην πόλη μας.

Όπως δήλωσε ο πρόεδρος του σωματείου εργατοϋπαλλήλων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής Μ. Αναγνώστου η πρόταση αυτή έτυχε μεγάλης αποδοχής μεταξύ των εργαζομένων οι οποίοι εκτιμούν ότι εφόσον το εργοστάσιο ήταν κερδοφόρο και ότι εξαιτίας της κακής διαχείρισης «έπεσε έξω» όχι μόνο μπορούν να το επαναλειτουργήσουν αλλά και ότι είναι ικανοί να παράγουν φτηνό προϊόν προσιτό στις λαϊκές οικογένειες. Ο ίδιος εξήγησε μάλιστα ότι καθ`όλη την διάρκεια των 14 αυτών μηνών που το εργοστάσιο δεν λειτουργούσε το προϊόν συνέχισε να έχει ζήτηση.

Μέσα σε λίγο διάστημα οι εργαζόμενοι κατάφεραν να διαμορφώσουν το απαιτούμενο σχέδιο έτσι ώστε να κάνουν πράξη το «πως οι εργαζόμενοι μπορούν και χωρίς αφεντικά». Για να επιτευχθεί αυτό και για να μην βρεθούν άλλα 70 άτομα στην ανεργία προϋπόθεση αποτελεί, σύμφωνα με τους ίδιους, η ικανοποίηση των παρακάτω αιτημάτων.

Να παραιτηθεί το Δ.Σ. της εταιρείας μαζί με όσα στελέχη είχαν άμεση εμπλοκή στη διοίκηση της χωρίς καμία απαίτηση από την νέα εργατική διοίκηση όπως και η ιδιοκτησία να αναλάβει τις υποχρεώσεις που προκύπτουν μέχρι τώρα (τα χρέη της εταιρείας).

Να δηλωθεί το δάνειο των 1.900.00[0] ευρώ που πήρε η μητρική εις βάρος της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής και μέρος από το δάνειο να παραχωρηθεί σε μετοχές προς τους εργαζόμενους. Ότι υπόλοιπο μείνει να γίνει διακανονισμός για να επιστρέψει προς την θυγατρική με το προνόμιο των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι για να μπορέσουν να θέσουν άμεσα το εργοστάσιο σε λειτουργία ζητούν ακόμη την επιδότηση που δίνεται από τον ΟΑΕΔ σε κάθε άνεργο που θέλει να ξεκινήσει δικιά του επιχείρηση ύψους 23.00 [λείπει κάποιο ψηφίο] για τον πρώτο χρόνο καθώς και το επίδομα ανεργίας επί 14 μήνες.

Όπως αναφέρουν ακόμη οι εργαζόμενοι, αν ικανοποιηθούν τα αιτήματα αυτά συγκεντρώνεται ένα αρχικό κεφάλαιο ικανό για να ξεκινήσουν άμεσα την λειτουργία του. Αυτοδιαχείριση σημαίνει επίσης για αυτούς ότι η γενική συνέλευση των εργαζομένων θα είναι το αποφασιστικό όργανο του εγχειρήματος καθώς και ότι τα μέλη του Δ.Σ. της εταιρίας όσο και τα μέλη του Δ.Σ. του σωματείου θα είναι ανακλητά.

Στην πρόταση αυτοδιαχείρισης του εργοστασίου που έχουν διαμορφώσει οι εργαζόμενοι τονίζεται επίσης ότι οι μετοχές θα μοιραστούν ισάριθμα σε όσους εργαζόμενους δεχτούν να συμμετέχουν στο εγχείρημα ενώ οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν με την προηγούμενη σύμβαση που υπήρχε προτού κλείσει το εργοστάσιο.

Τέλος ζητούν από την πολιτεία την διαμόρφωση ενός νομικού πλαισίου που θα μπορεί να καλύπτει και να στηρίζει το εγχείρημα της αυτοδιαχείρισης.
http://biom-metal.blogspot.gr/2012/07/blog-post_13.html

Εν ολίγοις:
α) Η "αυτοδιαχείριση" είναι πρόταση που κατατίθεται ως πρόταση προς το υφιστάμενο κράτος.
β) Από το υφιστάμενο κράτος ζητείται μία σειρά άμεσων ή έμμεσων οκονομικών παραχωρήσεων που θα επιτρέψουν στους εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής να λειτουργήσουν το εργοστάσιο ως συνιδιοκτήτες του.
γ) Μόνο σε περίπτωση ικανοποίησης αυτών των αιτημάτων για κρατικές, οικονομικού χαρακτήρα εκχωρήσεις υφίσταται δυνατότητα αυτοδιαχείρισης: "αν ικανοποιηθούν τα αιτήματα αυτά συγκεντρώνεται ένα αρχικό κεφάλαιο ικανό για να ξεκινήσουν άμεσα την λειτουργία του".
δ) Ζητείται επίσης από το υφιστάμενο κράτος ("πολιτεία") να διαμορφώσει ένα νομικό πλαίσιο κατάλληλο για να καλύψει το εγχείρημα της αυτοδιαχείρισης.

Τώρα, στον ιστότοπο των εργαζομένων στην Βιομηχανική Μεταλλευτική υπάρχει επίσης κείμενο της "Πρωτοβουλίας για το Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών Μαγνησίας." Το κείμενο αυτό --κείμενο που ανήκει στο είδος "κείμενο συμπαράστασης", προφανώς-- καταλήγει:

Τα αιτήματα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕΤ είναι ώριμα από καιρό. Παρά τη μορφή τους, θέτουν ένα κομβικό ερώτημα: Ποια κοινωνική τάξη θα έχει την εξουσία; Ποιος θα οργανώσει τη παραγωγή, ποιος θα χρηματοδοτήσει, ποιος θα ρυθμίσει τη διανομή; Το πολιτικό αίτημα για τη θέσπιση νόμου περί συνεταιρισμένων και αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων μπορεί είτε να τεθεί μέσα στον καπιταλισμό (που έχει χρεοκοπήσει) αλλά ο οικονομικός στραγγαλισμός είναι βέβαιος και δυνατός κάθε στιγμή ή έξω από αυτόν με τη πλήρη απαλλοτρίωση όλων των καπιταλιστών από την εξουσία των εργατικών συμβουλίων, γεγονός που επιλύει μονομερώς τα ζητήματα ιδιοκτησίας (χωρίς τη συναίνεση των αφεντικών & χωρίς αποζημιώσεις) και τα ζητήματα χρηματοδότησης (χωρίς την άδεια του αστικού κράτους ή των τραπεζιτών) στη βάση μιας ενιαίας κεντρικής και εθνικοποιημένης τράπεζας κάτω επίσης από τον έλεγχο των εργαζομένων.
http://biom-metal.blogspot.gr/2012/07/blog-post_4591.html

Η απορία μου θα μπορούσε να συνοψιστεί σε αυτό το αρχικό "παρά." "Παρά τη μορφή τους", καταλήγει το κείμενο, "τα αιτήματα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕΤ" θέτουν το ερώτημα "Ποια κοινωνική τάξη θα έχει την εξουσία." Όμως για ποιους θέτουν αυτό το ερώτημα παρά τη μορφή τους; Για τους ίδιους τους εργαζόμενους, που σαφώς ζητούν την παρέμβαση του υφιστάμενου κράτους; Ή για τους συγγράφοντες το δεύτερο κείμενο; Προφανώς για τους δεύτερους, οι οποίοι όμως συμπεραίνουν στην ουσία και εκ προοιμίου πως τα αιτήματα των εργαζομένων είναι ανέφικτα: "Το πολιτικό αίτημα για τη θέσπιση νόμου περί συνεταιρισμένων και αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων μπορεί είτε να τεθεί μέσα στον καπιταλισμό (που έχει χρεοκοπήσει) αλλά ο οικονομικός στραγγαλισμός είναι βέβαιος και δυνατός κάθε στιγμή..." Προφανώς, αν "ο καπιταλισμός" "έχει χρεοκωπήσει" τότε δεν μπορεί το αίτημα να τεθεί "μέσα στον καπιταλισμό", και η διατύπωση είναι μάλλον εσωτερικά αντιφατική. Και επιπρόσθετα, οι συγγραφείς προσθέτουν ότι ακόμα και να μπορούσε, "ο οικονομικός στραγγαλισμός είναι βέβαιος και δυνατός κάθε στιγμή." Και συνεπώς, το κείμενο λογικά προκρίνει μόνο ένα δρόμο, που όμως δεν είναι αυτός τον οποίο ακολουθούν οι εργαζόμενοι: "τη[ν] πλήρη απαλλοτρίωση όλων των καπιταλιστών από την εξουσία των εργατικών συμβουλίων, γεγονός που επιλύει μονομερώς τα ζητήματα ιδιοκτησίας (χωρίς τη συναίνεση των αφεντικών & χωρίς αποζημιώσεις) και τα ζητήματα χρηματοδότησης (χωρίς την άδεια του αστικού κράτους ή των τραπεζιτών) στη βάση μιας ενιαίας κεντρικής και εθνικοποιημένης τράπεζας κάτω επίσης από τον έλεγχο των εργαζομένων."

Καμία "εξουσία των εργατικών συμβουλίων" (!!) δεν αποτελεί αίτημα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, ούτε είναι τέτοιο η "πλήρης απαλλοτρίωση όλων των καπιταλιστών", ούτε η μονομερής συνεπώς επίλυση των ζητημάτων ιδιοκτησίας, ούτε η δημιουργία μιας "ενιαίας κεντρικής και εθνικοποιημένης τράπεζας." Αυτά τα αιτήματα είναι πολιτικού και εν μέρει τουλάχιστον επαναστατικού χαρακτήρα, και υφίστανται μόνο στο μυαλό (και το κείμενο) της Πρωτοβουλίας στην παρούσα φάση. Πιο σημαντικά, είναι εντελώς ασαφές πώς θα μπορούσαν ποτέ να ικανοποιηθούν από οποιαδήποτε πρωτοβουλία των εβδομήντα, αν δεν κάνω λάθος, εργαζομένων της ΒιοΜεταλ ή και οποιουδήποτε άλλου εργοστασίου, περιλαμβανομένου αυτού της Χαλυβουργίας, για παράδειγμα. Ούτε και τέθηκαν τέτοιου είδους αιτήματα στα πλαίσια της αυτοδιαχείρισης στην Αργεντινή, που χρησιμοποιείται ως υπόδειγμα από το κείμενο των εργαζομένων.

Οπότε, τελικά, η απορία μου είναι η εξής: ποιο ακριβώς είναι το νόημα της παρέμβασης αυτής; Να στηρίξει την πρωτοβουλία των εργαζομένων αλλά να της υπαγορεύσει εντελώς διαφορετική αντζέντα από αυτή που έχει; Αλλά αν είναι να γίνει αυτό, τότε τι ακριβώς στηρίζεται; Πρόκειται για στήριξη με προϋποθέσεις; Για "κριτική στήριξη", όπως λέγεται; Ρωτάω γιατί στην περίπτωση της Χαλυβουργίας, για παράδειγμα, η στάση των συμπαρατασσόμενων ταξικών δυνάμεων ήταν η απροϋπόθετη στήριξη για όλες τις αποφάσεις του Δ.Σ, είτε μας άρεσαν ατομικά είτε όχι. Οι ταξικού χαρακτήρα συλλογικοί αγώνες προϋποθέτουν την πειθαρχία και συμμόρφωση αυτών που τους στηρίζουν με τις πλειοψηφικές αποφάσεις αυτών που τους οργανώνουν (ως γνωστόν, το εργατικό κίνημα και όχι το κόμμα είναι η ιστορική μήτρα του "δημοκρατικού συγκεντρωτισμού"). Εάν εξ αρχής δεν επιθυμείς κάτι τέτοιο διότι διαφωνείς με την μορφή του αγώνα, δεν δηλώνεις καμία στήριξη δημόσια, αλλά κρατάς τον ρόλο σου ως "ουδέτερου πολίτη και γενικού κριτή." Και σίγουρα δεν μπαίνεις πρώτα στην υπόθεση για να καθυπαγορεύσεις μετά στους εργαζόμενους τι πραγματικά ζητούν με τους όρους που θέλεις εσύ· ούτε βέβαια έχεις κανένα ηθικό και πολιτικό δικαίωμα να παραχαράξεις ή να θολώσεις τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο των υφιστάμενων αιτημάτων για να τα καταστήσεις πιο αρεστά και πιασάρικα σε ένα "ούλτρα αριστερό" ακροατήριο της προτιμήσεώς σου. Αυτό δεν το έχω απαντήσει ποτέ στην ιστορία των αγώνων του εργατικού κινήματος.* 

Μπορεί κάποιος να με βοηθήσει να λύσω την απορία μου;

*Για τους παραπάνω λόγους άλλωστε, δεν έχω άμεσα εμπλακεί στην υπόθεση της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, παρά το γεγονός ότι έχει προβληθεί επαρκώς από τα ευρείας ανάγνωσης "εναλλακτικά" ΜΜΕ (όπως το tvxs, για παράδειγμα): διότι δεν θεωρώ ότι θα μπορούσα να στηρίξω αιτήματα τα οποία θεωρώ δομικά ανέφικτα και τα οποία, δυστυχώς, δημιουργούν συγχύσεις γύρω από τον χαρακτήρα και ρόλο του κράτους, ιδιαίτερα στην παρούσα φάση. Εννοείται ότι τούτο δεν συνεπάγεται καμία εχθρότητα προς τους εργαζόμενους της ΒιοΜεταλ (για αυτό και υπάρχει μόνιμο λινκ στο ιστολόγιό τους, άλλωστε)· απλά θεωρώ επιβεβλημένη δεοντολογικά την τήρηση διακριτικών αποστάσεων μέχρις ότου --αυτή είναι η ελπίδα-- ξεκαθαρίσει κάπως περισσότερο το τοπίο και γίνουν κάποιες απαραίτητες διεργασίες πολιτικής αποκρυστάλλωσης.

81 σχόλια:

  1. Ξέρω πως δεν θα το ανεβάσεις το σχόλιο, έτσι κι αλλιώς με έχεις μπανάρει εδώ και ένα χρόνο από τον σχολιασμό αλλά έχω κι εγώ μερικές απορίες για τις απορίες σου:

    1. Γράφεις: "Για τους παραπάνω λόγους άλλωστε, δεν έχω προσωπικά εμπλακεί στην υπόθεση της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής" την ίδια ώρα που ακριβώς επιλέγεις να "εμπλακείς" (όσο μπορεί κανείς να δει ως εμπλοκή-θετική ή αρνητική- ένα ποστάρισμα σε ένα μπλογκ).
    2. Μήπως οι παραπάνω λόγοι που δεν είχες εμπλακεί έχουν να κάνουν ακριβώς γιατί το συγκεκριμένο σωματείο τολμά να βάλει επί τάπητος το ζήτημα της κτίσης και της ιδιοκτησίας, εδώ και τώρα, κάτι που δεν χωράει στη στενή μαρξιστική-λενινιστική (με τη παυλίτσα που λεει κι ο Πρέβε) οπτική του ιστολογίου σου;
    3. Η διεκδίκηση εκ μέρους της αριστεράς της "κοινωνικοποιήσης" ή "εθνικοποιήσης" ή πιο ξεκάθαρα "κρατικοποιήσης" της παραγωγής και των παραγωγικών μέσων, πιστεύεις πως ρίχνει ξεκάθαρα λιγότερες αυταπάτες για το ρόλο του κράτους από τη πρόταση του σωματείου;
    4. Οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές διεκδικήσεις που στρέφονται προς το κράτος και αναδυκνείουν και σε πλατύτερα στρώματα τον πραγματικό του ρόλο, έχουν κατά τη γνώμη σου εκπέσει λειτουργίας; Αν είναι έτσι τότε το "σοσιαλιστικό" πλαίσιο του ΠΑΜΕ πχ για αυξήσεις στα επιδόματα ανεργίας απευθυνοντε σε άλλο κράτος από το υπάρχον;
    5. Το πρόταγμα της εργατικής αυτοδιαχείρισης είναι κατα τη γνώμη σου αντεπαναστατικό; Η εργατική εξουσία είναι ένα στάδιο που κερδίζεται μια κι έξω, ή υπάρχει και η διαρκής περίοδο όπου ανδρώνεται και θεριεύει η διαδική εξουσία του προλεταριάτου κόντρα στην εξουσία του κεφαλαίου; Αυτή η δυαδική εξουσία παλέυει να περάσουν στα χέρια της (κάποια απο) τα μέσα παραγωγής ή περιμένει το διάταγμα του προεδρείου των σοβιέτ;
    6. Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ αντιλαμβάνονται πολύ καλά πως ο αγώνας τους είναι αγώνας πανκοινωνικός και παραδειγματικός. Αλλά δεν αμπελοφιλοσοφούν, σαν κι εμας αν θες. Ξέρουν πως 14 μήνες τώρα απλήρωτοι και ξεχασμένοι απ' όλους δοκίμασαν όλους τους παραδοσιακούς τρόπους. Και βλέπουν και τα αποτελέσματα αυτών των παραδοσιακά δοσμένων εργατικών αγώνων στα κλειστά εργοστάσια της βιομηχανικής περιοχής της Θεσσαλονίκης. Έχουν ήδη εισπράξει την άρνηση ή την αδιαφορία στη στήριξη του πλαισίου τους από τις κατεστημένες δυνάμεις του εργατικού κινήματος. Αλλά αντιλαμβάνονται όμως πως αν δεν απειλήσουν και αν δε πράξουν στο δρόμο που χαράξαν οι γενικές τους συνελεύσεις, στο δρόμο του εργατικού ελέγχου πάνω στα μέσα παραγωγής δεν πρόκειται ούτε δεδουλευμένα να δουν, ούτε επαναλειτουργία του εργοστασίου, ούτε επενδυτές - "φαντάσματα" που σε άλλες περιπτώσεις ακόμη οι εργαζόμενοι περιμένουν.
    7. Πολύ καλά έκανες κι ενημερώθηκες και διάβασες. Θα ήταν πολύ καλό όμως να διαβάσεις και τα εξής:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

    Με βάση τα παραπάνω, ένας δρόμος ρεαλιστικός έχει απομείνει για τους εργάτες ώστε να διασφαλίσουν τις θέσεις εργασίας τους, τα δεδουλευμένα τους, το μέλλον το δικό τους, των παιδιών τους αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας των καταπιεσμένων. Ένα πρόταγμα υπάρχει που αποτελεί ζωτική ανάγκη και πρέπει να μπει στα χείλη όλων των εργαζομένων όλων των κλάδων. Ένα πρόταγμα, για το οποίο αξίζει να δωθούν χίλες μάχες με τους χειρότερους, τους πιο δυνατούς εχθρούς, γιατί στο τέλος του νικηφόρου δρόμου θα μπορέσει να υπάρξει μια διαφορετική εικόνα από το μέλλον της ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ. Είναι το έναυσμα με το οποίο οι εργαζόμενοι πραγματώνουν τον πιο μεγάλο πόθο των εκμεταλλευομένων, παίρνουν τις τύχες και τις ζωές τους στα χέρια τους. Το πρόταγμα των εργαζομένων είναι μοναχά δυο λέξεις:

    ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΡΑ!

    Στεκόμαστε πλάι στο Σωματείο Εργατοϋπαλλήλων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής και υποστηρίζουμε άνευ όρων το κατατεθειμένο πλαίσιο αυτοδιαχείρισης του εργοστασίου που έχει προτείνει το Σωματείο. Κατανοούμε παράλληλα δυο πράγματα. Πρώτον, ότι οι δυσκολίες που θα βρει στον δρόμο του αυτός ο αγώνας θα είναι πολύ μεγάλες, ότι πρέπει να τα βάλουμε με θεούς και δαίμονες, και θα τα βάλουμε. Δεύτερον ότι η όλη διαδικασία δεν είναι τίποτε άλλο από ένας πολιτικός αγώνας τον οποίο για να κερδίσουμε θα πρέπει να έχουμε στο πλάι μας τους απλούς εργαζόμενους και την τοπική κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Θεωρούμε τον αγώνα για να μην κλείσει το εργοστάσιο και να περάσει στα χέρια των εργαζομένων ως έναν κορυφαίο αγώνα που πρέπει να δώσει όχι απλά ένα σωματείο αλλά το σύνολο της χειμαζόμενης κοινωνίας. Είναι ο καλύτερος και πιο αποφασιστικός τρόπος για να πούμε στην πράξη ένα τεράστιο ΩΣ ΕΔΩ στα σχέδια καταστροφής των εκμεταλλευομένων που μαγειρεύουν από κοινού η ελληνική και οι διεθνείς κυβερνήσεις, οι φορείς του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου.
    Καλούμε όλους τους εργαζόμενους αρχικά της Βιομηχανικής Ζώνης αλλά και ευρύτερα της πόλης, τον ίδιο τον απλό κόσμο να συνταχθεί και να δώσει τον αγώνα μαζί με το Σωματείο. Σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε έναν μεγάλο λαϊκό μοχλό πίεσης από-τα-κάτω ο οποίος θα κινητοποιήσει την πόλη απέναντι στην κυβέρνηση, εφόσον αυτή αρνηθεί να πράξει ότι είναι απαραίτητο για να πάρουν οι εργαζόμενοι το εργοστάσιο στα χέρια τους.
    Με κλείσιμο δρόμων, διαδηλώσεις, κινητοποίησες, αλλά και ένα πανελλαδικό κίνημα οικονομικής, πολιτικής και ηθικής υποστήριξης και αλληλεγγύης των εργαζομένων θα δώσουμε ανυποχώρητα, αμεσοδημοκρατικά, και αδιαμεσολάβητα αυτόν τον αγώνα, ο οποίος αξίζει να δοθεί γιατί:

    Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ – ΕΙΝΑΙ ΖΩΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΗΜΕΡΑ
    "

    από εδώ: http://federacion-salonica.blogspot.gr/2012/07/blog-post_12.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "1. Γράφεις: "Για τους παραπάνω λόγους άλλωστε, δεν έχω προσωπικά εμπλακεί στην υπόθεση της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής" την ίδια ώρα που ακριβώς επιλέγεις να "εμπλακείς" (όσο μπορεί κανείς να δει ως εμπλοκή-θετική ή αρνητική- ένα ποστάρισμα σε ένα μπλογκ).
      2. Μήπως οι παραπάνω λόγοι που δεν είχες εμπλακεί έχουν να κάνουν ακριβώς γιατί το συγκεκριμένο σωματείο τολμά να βάλει επί τάπητος το ζήτημα της κτίσης και της ιδιοκτησίας, εδώ και τώρα, κάτι που δεν χωράει στη στενή μαρξιστική-λενινιστική (με τη παυλίτσα που λεει κι ο Πρέβε) οπτική του ιστολογίου σου;"

      Διάβασε τι λένε οι άνθρωποι και αναλογίσου απλά πόσο κωμικός είσαι.

      Διαγραφή
    2. Ζητούν οι άνθρωποι λεφτά από τον ΟΑΕΔ και μερίσματα δανείου και εσύ φαντασιώνεσαι ιδιοκτησία εδώ και τώρα.

      Λοιπόν, κι εγώ ζητώ, εκ μέρους του Lenin Reloaded και των αναγνωστών του να μας δοθεί η ΔΕΗ και δεσμευόμαστε να μην κόβουμε το ρεύμα.

      Beat that!

      Διαγραφή
    3. Και τη ζητώ συγκεκριμένα από το κράτος, το οποίο θα ανατρέψω εγκαθιστώντας, αφού μου τη δώσει, τη εξουσία των εργατικών συμβουλίων και την απαλλοτρίωση του πλούτου των καπιταλιστών.

      Μετά, αφού τα κάνω όλα αυτά σε πέντε-δέκα λεπτά έχοντας πιάσει το κράτος κώτσο με το εκπληκτικό μου σχέδιο, θα πάω να πιω και μια μπύρα στην παραλία να ξεκουραστώ.

      Διαγραφή
    4. Να σου πω εκεί που πίνεις τις μπυρίτσες σου, δεν πιάνεις και μια αντιπρόταση;

      Γιατί στην ουσία, η αντιπρόταση είναι να κάνουν αυτό που κάνανε δεκάδες εργοστάσια στη πόλη. Υπομονή μέχρι να εξανεμιστεί κι αυτή και οι εργάτες από το εργοστάσιο. Κάπου εκεί θα έρθει ένας τσάκαλος θα τσιμπήσει τα μηχανήματα κοψοχρονιά και γειά σας.

      Διαγραφή
    5. Καμία αντιπρόταση. Εγώ δεν επιβάλλω αντζέντες στους εργαζόμενους, και αυτό ακριβώς αναρωτιέμαι γιατί θεωρούν κάποιοι δικαίωμά τους να το κάνου. Οι άνθρωποι ζητούν αυτά τα πράγματα που ζητούν, όπως έχουν κάθε δικαίωμα. Προβάλλεται το ιστολόγιό τους και κρατιέται στάση αναμονής μέχρις ότου φανεί αν υπάρχει δυνατότητα για κάτι που να μπορεί να στηριχτεί θεωρητικά.

      Απλώς μπούρδες ουρανοκατέβατες επειδή δεν βρίσκω κάτι άλλο, το θεωρώ μάλλον αντιπαραγωγικό να γράφω. Φαντάσου, πχ, να στήριζα την απεργία στη Χαλυβουργία λέγοντας ότι την στηρίζω για να οδηγήσει στη δημιουργία της εργατικής εξουσίας και την απαλλοτρίωση του πλούτου των καπιταλιστών.

      Δεν θα μουν για πολλές...μπύρες;

      Διαγραφή
    6. Για ποιο λόγο λοιπόν η συμπόρευση με κάτι προϋποθέτει να ρίξω εκατό κιλά μπαγιάτικης αριστερίστικης σάλτσας από πάνω;

      Δεν μπορώ να πω απλά "στηρίζω αυτόν τον αγώνα γιατί τον θεωρώ δίκαιο και αναγκαίο" ή "θεωρώ ότι η συγκεκριμένη μορφή του αγώνα είναι ακόμη ανώριμη και συνεπώς θα προτιμούσα να δω πώς θα εξελιχθεί" (όπως πχ εξελίχθηκε τμήμα του "Δεν Πληρώνω;")

      Τη φοιτητική σαχλαμάρα που απευθύνεται σε πρωτοετείς με το ζόρι τι την θέλουμε;

      Διαγραφή
  3. Αν πάντως το παράδειγμα είναι η Αργεντινή, τότε είναι πολύ κακό παράδειγμα. Εκεί τους γ.... με τον χειρότερο τρόπο ακριβώς επειδή δεν υπήρχε οργανωμένο εργατικό κίνημα (που πασχίζουμε να φτιάξουμε εδώ). Όσο για την διαδική εξουσία σε συνθήκες κυριαρχίας των μονοπωλίων, αυτή δεν μπορεί να προέλθει από ανέξοδες (και σε τελική κατάληξη βολικές) για τους αστούς παραχωρήσεις, αλλά με την πάλη συνολικά της εξεγερμένης εργατικής τάξης. Κάτι που δεν μπορεί να γίνει με επιδοτήσεις του ΟΑΕΔ, με νόμους για την λειτουργία των αυτοδιαχειριζόμενων επιχειρήσεων και σε ανταγωνισμό με τα μονοπώλια του κλάδου. Υποστηρίζοντας τέτοιες θέσεις σπέρνουμε νέες (από "αριστερά";) αυταπάτες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, φυσικά είναι κακό παράδειγμα, για αυτό και το σημείωσα.

      Στη Θεσσαλονίκη έχουν προηγηθεί προσπάθειες αυτοδιαχείρισης βέβαια, στα εστιατόρια Barθελόνικα και Applebees. Θεωρώ ότι είναι θετικές για τους εμπλεκόμενους προσπάθειες αλλά ότι θα πρέπει να είναι πολύ ξεκάθαρο ότι μιλούμε για πρωτοβουλίες που εντάσσονται αναγκαστικά μέσα σε ένα συνολικότερο καπιταλιστικό πλαίσιο και οι οποίες δεν τείνουν να συντηρούν τις προϋποθέσεις περαιτέρω πολιτικού αγώνα.

      Με απλά λόγια, το αυτοδιαχειριζόμενο εστιατόριο κλπ είτε λειτουργεί και επιβιώνει οπότε γίνεται άλλο ένα εστιατόριο, είτε δεν τα καταφέρνει και κλείνει, αλλά σε κάθε περίπτωση παύει να είναι ένας πολιτικός χώρος εφόσον είναι επιχείρηση, καθώς η ίδια η λειτουργία ενός χώρου ως επιχειρήσης, αυτοδιαχειριζόμενης ή όχι, αποβάλλει το πολιτικό και πολιτικοποιητικό στοιχείο.

      Τέλος, η ενίσχυση και μαζικοποίηση του εργατικού κινήματος ως τέτοιου αποτελεί ελάχιστη προϋπόθεση για την ταξική πολιτική είτε αυτή είναι ενσυνείδητα κομμουνιστικά εντασσόμενη είτε όχι (είτε εντάσσεται στις παραδόσεις της αυτονομίας και του αναρχοσυνδικαλισμού, δηλαδή). Οι αναρχοσυνδικαλιστές και οι πεπαιδευμένοι αυτόνομοι για παράδειγμα, αυτό το κατανοούν. Αλλά προφανώς για άλλους είναι πολύ δύσκολη έννοια για να τη συλλάβουν.

      Διαγραφή
    2. Συγγνώμη που ενοχλώ, αλλά θα εξακολουθήσω να περιμένω πρόταση.
      14 μήνες απλήρωτοι, εργοστάσιο κλειστό, αφεντικό εξαφανισμένο.
      14 μήνες βάρδιες ΚΑΘΕ 24ΩΡΟ στο εργοστάσιο.
      Τώρα ανοίγονται σε όλη τη κοινωνία με τη πρόταση για εργατικό έλεγχο στη παραγωγή και διαχείριση του εργοστασίου από τους ίδιους. Καλούν κάθε εργάτη να συνταχθεί με τον αγώνα τους, όχι γι αυτούς αλλά ως παράδειγμα για όλη τη κοινωνία.

      Στο δια ταύτα λοιπόν, στηρίζουμε; ή κάνουμε τη πάπια;

      Διαγραφή
    3. Καλούν κάθε εργάτη να συνταχθεί με τον αγώνα τους απευθυνόμενος στην πολιτεία;

      Να συνταχθώ.

      Καλώ την πολιτεία να:

      1. παραχωρήσει μέρος από το δάνειο των 1.900.00[0] ευρώ που πήρε η μητρική εις βάρος της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής σε μετοχές προς τους εργαζόμενους
      2. δώσει, μέσω του ΟΑΕΔ, σε κάθε άνεργο που θέλει να ξεκινήσει δικιά του επιχείρηση ύψους 23.00 [λείπει κάποιο ψηφίο] για τον πρώτο χρόνο καθώς και το επίδομα ανεργίας επί 14 μήνες
      3. να διαμορφώσει ένα νομικό πλαίσιο κατάλληλο για να καλύψει το εγχείρημα της αυτοδιαχείρισης.

      Θέλεις να το βγάλω σε ποστ αυτό;

      Διαγραφή
    4. Κι ένα τελευταίο "φοιτητικό" σχόλιο

      Η ενίσχυση και μαζικοποίηση του εργατικού κινήματος, προυποθέτει πχ τις διαδικασίες των γενικών συνελεύσεων που το συγκεκριμένο σωματείο τηρεί με ευλάβεια, εδώ και 2,5 χρόνια, κάνοντας το ΔΣ μια τυπική διαδικασία.
      Απαιτεί βεβαίως και την αυτονομία και την ανεξαρτησία του εργατικού αγώνα από τα κέντρα της αστικοποιημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

      Αυτά τα 2 βασικά βήματα οι αγωνιζόμενοι εργάτες στη ΒΙΟΜΕ τα κάνουν.
      Και γι αυτό, αυτός ο αγώνας είναι ήδη πολύ σημαντικός.

      Διαγραφή
    5. Κάνε ότι θές με τα πόστ σου.

      Δλδ εσύ ενθερμος υποστηρικτής του ΚΚ, κριτικάρεις τους εργάτες της ΒΙΟΜΕ γιατί απευθύνονται τα αιτήματα τους και στο κράτος;;;;;

      Αυτά τα διάβασες ή τα πέρασες by;
      "Οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής αγωνιζόμαστε για να περάσει το εργοστάσιο από τα χέρια του κεφαλαίου στα χέρια των εργαζομένων!

      Απλήρωτοι από το Μάιο του 2011 και σε επίσχεση εργασίας με μεγάλα προβλήματα επιβίωσης αγωνιζόμαστε να κρατήσουμε μια πολύ δυναμική επιχείρηση παραγωγής δομικών υλικών ζωντανή και τους εργαζόμενους με αξιοπρέπεια και με ανορθωμένο το ανάστημα απέναντι στη λαίλαπα του ξένου και του ντόπιου κεφαλαίου!

      Αγωνιζόμαστε να κάνουμε πράξη ότι εμείς οι εργαζόμενοι μπορούμε χωρίς τα αφεντικά! Αγωνιζόμαστε να αποδείξουμε πως αν δε μπορούν αυτοί εμείς μπορούμε χωρίς αυτούς και θα το καταφέρουμε!"

      Διαγραφή
    6. Να στο πω κι αλλιώς.

      Τα αιτήματα τους είναι:

      Καπιταλιστικά ανέφικτά
      Κοινωνικά αναγκαία
      Λαικά κατανοητά

      Γι αυτο μπορούν να κερδηθούν
      μόνο με οργανωμένο ανεξάρτητο και μαζικό εργατικό κίνημα, που δε θα φοβάται να θίξει την καπιταλιστική ιδιοκτησία και δεν θα φοβάται να συγκρουστεί με το κράτος και την εργοδοσία.

      Διαγραφή
    7. Κατανοώ ότι βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση, αλλά ίσως να έπρεπε να βιαστείς λιγότερο να απλώσεις σεντόνια.

      Τα όσα παρέθεσα είναι κείμενο των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕΤΑΛ και αυτό δεν επιδέχεται καμίας αμφισβήτησης.

      Εάν ανακύπτουν (ρητορικού τύπου ή πραγματικές) αντιφάσεις με άλλα λεγόμενα των ίδιων εργαζόμενων, αυτό είναι ένα θέμα που χρήζει επεξεργασίας από τους ίδιους. Δεν μπορώ να το επιλύσω εγώ.

      Διαγραφή
    8. Ρε συ, σε παρακαλώ.. εσύ κοντεύεις σε λίγο να καταγγείλεις τους Χαλυβουργούς γιατί τηλεφωνήθηκαν με τον Υπουργό...

      Είναι δυνατόν να επιμένεις γιατί έχουνε αιτήματα ΚΑΙ προς το κράτος;
      ΚΛΕΙΣΤΟ είναι το εργοστάσιο. Καταλαβαίνεις;;;

      Δε σου το χα τον αριστερισμό..

      Διαγραφή
    9. Τώρα εκτρέπεσαι σε σαχλίτσες. Δε λέει. Θα έλεγε κανείς ότι ανέλαβες εργολαβία για κάτι, διότι δημιουργείς ένταση μεταξύ εμού και των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕΤ χωρίς να υφίσταται καμία τέτοια.

      Διαγραφή
  4. Επίσης καλώ την πολιτεία να επαναπροσλάβει ο Μάνεσης όσους απέλυσε και να τους πληρώσει και όσα έχασαν μετά από 9 μήνες απεργία (για να μην ρίξω τους Χαλυβουργούς).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κοιτά Αντώνη,
    για να μιλάμε ειλικρινά και χωρίς υπεκφυγές:
    Δε γνωρίζω τους εργάτες στη Βιομετ, ούτε λεπτομέρειες,
    όμως γνωρίζουμε καλά το σκεπτικό της "κοινωνικής αυτο-οργάνωσης" και της λεγόμενης αυτοδιαχείρισης.
    Το θετικό είναι ότι οι υποστηρικτές της, αναγνωρίζουν επίσης, πως δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μια εναλλακτική μορφή διαχείρισης στα καπιταλιστικά πλαίσια. Σπάνια μεν, σε καμία περίπτωση κύρια ή με τη δυνατότητα να επικρατήσει, αλλά υπάρχουσα και εναλλακτική. Όπως είναι σε κάποιες χώρες οι συνεταιρισμοί, οι κολλεκτίβες και άλλες μορφές, οι οποίες ελάχιστα διαφέρουν -από την κρίσιμη κοινωνικοπολιτική σκοπιά- από την μορφή της μετοχικής εταιρίας.
    Οι "αναρχικοί" και άλλοι "Αυτόνομοι" ποτέ δεν είδανε και δε θα μπορέσουνε να δούνε, πέρα από τα καπιταλιστικά όρια. Η πρόταση τους, με όποιον εύσχημο -και με δόσεις επαναστατικότητας- τρόπο και να εκφραστεί, παραμένει η ελπίδα για έναν προμονοπωλιακού τύπου καπιταλισμό, μικρών αυτόνομων ιδιοκτητών. Πέραν του ουτοπικού της επιστροφής αυτής, το όλο πνεύμα του σχεδίου "χωράει" στα πλαίσια του παρόντος, αν εξαιρέσουμε τις δυσκολίες που δημιουργεί η κρίση στην παραγωγή και διάθεση. Για αυτό και τα αιτήματα αυτά απευθύνονται στο κράτος, και για αυτό δεν είναι και απίθανο να γίνουν αποδεκτά.
    Ο μόνος πόλεμος που θα δεχτεί αυτό το πλάνο, είναι ο πόλεμος του ανταγωνισμού, του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού.
    Δεν υποτιμάω τους εργαζόμενους στη Βιομέτ. Είμαι σίγουρος πως δίνουν τον αγώνα τους και προσπαθούν για το καλύτερο. Και πολύ καλά κάνουν.
    Οι δήθεν όμως πιέσεις και παραινέσεις τύπου: «Πείτε τι να κάνουν, είναι 14 μήνες απλήρωτοι» έχουν την ίδια αξία με την ερώτηση : «1,5 εκατομμύριο άνεργοι, απαντήστε ρε τι να κάνουν;».
    Αν υπήρχε εύκολη, άμεσα υλοποιήσιμη πρόταση, πρακτική, που να έδινε λύση στο πρόβλημα δε θα συζητούσαμε για μαρξ, λένιν, κομμουνισμούς, εργατιές, αγώνες, θυσίες κλπ., αλλά θα ήμασταν σε ένα μπλογκ για ….τη μεσογειακή διατροφή, ή γιατί όχι για την Κριστιάνια κλπ. Προτάσεις και λύσεις χειροπιαστές υπάρχουν, αλλά είναι μόνο προτάσεις που προέρχονται από φορείς διαχειριστικούς, είναι οι ίδιες διαχειριστικές του προβλήματος και όχι προτάσεις λύσεως, πόσω δε μάλλον οριστικής. Αν είναι να συζητήσουμε για τέτοιες προτάσεις, όπως πχ θα συζητούσαμε για ένα μικροκαταστηματάρχη αυτοαπασχολούμενο που έχει προβλήματα το μαγαζί του, έχει καλώς. Αλλά δεν είναι ανάγκη να ντύσουμε την κουβέντα με «κόκκινα» ή μαύρα χρώματα και επαναστατικές φανφάρες.
    Οι χειρότερες παρερμηνείες και διαστρεβλώσεις του «εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» είναι δύο. Η εδώ συζητούμενη ερμηνεύει το σύνθημα-στόχο, ως παρότρυνση στους εργάτες να γίνουν οι ίδιοι μέτοχοι-αυτοαπασχολούμενοι και να προσπαθήσουν να σταθούν ανάμεσα στα καπιταλιστικά τραστ και να επιβιώσουν στους νόμους της ζούγκλας της αγοράς.

    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ και προσυπογράφω. Και όπως προείπα, η ανάρτηση δεν αφορά τον αγώνα της Βιομετ, που καλώς υφίσταται και μακάρι να ευοδωθεί --αυτό θα ήταν ένα βήμα μπροστά για όλους-- αλλά για το διαρκές θόλωμα των υδάτων από φορείς που προφανώς πολύ μικρή σχέση έχουν με τα πρακτικά και θεωρητικά ζητήματα που έχουν ιστορικά τεθεί από διαφορετικού τύπου εργατικούς αγώνες. Ο ταξικός αγώνας δεν διεξάγεται με λογικά άλματα επί χάρτου.

      Διαγραφή
    2. Τσακάλι των ταξικών αγώνων...

      Διαγραφή
    3. Κοίταξε, σκέφτηκα και την καριέρα του κωμικού της αριστεράς, αλλά ο τομέας είναι ήδη υπερκορεσμένος.

      Διαγραφή
  6. Βρε αρχιμπαρούφα avanti, τις βλακείες που γράφεις τις διαβάζεις; Και ασ'τες αυτές, αυτά που γράφουν οι εργαζόμενοι που υποτίθεται "στηρίζεις" έκατσες να τα διαβάσεις καθόλου; Καταλαβαίνεις γιατί σε κατηγορούν ή θα συνεχίσεις στο ίδιο τραγελαφικό μοτίβο; Οι άνθρωποι είναι ξεκάθαροι στα αιτήματά τους, αν συμφωνεί κάποιος με αυτά τα στηρίζει, ούτε για σοβιέτ μιλάνε, ούτε για δυαδική εξουσία, ούτε τίποτα, αυτά είναι αριστερίστικες ηλιθιότητες που βρήκαν να γράψουν κάτι στούρνοι σαν κι εσένα συνηθισμένοι στα υπερεπαναστατικά "γράφω και μαθαίνω".

    Γύρνα καλύτερα στα μανιφέστα του Δεσποινιάδη και στο κράξιμο των "θιασωτών του κοινοβουλευτικού κρετινισμού" μαζί με τους υπόλοιπους θλιβερούς παλιάτσους του εξωκοινοβουλίου.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόνο προσβολές κ από ουσία τίποτε... λες κ θα περίμενε κανείς από πχ τους χαλυβουργους να βγάζουν ανακοινώσεις για τον σοσιαλισμό για να διαβάσει πίσω απ τις λέξεις... τεςπα βαρέθηκα να εξηγώ τ αυτονόητα.αν εσείς πιστεύετε ότι οι εργάτες της βιομεέχουν καλύτερο κ αποτελεσματικότερο δρόμο συνεχίζω να είμαι όλος αυτιά. Καλή καρδιά.

      Διαγραφή
    2. Όταν προέρχονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους και παραγωγούς, οι πρωτοβουλίες και οι αγώνες έχουν περιθώρια εξελιξιμότητας και ωρίμανσης. Αλλά νομίζω ότι για να γίνει αυτό, πρέπει να διαλύεται έγκαιρα και η όποια θολούρα για το τι διακυβεύεται και με ποια μέσα.

      Κατά τη δική μου άποψη και εκτίμηση, αυτό που αναφέρει ο @ψηρίς, δηλαδή η ουτοπική επιθυμία για έναν "προμονοπωλιακού τύπου καπιταλισμό, μικρών αυτόνομων ιδιοκτητών", έχει πολύ βαθιές ρίζες στην Ελλάδα, πιθανότερα βαθύτερες από ό,τι ο μαρξισμός. Θυμίζω, για παράδειγμα, ότι οι πρώτες μορφές του εργατικού κινήματος στη χώρα είναι Προυντονικού και όχι Μαρξικού χαρακτήρα. Συνεπώς, δεν είναι αμελητέο θέμα για την εξέλιξη των κοινωνικών αγώνων επί της παρούσης.

      Αλλά οι όποιες ζυμώσεις μεταξύ παραδόσεων προϋποθέτουν και μια επικοινωνιακή διαφάνεια που θα χτίζει πάνω στις αναζητήσεις των παραγωγών, που εκφράζουν χίλιες δυο ιδιαιτερότητες οι οποίες απορρέουν από κάθε είδους παράγοντες, από την τοπική ιστορία ως την συγκεκριμένη μορφή παραγωγής. Όχι να λέει ο καθένας ό,τι του καπνίσει και να βαφτίζει το κρέας ψάρι, θέτοντας παραμέτρους που δεν ανακύπτουν από πουθενά ή δημιουργώντας ψευδείς βάσεις κατανόησης μιας διαδικασίας.

      Είναι τόσο δύσκολο αυτό;

      Διαγραφή
    3. Ναι για μηδενική ουσία και για προσβολές πρόκειται, δυστυχώς βέβαια δεν τα καταφέρνω τόσο καλά όσο άλλοι:

      http://kokkinigonia.blogspot.gr/2012/07/blog-post_14.html
      http://paranagnostis.blogspot.ca/2012/07/blog-post_8811.html

      Όσο για τα αυτονόητα, για κάποιους από εμάς αυτονόητο είναι να στηρίξουμε τον αγώνα ανθρώπων που είναι 14 μήνες απλήρωτοι, τον αγώνα όμως που δίνουν όπως τον δίνουν και όχι όπως τον έχουμε στο κεφάλι μας. Τα όρια των εναλλακτικών διαχειριστικών λύσεων εντός του καπιταλισμού είναι γνωστά, και υπάρχει πλέον και αρκετό ιστορικό υλικό αν θέλει κάποιος να τα μελετήσει (πέραν της θεωρητικής δουλειάς, πχ η διαφορά που εντόπισε ο Williams μεταξύ του εναλλακτικού και του αντιθετικού είναι πάντοτε πολύ χρήσιμη). Το σχόλιο του @ψηρίς για την ερμηνεία του συνθήματος "εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά" είναι πολύ εύστοχο.

      Για άλλους τώρα αυτονόητο είναι να κάθονται και να συντάσσουν μανιφέστα με το που δουν κάπου την λέξη "αυτοδιαχείριση".

      Δε βαριέσαι, το θέμα μπήκε στην σωστή του βάση πάντως όπως βλέπω από τα σχόλια του Άγγελου παρακάτω, του κνιτοεξολοθρευτή. Και για τους νόμους μαθαίνουμε που αποτυπώνουν τον ταξικό συσχετισμό δυνάμεων, και για την παρασιτική και λούμπεν αστική τάξη. Γεια σου ρε Κονδύλη αναρχοαυτόνομε!

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    4. Ijon, όπου Williams εννοείς Raymond;

      Διαγραφή
    5. Ναι αν δεν κάνω λάθος από αυτόν προέρχεται η φράση ότι ο εναλλακτικός ακολουθεί έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και θέλει να τον αφήσουν ήσυχο εκεί ενώ ο αντιθετικός θέλει να τον κάνει γνωστό σε όλους (σε γενικές γραμμές, δεν θυμάμαι την ακριβή διατύπωση).

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
  7. Με συνοπτικό τρόπο η πρόταση εχει ως εξής:οι εργαζόμενοι θα ειναι παράλληλα και μέτοχοι της επιχείρησης κατι δηλαδή σα μια μεγάλη οικογενειακή επιχείρηση σε συνδυασμό με χαρισμα ,επι της ουσίας, κάποιων χρεών(γιατι οχι κατι αντίστοιχο εχει γινει και στις Π.Α.Ε) και χρηματοδότηση της απο το κράτος(ειτε αυτο λέγεται ΟΑΕΔ ειτε μεσω ευρωπαικών προγραμμάτων που πιθανά να ανοίξουν στο μέλλον.Στην περίπτωση που αυτό γενικευόταν σαν επιλογή,στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς το ενα εργοστάσιο θα εκλεινε το άλλο και θα φτάναμε,απο άλλη αφετηρία,στην κατασταση που βρισκόμαστε σήμερα.(Δηλαδη απο εκεί που είχαμε πολλα μικρομάγαζα και εμειναν 2 μεγάλα,θα ξεκίνήσουμε με πολλους μιρομαγαζάτορες για να φτάσουμε στους λίγους).Πέρα απο αυτό όμως,το να ευοδωθεί το εγχείρημα σε αυτή τη φάση(αν και αδυνατώ να καταλάβω πως εκεί που δεν τα κατάφεραν οι καπιταλιστές που την ξέρουν κιόλας τη δουλειά θα τα καταφέρουν οι εργάτες,αυτά τα περι κακοδιαχείρισης εχουν γίνει η καραμέλα στις περίπτωσεις εκείνες που πολυ απλά το εργοστάσιο δεν άντεξε τον ανταγωνισμό) θα ήταν θετικό απο την άποψη οτι 70 άνθρωποι δε θα έμεναν στο δρόμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Πέρα απο αυτό όμως,το να ευοδωθεί το εγχείρημα σε αυτή τη φάση(αν και αδυνατώ να καταλάβω πως εκεί που δεν τα κατάφεραν οι καπιταλιστές που την ξέρουν κιόλας τη δουλειά θα τα καταφέρουν οι εργάτες,αυτά τα περι κακοδιαχείρισης εχουν γίνει η καραμέλα στις περίπτωσεις εκείνες που πολυ απλά το εργοστάσιο δεν άντεξε τον ανταγωνισμό) θα ήταν θετικό απο την άποψη οτι 70 άνθρωποι δε θα έμεναν στο δρόμο."

      Φυσικά. Είναι δυνατόν να μην είναι θετικό το να μπορέσει να ευοδωθεί κάτι τέτοιο; Αλλά το πώς, αυτό είναι μια άλλης τάξης ερώτημα, και δεν αφορά την ατομική ευφυία των πρώην εργαζομένων, δυστυχώς. Οι μάχες όλων των μορφών είναι τρομακτικά άνισες από πάρα πολλές απόψεις. Αλλά πρέπει να δίνονται, και για αυτό κάθε εμπειρία με τα όρια εργατικών μορφών δράσης είναι θετική.

      Διαγραφή
    2. με τα όρια εργατικών μορφών δράσης=και τις δυνατότητες, βέβαια. Δεν μπορείς ποτέ να μετρήσεις την αντίσταση του κεφαλαιοκρατικού κράτους χωρίς να ασκήσεις πίεση.

      Φυσικά, αυτές οι διαδικασίες trial by error είναι χρονοβόρες και επίπονες.

      Για όσους απαιτούν λύσεις τώρα και εκ του καναπέως, υπάρχει πάντα το Σύνταγμα, μπορούν να πάνε να μουντζώνουν ολημερίς, δεν τους σταματά κανείς.

      Διαγραφή
  8. Διαβαζοντας τα σχολια μου δημιουργειται η εξης απορια:

    Το προβλημα ειναι που υπαρχουν αιτηματα προς το κρατος? Δηλαδη, για να καταλαβω, ποια διαλεκτικη υπαγορευει την μη υπαρξη αντικειμενικου πεδιου διεξαγωγης της ταξικης παλης (γιατι ουσιαστικα αυτο αντιμετωπιζεται ως αρνητικο εδω περα)? Τετοια πραγματα παιδια λεει μονο ο ενοπλος αριστερισμος, για να εξηγουμαστε.

    Το αν ειναι επαναστατικο η οχι το προταγμα της γενικευμενης κοινωνικης αυτοδιαχειρησης/αυτοδιευθυνσης για καποιους απο εμας ειναι ληγμενο ηδη στο βαθμο που μπορουμε να περιγραψουμε τα χαρακτηριστικα του και το πως θα φτασουμε εκει, αλλα μπορουμε να το ξαναεξετασουμε σε πιο απτες και ρεαλιστικες βασεις αφου αναπτυχθει ενα εργατικο κινημα που θα συσπειρωθει γυρω απο αυτο το προταγμα και δειξει μεχρι που θελει και μπορει να απειλησει την καπιταλιστικη ιδιοκτησια και πολιτικη εξουσια. Καμια δομη απο μονη της δεν ηταν ποτε αυτοματα επαναστατικη. Και για να συνδεσω αυτα που λεω και με την απαντηση του ψηρι οι υποστηρικτες της κοινωνικης αυτοοργανωσης, ενω, οντως αντιλαμβανομαστε οτι αυτη μπορει να σταθει σαν διαχειριστικο πλαισιο του καπιταλισμου ειναι τα χαρακτηριστικα που της δινουμε που την διαφοροποιουν απο αυτο που περιγραφει ο ψηρις (καταργηση κεφαλαιοκρατικων σχεσεων παραγωγης, καταργηση ατομικης ιδιοκτησιας, συνολικη κοινωνικη απαλλοτριωση της καπιταλιστικης ιδιοκτησιας, κ.λπ.). Κανεις δεν μιλησε για ευκολες λυσεις αλλα αυτη που προτεινει το ιδιο το σωματειο της ΒΙΟΜΕΤΑΛ ειναι μια λυση που ειναι συμβατη σε εναν ορισμενο βαθμο με ορισμενους ανθρωπους/συλλογικοτητες που δραστηριοποιουνται στο εργατικο κινημα (οπως ειναι αυτο εν παση περιπτωσει). Οταν λοιπον, κανεις κατακρινει/απορριπτει την λυση αυτη, θα πρεπει ο ιδιος, λογικα, να κανει μια αντιπροταση. Σε αυτην την βαση θεωρω οτι η ερωτηση "Ειναι 14 μηνες απληρωτοι, πειτε τι να κανουν?" και αξια εχει και νοημα.

    Τελος, οσον αφορα ενα συγκεκριμενο τμημα της απαντησης του ψηρι περι αναρχικων και "αυτονομων" τι να πω, ο ανθρωπος δειχνει ποσο εχει εμβαθυνει στην αναρχικη θεωρια οπως αυτη εχει αναπτυχθει απο τους κλασικους της οταν λεει οτι οι αναρχικοι ελπιζουν σε μια προμονοπωλιακη καπιταλιστικη κοινωνια. Φυσικα, ειναι μαρξιστης-λενινιστης και καλα κανει αλλα καλο θα ηταν οταν αναφερεται σε κατι που προφανως δεν ξερει να ειναι πιο προσεκτικος σε αυτα που λεει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Το προβλημα ειναι που υπαρχουν αιτηματα προς το κρατος? Δηλαδη, για να καταλαβω, ποια διαλεκτικη υπαγορευει την μη υπαρξη αντικειμενικου πεδιου διεξαγωγης της ταξικης παλης (γιατι ουσιαστικα αυτο αντιμετωπιζεται ως αρνητικο εδω περα)? Τετοια πραγματα παιδια λεει μονο ο ενοπλος αριστερισμος, για να εξηγουμαστε."

      Προφανώς, το ζήτημα έχει τρεις διαστάσεις και καμία δεν άπτεται κανενός "ένοπλου αριστερισμού."

      α) Την πρακτική διάσταση: επί της παρούσης, το κράτος δεν δίνει αλλά παίρνει, οπότε δύσκολα θα μπορέσει να βρει ανταπόκριση το συγκεκριμένο αίτημα.
      β) την θεωρητική διάσταση: το κράτος δεν είναι ένας ουδέτερος επιδιαιτητής διαφορών αλλά ένας ενεργός συμμετέχων με την μία πλευρά, ήτοι αυτή του κεφαλαίου.
      γ) την δεύτερη θεωρητική διάσταση: "αυτοδιαχείριση" με κρατική παρέμβαση και μέριμνα είναι contradictio in terminis. Εάν υπάρξει τέτοια παρέμβαση, δύσκολα μπορεί να γίνει λόγος για "αυτοδιαχείριση" διότι η διαχείριση από τους εργαζόμενους προϋποθέτει την δράση ΕΤΕΡΟΥ δράστη που ονομάζεται κράτος.

      Καμία από αυτές τις διαστάσεις δεν αποτελεί λόγο εναντίωσης στο αίτημα, απλώς σημειώνονται για να συνεννοούμαστε για το γιατί τα περί "δυαδικής εξουσίας", "απαλλοτρίωσης των καπιταλιστών", και λοιπά κουραφέξαλα είναι για προσκοπικές κατασκηνώσεις.

      Τέλος, ρίξε και μια ματιά στο τι λέει το 1923 ο κομμουνιστής και ουχί ένοπλος αριστεριστής, ούτε αναρχικός, Γιάννης Κορδάτος για το κράτος και τις κοοπερατίβες.

      Διαγραφή
    2. Σωστα το θετεις το ζητημα ετσι αλλα εχει ως εξης:

      Οσον αφορα το (α), το κρατος οντως στην παρουσα φαση παιρνει, αυτο ομως δεν σημαινει οτι δεν πρεπει να ξεκινουν αγωνες, και εφοσον δεν μιλαμε για καμια 10ρια ημιτρελους που λενε τα δικα τους αλλα για εργατικους αγωνες, αυτοι πρεπει να εχουν (και αναγκαστικα ετσι γινεται) μια υλικη/οικονομικη βαση. Το αν και τι πολιτικα προσημα θα λαβουν αυτοι οι αγωνες εξαρταται απο την "πολιτικη πρωτοπορια" για να μιλησω και με ορους που θα γινουν γρηγορα αντιληπτοι.
      Το (β) ισχυει ουτως η αλλως, δεν ειμαι σιγουρος γιατι το παραθετεις. Αν εννοεις πως περιμενει κανεις απο το κρατος να ενδωσει στα συγκεκριμενα αιτηματα οι ιδιοι οι εργαζομενοι εχουν πει οτι δεν περιμενουν κατι τετοιο αλλα αν υπαρχει πιθανοτητα να πετυχει εστω και ενα απο αυτα που λενε προυποτιθεται η ενεργη στηριξη των εργαζομενων των υπολοιπων εργοστασιων της τοπικης βιομηχανικης περιοχης.
      Το (γ) επισης ισχυει αλλα νομιζω οτι ευκολα γινονται αντιληπτες οι δυσκολιες ενος πληρους αυτοδιαχειριστικου εγχειρηματος εντος του καπιταλισμου.

      Τελος, για την παραθεση του Κορδατου εκτος κι αν τα ελληνικα μου ειναι αλλης εποχης απο οτι καταλαβαινω κανει σαφη διακριση μεταξυ συνεταιρισμων που δημιουργηθηκαν απο την ιδια την οικονομικη αναγκη των παραγωγων ("αυθόρμητα και από οικονομικές ανάγκες") και απο εκεινους που δημιουργηθηκαν απο το κρατος για να διευκολυνουν την εκμεταλλευση των ακτημονων και μικροϊδιοκτητων. Αυτο που θελουν να επιχειρησουν οι εργαζομενοι στην ΒΙΟΜΕΤΑΛ, η λυση που εχουν επιλεξει σε καιρο καπιταλιστικης κρισης αποτελει απαντηση -καθολα ταξικη- στο προβλημα που θετει η ιδια η αναγκη της αναπαραγωγης της εργατικης δυναμης, κοινως να μην πεταχτουν εκτος παραγωγης και εξαθλιωθουν. Οποτε εκει πλεον δεν εχει κανενα νοημα να μιλαμε για επαναστατικα υποκειμενα, αρα ουτε για αυτοδιαχειρησεις, δυαδικες εξουσιες, κομμουνισμους, αναρχιες, κ.λπ.

      Διαγραφή
    3. "Όσον αφορα το (α), το κρατος οντως στην παρουσα φαση παιρνει, αυτο ομως δεν σημαινει οτι δεν πρεπει να ξεκινουν αγωνες."

      Σαφέστατα και ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ. Θα ήταν παράλογο να θεωρώ κάτι τέτοιο. Το ΚΚΕ δεν ζητά πράγματα που προφανέστατα το κράτος δεν θα κάνει; Ήμουν απόλυτα σαφής ήδη στο σχόλιο ότι αυτό δεν αποτελεί λόγο εναντίωσης, ούτε και είμαι ενάντιος.

      "Το (β) ισχυει ουτως η αλλως, δεν ειμαι σιγουρος γιατι το παραθετεις."
      Γιατί δεν ρωτάς αυτούς που μιλούν για διαδική εξουσία και απαλλοτρίωση των καπιταλιστών με κρατική επιχορήγηση και ρωτάς εμένα;

      "Το (γ) επισης ισχυει αλλα νομιζω οτι ευκολα γινονται αντιληπτες οι δυσκολιες ενος πληρους αυτοδιαχειριστικου εγχειρηματος εντος του καπιταλισμου."
      Δεν υπάρχει κανένα πλήρως αυτοδιαχειριστικό εγχείρημα εντός του καπιταλισμού. Ούτε και εντός του σοσιαλισμού. Εντός των κεφαλιών κάποιων όμως, όχι μόνο υπάρχει αλλά δεν κουνιέται και με τίποτα.

      Κορδάτος: Σαφέστατα και κάνει διάκριση. Μόνο που σίγουρα τα ελληνικά σου επαρκούν για να δεις και ότι ο κύριος όγκος των συνεταιριστικών κινημάτων με ιστορική σημασία συμβαίνει ΠΡΙΝ τη δημιουργία του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, στο οποίο ζούμε. Και ότι για όσα παραμένουν υφιστάμενα μέσα στο ελληνικό κράτος, ο Κορδάτος εκφράζει την ξεκάθαρη θέση ότι πρέπει να πολεμηθεί η κρατική κηδεμονία επάνω τους. Νομίζω είναι σαφές το τι σημαίνει αυτό για την λογική της (όποιας) αυτοδιαχείρισης με συνδρομή του κράτους, μιας και οι περισσότεροι σύγχρονοι νεοελληνικοί συναιτερισμοί ήταν ακριβώς αυτό.

      Αλλά για να το πω άλλη μια φορά: Δεν θα επιδιαιτητεύσουμε εμείς την μορφή και εξέλιξη των αιτημάτων των παραγωγών. Εγώ διατύπωσα απορίες που αφορούν ξεκάθαρα μια ΑΛΛΗ ΟΜΑΔΑ, η οποία προφανώς σπάει πλάκα γράφοντας κείμενα για ανίδεους. Οι εργαζόμενοι είναι εντελώς άλλη ιστορία, και θα επεξεργαστούν μόνοι τους τα ζητήματά τους καθώς αποκτούν και την απαραίτητη εμπειρία.

      Διαγραφή
  9. 1) Η άγνοια σας περί του συνεταιριστικού κινήματος στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς είναι μεγαλειώδης. Εκεί καταλήγω όταν διαβάζω για επιστροφή των μικρομαγαζατόρων σε αντίθεση με τις εξαιρετικές αντικειμενικές συνθήκες του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Η υποτίμηση δε του συνεταιρισμού σε συνθήκες καπιταλισμού όσον αφορά τόσο την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης, όσο και τον παιδευτικό χαρακτήρα που αυτός έχει σε διαδικασίες "αντικαπιταλιστικές" ας πούμε, ίσως να οφείλεται ακριβώς σε αυτή την άγνοια. Πάντως οι θεωρητικοί του μαρξισμού - λενινισμού δεν λοιδορούσαν τόσο τους συνεταιρισμούς όσο κάνετε εσείς, οι σύγχρονοι επίγονοί του. Δε μου λέτε, τώρα που πωλείται η Αγροτική Τράπεζα και επιστρέφουν ουσιαστικά οι τσιφλικάδες, να υποστηρίξουμε τους αγροτικούς συνεταιρισμούς ή η συγκεντροποίηση δημιουργεί κατάλληλες συνθήκες για την έλευση του σοσιαλισμού;

    2) Σπεκουλάρεις όταν λες ότι οι εργαζόμενοι θέλουν κρατική κηδεμονία γιατί ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ κάποια πράγματα που δικαιούνται; Δε ζητάνε ετήσια κρατική ενίσχυση ούτε διορισμό κρατικού επιτρόπου στο ΔΣ του εργοστασίου, ζητάνε εφ' άπαξ το επίδομα ανεργίας που έτσι κι αλλιώς θα πάρουν αν δεν αυτοδιαχειριστούν το εργοστάσιο αφού αυτό θα κλείσει, συν μια επιδότηση που έχει ο ΟΑΕΔ για νέους επιχειρηματίες. Αυτά και μόνο. Δε ζητάνε ούτε κρατικές επιδοτήσεις κάθε χρόνο, ούτε συμμετοχή στα δημόσια έργα.

    3)Είναι λίγο αστείο από τη μια να λέτε ότι θέλουν να γίνουν μικροεπιχειρηματίες γιατί θα μοιραστούν μετοχές κι από την άλλη να λέτε ότι η διεκδίκηση νομικού πλαισίου για τις συνεταιριστικές επιχειρήσεις είναι ένδειξη ενσωμάτωσης και υποταγής στο αστικό κράτος. Καθίστε ρε μάγκες. δεν είναι οι νόμοι ΚΑΙ πεδίο αποτύπωσης του ταξικού συσχετισμού δυνάμεων; Είναι υπέρ της εργατικής τάξης η απουσία νομικού πλαισίου ή η νομική καθιέρωση του κρατισμού πάνω στους συνεταιρισμούς. Το ΚΚΕ το ίδιο δε μιλάει στο πρόγραμμά του για τη συνεταιριστικοποίηση της μικρομεσαίας παραγωγής; Για να τελειώνουμε, οι εργάτες ζητάνε νομικό πλαίσιο συνεταιριστικής επιχείρησης ακριβώς για να αποφύγουν να γίνουν "μικρομέτοχοι"

    4) Τα χρέη να τα πληρώσουν αυτοί που τα δημιούργησαν. Μέσα στα 4 εκ. των χρεών το 1,5 εκ. είναι οι απολαβές των εργαζόμενων. Οι αναφορές για χάρισμα χρεών σε ΠΑΕ είναι καθαρά δεξιάς βάσης. Χμ, αριστερίστικη ρητορική και δεξιά πολιτική ίσως είναι ένας καλός τρόπος για να περιγράψεις το ΚΚΕ.

    5) Το εργοστάσιο κλείνει γιατί το ξεζούμισαν παίρνοντας αβέρτα κεφάλαια για να κλείσουν τις τρύπες της μητρικής εταιρίας, της Φιλκεραμ Τζόνσον. Θα σας σοκάρω αλλά οι καπιταλιστές δεν είναι σαν την αστική κατά βάση εικόνα που έχετε, αυτοί που διαχειρίζονται τέλεια τις παραγωγικές δυνάμεις, που κάνουν επενδύσεις, που δεν κλείνουν εργοστάσια. Ειδικά στην Ελλάδα που μεγάλο κομμάτι της αστικής τάξης (ακόμα και της βιομηχανικής) είναι φουλ παρασιτικό (λούμπεν μεγαλοαστική τάξη έλεγε η 17Ν παλιά :) )

    Αυτά τα λίγα αποσπασματικά και να πω προκαταβολικά ότι δε μπορώ αλλά και δε θέλω να μπω σε διαγωνισμό ανταπαντήσεων με τη διανόηση των blog.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με έχασες με την πρώτη που λένε. Άγνοια περί του συνεταιριστικού κινήματος και λοιδωρία;

      Κάνε κανα τσιγάρο να στανιάρεις. Ό,τι σου κατέβει γράφεις.

      Διαγραφή
    2. Και πάρε και λίγο συνεταιριστικό κίνημα ως αντίπαλο δέος του μονοπωλιακού καπιταλισμού για ένα και μόνο παράδειγμα. Και μη μου πεις για "λοιδωρία", ιστορία λέγεται, και μάλιστα πρόσφατη:

      Ελληνοαφρικανός επιχειρηματίας εξαγοράζει τον Καταναλωτή Coop

      ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
      Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2002 07:00

      Θεσσαλονίκη

      ΠΝΕΕΙ τα λοίσθια η λιανεμπορική αλυσίδα του "Kαταναλωτή Coop" και το μόνο βέβαιο είναι πως η διοίκηση δεν κατόρθωσε να διασώσει το συνεταιρισμό, έστω μετά την πώληση καταστημάτων στις "Αρβανιτίδη" και "Πέντε Α.Ε." μέσα στο 2001. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, οι προσπάθειες όλες στρέφονται τώρα στην πώληση όλων των καταστημάτων Θεσσαλονίκης, 14 τον αριθμό και μάλιστα οι διαπραγματεύσεις γίνονται με επιχειρηματία ελληνικής καταγωγής, του χώρου του λιανεμπορίου, που δραστηριοποιείται στην Αφρική.

      Οι υπεύθυνοι της εταιρείας υποστηρίζουν ότι εντός του επομένου διημέρου θα μπούνε οι υπογραφές για την πώληση του «Καταναλωτή», κάτι όμως που αμφισβητούνε κύκλοι της αγοράς και οι εργαζόμενοι στην αλυσίδα, καθώς αυτά τα «καλά νέα» κυκλοφορούνε εδώ και ένα μήνα, όταν στο μεταξύ, έχουν γίνει κατασχέσεις σε εξοπλισμούς των καταστημάτων (ψυγεία, αυτοκίνητα) και επίκεινται πλειστηριασμοί, με πλησιέστερο χρονικά αυτόν για ακίνητο στο Κορδελιό ( σήμερα, 27/3 /02).

      Η ιστορία

      Η εξέλιξη της ιστορίας είχε ήδη διαφανεί από τον περασμένο Δεκέμβριο όταν η γενική συνέλευση της 5/12/01 είχε υπερψηφίσει την πρόταση της διοίκησης για πώληση όλων των καταστημάτων του κατα ναλωτικού πιστωτικού συνεταιρισμού. Πρόθεση τότε της διοίκησης ήταν, να μπορέσει να εξασφαλίσει, μέσω δανεισμού, τα κεφάλαια που θα ικανοποιούσαν τις πιεστικότερες απαιτήσεις των προμηθευτών και θα χρηματοδοτούσαν τη λειτουργία της εταιρείας, που εξέταζε την πώληση κάποιων ακόμη καταστημάτων.

      Το κρίσιμο για την επιβίωση της εταιρείας τρίμηνο πέρασε και πλέον άλλη λύση δεν μένει από την πώληση όλων των καταστημάτων της αλυσίδας, 17 συνολικά, 14 στη Θεσσαλονίκη και τριών στην επαρχία, δύο στη Δράμα και ένα στην Καβάλα. Με τον Ελληνοαφρικανό επιχειρηματία οι διαπραγματεύσεις αφορούν στα καταστήματα Θεσσαλονίκης, ενώ για τα καταστήματα της περιφέρειας γίνονται συζητήσεις με τοπικές επιχειρήσεις.

      Σύμφωνα με τα όσα η «Ν» πληροφορήθηκε, πρόταση για πώληση των καταστημάτων είχε γίνει και στη «Μασούτης», αλλά οι συζητήσεις δεν προχώρησαν, καθώς η χρηματική απαίτηση ήταν υψηλή, ενώ, πέραν αυτού, τα χρέη της εταιρείας ανέρχονται σε αρκετά δισ. δραχμών, τα οποία, ίσως και να πλησιάζουν τα οκτώ.

      Τα προβλήματα

      Ο «Καταναλωτής» με μακρά παρουσία στο λιανεμπόριο της Θεσσαλονίκης, άρχισε να έχει προβλήματα ρευστότητας όταν το 2000 εφάρμοσε πρόγραμμα επέκτασης εντός της Θεσσαλονίκης και στην επαρχία, με εξαγορές που δεν ήταν αποδοτικές. Το αποτέλεσμα ήταν να πουληθούν τρία καταστήματα στην αθηναϊκή αλυσίδα «Πέντε Α.Ε.», ενώ δύο καταστήματα στη Θεσσαλονίκη- σε Επτάλοφο και Νεάπολη- πουλήθηκαν στην «Αρβανιτίδης», μαζί με άλλα επτά, έξι στην Κατερίνη και ένα στον Πλαταμώνα Πιερίας.

      Μέχρι πριν από λίγους μήνες και πριν αρχίσουν να συγκεντρώνονται οι αγωγές και να προχωρούν οι κατασχέσεις, ήταν γνωστό το ενδιαφέρον της «Αρβανιτίδης» για αγορά όλων των καταστημάτων της αλυσίδας, ενώ είχε διαδοθεί η πληροφορία ότι υπήρχαν συζητήσεις για πώληση και άλλων καταστημάτων στην «Πέντε Α.Ε.». Από την άλλη, η διοίκηση του «Καταναλωτή» δήλωνε αποφασισμένη να διασώσει την αλυσίδα.

      Ωστόσο οι αρνητικές εξελίξεις δεν αφήνουν περιθώρια για αισιοδοξία, καθώς πλέον η πιο αισιόδοξη προοπτική είναι αυτή της πώλησης, αφού σε άλλη περίπτωση η πτώχευση θα είναι ισχυρό ράπισμα για τους 200 εργαζόμενους στην επιχείρηση, τους προμηθευτές και άλλους θιγόμενους. Σημειώνεται ότι τα καταστήματα του «Καταναλωτή», που λειτουργούν στην πλειονότητά τους σε ενοικιαζόμενους χώρους, είναι σχεδόν άδεια από εμπορεύματα, ενώ και η κεντρική αποθήκη, στη Γιαννιτσών 59, λειτουργεί σε μισθωμένους χώρους.

      Διαγραφή
    3. ΑΡΙΘΜΟΣ 2442/2008

      ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

      Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

      Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Μάμαλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή και Κωνσταντίνο Φράγκο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

      [...]
      Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

      ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

      Κατά το άρθρο 79 παρ. 1 του ν. 5960/1933 "περί επιταγής", όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 του ν.δ. 1325/1972, εκείνος που εκδίδει επιταγή που δεν πληρώθηκε από τον πληρωτή, γιατί δεν είχε σ' αυτόν αντίστοιχα διαθέσιμα κεφάλαια κατά το χρόνο της έκδοσης της επιταγής ή της πληρωμής της, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και χρηματική ποινή τουλάχιστον 10.000 δραχμών. Από τη διάταξη αυτή, προκύπτει ότι το έγκλημα της έκδοσης ακάλυπτης επιταγής είναι τυπικό και για τη στοιχειοθέτησή του απαιτείται, αντικειμενικά μεν, 1) έκδοση τυπικά έγκυρης επιταγής, δηλαδή συμπλήρωση επί του εντύπου της επιταγής των στοιχείων που προβλέπονται στο νόμο, 2) υπογραφή του εκδότη, αδιάφορα αν η επιταγή εκδίδεται για ατομικό του χρέος και σύρεται επί προσωπικού του λογαριασμού ή για χρέος άλλου και σύρεται επί λογαριασμού του άλλου, 3) εμπρόθεσμη εντός 8ημέρου από της εκδόσεως εμφάνιση της επιταγής προς πληρωμή και 4) έλλειψη αντίστοιχων διαθέσιμων κεφαλαίων στο πληρωτή, οπωσδήποτε κατά το χρόνο εμφάνισης της επιταγής προς πληρωμή, υποκειμενικά δε, γνώση και θέληση των στοιχείων της πράξης, δηλαδή της έκδοσης επιταγής που είναι ακάλυπτη. Με βάση τις παραπάνω προϋποθέσεις και το σκοπό της διάταξης του ως άνω άρθρου, προκύπτει κατά τρόπο σαφή, ότι, επί έμμεσης αντιπροσώπευσης, δράστης (αυτουργός) του εγκλήματος της έκδοσης ακάλυπτης επιταγής μπορεί να είναι μόνο ο "εκδίδων" επιταγή, χωρίς αντίκρυσμα, δηλαδή αυτός που πραγματοποιεί την επί του τίτλου δήλωση βουλήσεως (υπογράφει το έγγραφο της επιταγής) και θέτει αυτό σε κυκλοφορία, ανεξάρτητα από το πρόσωπο για το οποίο επέρχονται οι έννομες συνέπειες που απορρέουν από αυτή. Έτσι, επί εκδόσεως ακάλυπτης επιταγής εκ μέρους εντολοδόχου, αυτουργός του εγκλήματος είναι ο εντολοδόχος (αντιπρόσωπος), ο δε εντολέας (αντιπροσωπευόμενος) μπορεί να είναι ποινικά υπεύθυνος ως ηθικός αυτουργός ή ως συνεργός.
      [...]
      Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 4555/2006 απόφαση του Τριμελούς Πλημ/κείου Θεσ/νίκης, που δίκασε κατ'έφεση, καταδικάστηκε ο αναιρεσείων σε φυλάκιση 18 μηνών, που μετετράπη σε χρηματική ποινή προς 4,40 ευρώ την ημέρα, για έκδοση δύο ακάλυπτων επιταγών, κατ'εξακολούθηση, τις οποίες εξέδωσε ως νόμιμος εκπρόσωπος του καταναλωτικού πιστωτικού συνεταιρισμού με την επωνυμία "ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ - CONSUM", αφού απορρίφθηκε ως αβάσιμος, ο δια του εκπροσωπούντος τον απόντα κατηγορούμενο συνηγόρου προβληθείς ισχυρισμός περί μερικής εξοφλήσεως του οφειλομένου ποσού των επιταγών, ως και το υποβληθέν αίτημα αναβολής της δίκης, για να προσκομίσει ο κατηγορούμενος, όπως αναφέρεται στα επισκοπούμενα πρακτικά, "τα απαραίτητα έγγραφα και την συμβολαιογραφική βεβαίωση που θα τεκμηριώσει τα λεχθέντα". Από τα ίδια επισκοπούμενα πρακτικά της δίκης αυτής, προκύπτει ότι το Δικαστήριο στο αιτιολογικό του, με την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε, κατά την ενέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, τα παρακάτω:

      Κλπ κλπ.

      http://www.areiospagos.gr/nomologia/apofaseis_DISPLAY.asp?cd=miUlqu1Ed6wBqZVkc8Nj6jlN3NeSoH&apof=2442_2008&lang=EN

      Αλλά δεν ήξερε ο Κορδάτος τι έλεγε για το είδος και το ποιον της πλειοψηφίας του "συνεταιριστικού κινήματος" που έστησε το ελληνικό κράτος και ξέρεις εσύ. Αλλά, είπαμε, οι παλιοί μαρξιστές δεν τα παιρναν πρέφα και τα εφήυραμε εμείς.

      Κακομοίρηδες...

      Διαγραφή
  10. Επίσης ο Κορδάτος κάνει ένα λάθος γιατί η Συντροφία των Αμπελακίων και τα λοιπά παραδείγματα προ ίδρυσης του ελληνικού κράτους που αναφέρει αν και θεωρούνται προδρομικά του συνεταιρισμού στην Ελλάδα εντούτοις δεν είναι συνεταιρισμοί. Οι συνεταιρισμοί γεννιούνται σε περιβάλλον καπιταλισμού. Για την ιστορία ο πρώτος πραγματικός συνεταιρισμός που έβαλε και τις βασικές αρχές του κινήματος είναι ο καταναλωτικός συνεταιρισμός του Rochdale (οι σκαπανείς του Rochdale όπως λέγεται χαρακτηριστικά). Κατά τα άλλα ο Κορδάτος μια χαρά τα λέει. Το βασικό πρόβλημα του συνεταιρισμού στην Ελλάδα είναι ότι ουσιαστικά δεν υπήρξε ποτέ, αφού η καθυστέρηση στην εισαγωγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και ο οικογενειακός τρόπος παραγωγής που κυριαρχούσε μέχρι πολύ αργά, ευνοούσε την συνέχιση των εθιμικών συνεργατικών πρακτικών. Η ανάπτυξη του συνεταιρισμού στην Ελλάδα την περίοδο που γράφει ο Κορδάτος και πριν ήταν από μηδενική έως αναιμική. Έτσι την πρωτοβουλία για την ίδρυση των συνεταιρισμών την πήρε το κράτος με τα γνωστά αποτελέσματα.

    Επίσης λέει ο Κορδάτος: "Οι περισσότεροι απ' αυτούς υπάρχουν κατά τύπους και διοικούνται και διευθύνονται από τους ίδιους τοκογλύφους και μεγαλοϊδιοκτήτες και δικολάβους των χωρικών". Τί σχέση έχει αυτό τώρα με τη Βιομηχανική Μεταλλευτική όπου οι εργάτες λένε ξεκάθαρα ότι τη διαχείριση θα την έχει εξ ολοκλήρου η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ των εργατών (ούτε καν το ΔΣ), δεν καταλαβαίνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Κατά τα άλλα ο Κορδάτος μια χαρά τα λέει."

      Ναι μωρέ. Και έχει και το τρομερό πλεονέκτημα ότι είναι πεθαμένος. Άμα είσαι ζωντανός και τα λες είναι "λοιδωρία."

      Διαγραφή
  11. Αν έκανες τον κόπο να ανεβάσεις και το επόμενο σχόλιο μου θα καταλάβαινες ότι δε χρειαζόταν να βγεις από τα ρούχα σου. Πες μου τώρα, είναι άχρηστοι οι συνεταιρισμοί στη συγκυρία που ζούμε; Όχι οι συνεταιρισμοί που έστησε το κράτος, αυτοί που πρέπει να δημιουργήσει η εργατική τάξη και οι μικροαγρότες. Οι πραγματικοί συνεταιρισμοί. Διάβασε πουθενά να υπερασπίζομαι τους συνεταιρισμούς ως έχουν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Πες μου τώρα, είναι άχρηστοι οι συνεταιρισμοί στη συγκυρία που ζούμε; Όχι οι συνεταιρισμοί που έστησε το κράτος, αυτοί που πρέπει να δημιουργήσει η εργατική τάξη και οι μικροαγρότες. "

      Ι. Τους οποίους θα δημιουργήσει η εργατική τάξη και οι μικροαγρότες με τις εξής προϋποθέσεις που παρίστανται ήδη στη ΒΙΟΜΕΤ:

      α.
      β.
      γ.
      δ.

      ΙΙ. Τους οποίους θα δημιουργήσει η εργατική τάξη και οι αγρότες αφού ΠΡΩΤΑ ανατρέψουν τον καπιταλισμό, του οποίου την ανατροπή κρίνω ως "δευτέρα παρουσία" και απορρίπτω γιατί θέλω "λύσεις τώρα, γρήγορα, καίγομαι."

      ΙΙΙ. Τους οποίους θα δημιουργήσει η εργατική τάξη και οι αγρότες επειδή ΕΤΣΙ Μ' ΑΡΕΣΕΙ.

      ΙV. Άλλο/Δεν γνωρίζω//Δεν απαντώ, απλά είπα κι εγώ να κάνω τον έξυπνο, τζάμπα είναι

      Διαγραφή
  12. Από τη μια λες εμμέσως πλην σαφώς ότι δεν πρέπει να διεκδικούμε την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου για τους συνεταιρισμούς κι από την άλλη επιτίθεσαι σε μένα που συμφωνώ 100% με το αίτημα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ. Και για τα υπόλοιπα ούτε κουβέντα. Κλασική φτηνή συνδικαλιάρικη πρακτική των φοιτητικών αμφιθεάτρων, ΄ταν ζοριζόμαστε να αρχίζουμε τις κραυγές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Από τη μια λες εμμέσως πλην σαφώς ότι δεν πρέπει να διεκδικούμε την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου για τους συνεταιρισμούς"

      Από τη μία δεν ξέρεις να διαβάζεις, αλλά από την άλλη ξέρεις να γράφεις. Πώς γίνεται αυτό;

      Διαγραφή
    2. Είμαι αναρχικός κι έχω αδυναμία κατανόησης του όλου αλλά έχω μερικές καλές πλευρές.

      Διαγραφή
    3. Κι εγώ υψοφοβικός, δεν κρατάω κακία.

      Διαγραφή
  13. Επίσης εμείς μπορεί να είμαστε κακομοίρηδες αλλά πώς λέγονται αυτοί που βλέπουν τη γραμμή τους να ηττάται σε όλα τα επίπεδα, από το κεντρικό πολιτικό μέχρι το εργατικό; Το δυστύχημα είναι ότι την πληρώνουν εργαζόμενοι που είναι ακόμα εγκλωβισμένοι σε ένα μόρφωμα που αδυνατεί να εξυπηρετήσει τα ταξικά τους συμφέροντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Το σταματάω εδώ γιατί όπως προείπα δεν έχω τη διάθεση να εμπλακώ σε διαγωνισμό σχολίων με επαγγελματίες του είδους. Για το αρχικό μου σχόλιο πάντως τουμπέκα είδα. Καλή συνέχεια και την ορθότητα των πολιτικών γραμμών θα τη δείξει η εξέλιξη της ταξικής πάλης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αποσβολώθηκα, για αυτό τουμπέκιασα. Με άφησες μαλάκα ρε παιδί μου, πώς το λένε. Γράψε καρτ-ποστάλ για την περιφανή νίκη που κατήγαγες πάραυτα.

      Διαγραφή
    2. Σιγά τη νίκη μωρέ. Έχω συνηθίσει να βουλώνω κνιτάκια από τα φοιτητικά μου χρόνια. Δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο. Καλή συνέχεια.

      Διαγραφή
    3. Είναι επειδή το κάνεις να φαίνεται τόσο εύκολο. Για ρώτα και τους άλλους που δεν έχουν κατατροπώσει Κνίτες με το κουτάλι!

      ΥΓ Μη Κνίτες βουλώνεις, γιατί εγώ δεν ήμουν ποτέ Κνίτης; Μη μείνω αβούλωτος!

      Διαγραφή
  15. Είσαι επιπέδου κνίτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, εντάξει τσιφ, μένω ήσυχος τότε.

      Διαγραφή
    2. Αντώνη σου έχω πει οτι σε θαυμάζω;

      Διαγραφή
    3. ..για τη γαϊδουρινή υπομονή δίχως άλλο;

      Διαγραφή
    4. έχεις πελατεία όμως δεν έχεις παράπονο

      Διαγραφή
    5. Θα πέσει φωτιά να με κάψει, τι παράπονο;

      Σούπερ τρολομάρκετ εδώ μέσα.

      Διαγραφή
    6. έχεις σκεφτεί να χρεώνεις κατιτίς;Θα κονομήσεις!

      Διαγραφή
  16. Συγκρούσεις μεταξύ μαρξιστών με επίδικο το μαρξισμό! Τίποτα καινοφανές δηλαδή.

    Μεθοδολογικά νομίζω ότι πρέπει να δοθεί προσοχή στο πρώτο σκέλος τού συνθήματος "Δεν μπορείτε εσείς; Μπορούμε εμείς!". Από την ερμηνεία που θα υιοθετηθεί για το "γιατί δεν μπορούν αυτοί;" θα εξαρτηθεί και το αν, πώς και γιατί θα "μπορέσουμε εμείς"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Συγκρούσεις μεταξύ μαρξιστών"

      Ποιος ήρθε;!

      Διαγραφή
    2. πελάτης ήρθε εγώ να πηγαίνω!

      Διαγραφή
  17. Κύρια πηγή των δύο παρακάτω αποσπασμάτων : Blood of Spain, σελίδα 209

    Ηοracio Prieto, γραμματέας του CNT

    "Ο κολεκτιβισμός που ζούμε στην Ισπανία δεν είναι αναρχικός κολεκτιβισμός , είναι η δημιουργία μιας νέας κεφαλαιοκρατίας, πιo ανόργανη από το παλαιό κεφαλαιοκρατικό σύστημα που έχουμε καταστρέψει."
    "Οι πλούσιες κολεκτίβες αρνούνται να αναγνωρίσουν οποιεσδήποτε ευθύνες, καθήκοντα ή αλληλεγγύη προς τις φτωχές κολεκτίβες.Καμία δεν κατανοεί τις περιπλοκές της οικονομίας, την εξάρτηση μιας βιομηχανίας από την άλλη."

    .
    .
    .

    However, some collectives had inherited better equipment or resources than others. The separation into autonmous units led to competition as each collective attempted to market its own product. "The collectivism we are living in Spain is not anarchist collectivism," complained Horacio Prieto in 1938, "it is the creation of a new capitalism ...Rich collectives refuse to recognize any responsibilities, duties or solidarity towards poor collectives..."

    Josep Costa, secretary of the CNT textile union in Badalona, was critical of the collectivization of the textile industry in nearby Barcelona:

    "We didn't see the Barcelona textile collectives as models for our experience. Individual collectivized mills acted there from the beginning as though they were completely autonomous units, marketing their own products as they could and paying little heed to the general situation. It caused a horrific problem. It was a sort of popular capitalism..."

    Smaller, weaker collectives were in a position where they had trouble paying their workers while larger plants with more modern equipment were in no such danger. Finally, in February, 1937, a joint UGT/CNT textile union congress was held in Catalonia to establish a Textile Industry Council that could coordinate the industry and end competition between workplaces. The congress agreed that collectivization of individual plants had been mistaken and that it was necessary to proceed rapidly towards complete socialization of the industry.

    The formation of the worker-managed enterprises in the Spanish Civil War has sometimes led people (including some anarchists) to misconceptions about the anarcho-syndicalist program. This passage is typical:

    "At the time of the Civil War, a popular idea among the Spanish working class and peasants was that each factory, area of land, etc., should be owned collectively by its workers, and that these "collectives" should be linked with each other ...without any superior central authority. This basic idea had been propagated by anarchists in Spain for more than 50 years."

    However, the "collectives" instituted during the Civil War were seen by the CNT as merely a temporary stop-gap. They had not been advocated in the CNT's pre-Civil War program, but came into existence precisely because the CNT was unable to carry out its libertarian communist program, which would have required setting up workers congresses and coordinating councils to establish coordination and planning for the economy as a whole.

    http://workersolidarity.org/archive/spain.htm

    .
    .
    .

    Όχι για κάτι άλλο αλλά τα παρέθεσα για να διευκρινίσω μια πλευρά της ιστορίας που μας δείχνει άλλα από αυτά που θέλει ένας αναρχικός. Ο αναρχικός θεωρεί πως μέσα από δομές-κολλεκτίβες που λειτουργούν με συνελεύσεις θα έρθει αυθόρμητα και η συνεργασία αυτών των δομών.


    ... κάποιοι άλλοι μιλάνε ΚΑΙ για συνελεύσεις ΚΑΙ για κεντρικό σχεδιασμό.

    LESSONS μας λέει το ένα κείμενο : 1.Importance of unifying workers power 2.Need for an international struggle

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Αν τώρα κάποιος πείθεται πως μία τέτοια κίνηση θα ξεσηκώσει ολόκληρη πόλη κι η πόλη ίσως ξεσηκώσει κι ολόκληρη την Ελλάδα πιστεύω πως ... πατάει στ' αυγά και πιάνει σύννεφα.

    .
    .
    .

    Αν υπάρχει άμεση λύση γι' αυτούς τους ανθρώπους : φυσικά και δεν υπάρχει και αυτό που επιχειρούν δεν πρόκειται να πετύχει. Δε λέω να μην το προσπαθήσουνε αλλά εκτιμώ πως δε θα πετύχει.

    Πάντως με την ίδια λογική -εύρεση κεφαλαίου και επένδυσή του- θα μπορούσανε να αγοράσουν ένα μεγάλο κομμάτι γης από κοινού όπως και τον εξοπλισμό για την καλλιέργειά του και μέσα από αυτό το χωράφι να προκύψει η αξιοπρεπής διαβίωση. ... Αν αυτό το θεωρείτε εσείς λύση τότε αυτή είναι η πρότασή μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Εντάξει Αντώνη, έχουν σχολιάσει και προυντονικοί. Αν τους ρωτήσεις όμως -κάποιους από τους σχολιαστές- μπορεί και να αυτοοριστούν ως μαρξιστές. Η ιδέες τής επιστροφής σε προκαπιταλιστικές ουτοπίες (με απάρνηση βέβαια της επαναστατικής φύσης του καπιταλισμού που σάρωσε παραδόσεις, ιδεολογίες, ανθρώπινες σχέσεις, τεχνολογίες, πολιτειακές μορφές και κοινότητες)
    ή της επιστροφής στον καπιταλισμό τού νιου ντηλ, κλείνοντας τη νεοφιλελεύθερη παρένθεση, συναντάται και σε τέτοιους...

    Το γ ι α τ ί "δεν μπορείτε εσεις" έχει πάντως υποτιμηΘεί και το "μπορούμε εμείς" έχει υπερτιμηθεί στη συζήτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Αντώνη, θα μπορούσες να πεις γιατί θεωρείς τους ανθρώπους που έγραψαν σ’ αυτό το ποστ τρολ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν θεωρώ "τους ανθρώπους που έγραψαν σ' αυτό το ποστ τρολ."

      Θεωρώ ορισμένους από αυτούς που έγραψαν σ' αυτό το ποστ τρολ, και ορισμένους που τα σχόλιά τους δεν εμφανίστηκαν.

      Γιατί τους θεωρώ τρολ; Διότι γράφουν ό,τι τους κατέβει γιατί κατανοούν ότι μια συγκεκριμένη πολιτική ρητορική που προωθούν είναι έωλη και έχουν εκτεθεί.

      Διαγραφή
  21. @L'Assiette Au Beurre

    "...οι υποστηρικτες της κοινωνικης αυτοοργανωσης, ενω, οντως αντιλαμβανομαστε οτι αυτη μπορει να σταθει σαν διαχειριστικο πλαισιο του καπιταλισμου ειναι τα χαρακτηριστικα που της δινουμε που την διαφοροποιουν απο αυτο που περιγραφει ο ψηρις... "

    από θεωρητική σκοπιά και ασχέτως της κατάστασης στη Βιομέτ,

    η αυτοδιαχείριση των εργοστασίων, απέχει έτη φωτός από την εργατική εξουσία.

    γιατί αυτό;

    η απόρριψη του κεντρικού σχεδιασμού από το "εργατικό μη-κράτος"

    είναι αναπόφευκτα απόρριψη και της πραγματικής "αυτόνομης" εργατικής εξουσίας.

    οι διάσπαρτοι μικροί συνεταιρισμοί καθίστανται έτσι "μικροί προμονοπωλιακοί καπιταλιστές" ή ιδιοκτήτες-παραγωγοί του πρώιμου καπιταλισμού.

    Δίχως το πλήρες τσάκισμα του Κράτους, δίχως την συνολική αντιπαράταξη της εργατικής δικτατορίας πάνω στους αστούς, δε δύνανται να σταθούν ούτε στο απώτερο μέλλον "ελεύθεροι παραγωγοί".

    Επαναλαμβάνω, πως η θεωρητική συζήτηση αυτή δεν έχει να κάνει με τους εργάτες της ΒΙΟΜΕΤ, την πορεία των οποίων δυστυχώς δε γνωρίζω επαρκώς, τουλάχιστον όχι ακόμη.

    Εχει να κάνει όμως με την παρέμβαση πολιτικών δυνάμεων στο εργατικό κίνημα, με την ιδεολογία, τους στόχους και το δρόμο που προσπαθούν οι δυνάμεις αυτές να εμφυσήσουν. Το σημαντικό δεν είναι αν καταθέτεις αιτήματα προς το Κράτος. Αυτό είναι δεδομένο. Σημαντικό είναι αυτά να μην έχουν συντεχνιακό χαρακτήρα, να μην αποσκοπούν στη δημιουργία εργατών-αφεντικών και πάνω από όλα να δίνουν μια προοπτική, πρώτα από όλα στον ίδιο τον αγωνιζόμενο και μετέπειτα σε όλη την τάξη του. Μια προοπτική χειραφέτησης, ένα δρόμο που αποκαλύπτει τη φύση τους καπιταλισμού, τις αντιφάσεις του και την αναγκαιότητα ανατροπής του σε αντίθεση με τη δυνατότητα της "ειρηνικής συνύπαρξης" με το κεφάλαιο με σκοπό τη επιβίωση κ όχι μόνο.

    Δεν είναι τυχαίο, ότι εδώ και 200 χρόνια ποτέ δεν εξηγήθηκε έξω από τα πλαίσια του σοσιαλιστικού ουτοπισμού η "αναρχο-αυτόνομη" πορεία προς την απελευθέρωση από τα καπιταλιστικά δεσμά. Ούτε τυχαίο είναι, το ότι οι στόχοι πάλης που τίθενται από τους κομμουνιστές, ως κρίκοι και όχι μόνο, δεν είναι σε καμία περίπτωση υλοποιήσιμοι επί εδάφους καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, σε αντίθεση με τις προτάσεις-παραινέσεις του "αυτόνομου χώρου", του οποίου οι επιδιώξεις όλως περιέργως είναι είτε απόλυτα ή σχετικώς συμβατές με το παρόν πλαίσιο.

    Βέβαια, για να είμαστε ρεαλιστές, σε συνθήκες καταστροφής της εργατικής δύναμης, καταστροφής μέρους του κεφαλαίου και ακόμα μεγαλύτερης συγκέντρωσης, είναι δύσκολο να ανοίξει "χώρος" για μια συνεταιριστική επιχείρηση στον κλάδο αυτό. Είναι επίσης διαφορετικό να έχεις θέση - πρόταση για τους συνεταιρισμούς, ακόμα και στο παρόν σύστημα (η οποία παρεπιπτόντως δεν προτείνει γενικώς και αορίστως την συνεταιριστικοποίηση, αλλά εξηγεί, ότι μετά την κατάληψη της εξουσίας, η εργατική-λαική εξουσία θα θέσει δίπλα στην κεντρική οικονομία, σε πρώτο στάδιο την συνεταιριστική παραγωγή, υπό την κεντρική πάντα αιγίδα), από το να κάνεις τη δημιουργία συνεταιριστικών επιχειρήσεων-νησίδων σημαία και πυξίδα, κεντρικό στόχο και βασική πρόταση προς το εργατικό κίνημα, μέσο δήθεν για ένα δρόμο απελευθερωτικό.



    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπαινω αυτην την στιγμη σε μια διαδικασια η οποια ειναι deja vu για μενα και ιντερνετικα και εκτος ιντερνετ αλλα θα προσπαθησω για αλλη μια φορα να εξηγησω δυο πραγματα.

      Κανενας ανθρωπος που εχει διαβασει 2 γραμμες Κροποτκιν δεν προτεινει να αντικατασταθει το καπιταλιστικο μοντελο παραγωγης με προκαπιταλιστικα μοντελα, δηλαδη με "διασπαρτους συνεταιρισμους". Αυτο που στην πραγματικοτητα προτεινεται ειναι η αποκεντρωση της παραγωγης σε ελευθερα συνεταιρισμενες περιφερειες/κοινοτητες. Αυτο οχι μονο ουτοπικο αλλα και αναγκαιο ειναι οχι μονο για την κοινωνικη χειραφετηση αλλα και για την κοινωνικη προοδο. Τωρα, αυτο προϋποθετει το τσακισμα των κρατικων δομων εξουσιας. Οχι αντικατασταση τους απο το πολλαπλα αντιφατικο "μη-κρατος" γιατι στην περιπτωση αυτη ουτε στο παρον, ουτε στο κοντινο, ουτε στο απωτερο μελλον οι παραγωγοι θα ειναι ελευθεροι.

      Το αιτημα της "αυτο-οργανωσης" του εργοστασιου το εθεσαν ΠΡΩΤΟΙ οι ιδιοι οι εργαζομενοι του εργοστασιου και με βαση αυτο ελαβαν την αναλογη υποστηριξη απο ανθρωπους και συλλογικοτητες των οποιων οι προτασεις ειναι συμβατες με αυτο. Τωρα, οι ιδιοι οι εργαζομενοι μαζι με ανθρωπους της Πρωτοβουλιας Αλληλεγγυης εχουν κανει εξορμησεις στην βιομηχανικη ζωνη της Θεσ/νικης για την ενημερωση και εξασφαλιση στηριξης απο τον ευρυτερο εργατικο πληθυσμο της τοπικης βιομηχανιας. Το αιτημα που βαζουν δεν ειναι συντεχνιακο, δεν περιοριζεται στο δικο τους εργοστασιο. Το θετουν προς ολους τους εργατες της βιομηχανικης περιοχης συνολικα. Και ως γραμμη αμυνας εναντια στην καταστροφη της εργατικης δυναμης και ως δυνητικα χειραφετικη λυση. Εγω, λοιπον, ουτε συντεχνιες βλεπω, ουτε απουσια προοπτικης. Αν θεωρεις οτι η δημιουργια νομικου πλαισιου για συνεταιριστικες επιχειρησεις δημιουργει εργατες-αφεντικα, ενω αυτο ακριβως προσπαθει να αποτρεψει, εστω και εντος καπιταλιστικων πλαισιων θα πρεπει να εξηγησεις ποιον ακριβως εκμεταλλευονται οι εργατες και ειναι αφεντικα? Γιατι αν τελικα δεν εκμεταλλευονται κανεναν (που ετσι ειναι), δηλαδη αν ειναι αυτοαπασχολουμενοι, πρεπει να εξηγησεις γιατι στηριζεις την ΠΑΣΕΒΕ των αυτοαπασχολουμενων αλλα και των μικροϊδιοκτητων που μπορει να εκμεταλλευονται και εργατικη δυναμη αλλα απορριπτεις την προταση του σωματειου της ΒΙΟΜΕΤ η εν παση περιπτωσει την προταση της αυτοδιαχειρησης γενικα. Η ΠΑΣΕΒΕ ειναι αυτοματα επαναστατικη, ενω η παραπανω μορφη/δομη οχι?

      Διαγραφή
    2. ...συνεχεια

      Λες επισης "...οι στόχοι πάλης που τίθενται από τους κομμουνιστές, ως κρίκοι και όχι μόνο, δεν είναι σε καμία περίπτωση υλοποιήσιμοι επί εδάφους καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, σε αντίθεση με τις προτάσεις-παραινέσεις του "αυτόνομου χώρου", του οποίου οι επιδιώξεις όλως περιέργως είναι είτε απόλυτα ή σχετικώς συμβατές με το παρόν πλαίσιο."

      Ιστορικα τα σοβιετ του 1905 δημιουργηθηκαν σε εδαφος σοσιαλιστικο? Και για να μην "κλεβουμε" ερωτηση για το σημερα: Το ΚΚΕ τι προτεινει στην θεση της "καπιταλιστικα υλοποιησιμης" προτασης για αυτοδιαχειρηση? Παλη για 1400 ευρω βασικο μισθο? Παλη για τον σοσιαλισμο? Δηλαδη απο το 1905 μεχρι το 1917 οι μπολσεβικοι μιλουσαν μονο για πολιτικη παλη? Η μηπως οι αναρχικοι ειναι "αριστεροι οπορτουνιστες" η "απλα ηλιθιοι" που δεν μιλανε για παλη για την αναρχια (που δεν ειναι ακριβως ετσι αλλα λεμε τωρα)? Νομιζω πως επιτελους πρεπει να γινει σαφης διακριση αναμεσα στον καιροσκοπισμο, σε μια ρεαλιστικη πολιτικη και σε ηλιθιες πολιτικες προτασεις που αγγιζουν τον αυτιστικο αριστερισμο.

      Τελος και σε οτι αφορα το τελευταιο μερος της απαντησης σου οι ιδιοι οι εργατες ειναι πολυ περισσοτερο μπροστα απο εσενα η οποιονδηποτε αλλον γιατι ξερουν την κατασταση του κλαδου και εχουν κανει τους απαραιτητους σχεδιασμους για το πως μπορει να επιβιωσει η επιχειρηση ακομα και αν καταφερουν να την παρουν στα χερια τους. Αυτο που τελικα δεν καταλαβαινεις η επιτηδες δεν βλεπεις ειναι οτι για τις πολιτικες δυναμεις που προκρινουν την λυση της αυτοδιαχειρησης (τουλαχιστον για αυτην της οποιας ειμαι μελος) ειναι οτι δεν την εχουν αναγαγει σε κεντρικο στοχο εντος του καπιταλισμου. Δεν μπορεις να αντιληφθεις την συνεταιριστικη παραγωγη μετεπαναστατικα οπως στην εξηγησα στο πρωτο μερος της απαντησης μου, δηλαδη γενικευμενα και χωρις να ενεχει την εννοια της ιδιοκτησιας γι αυτο δεν αντιλαμβανεσαι πληρως την προταση για ενα διαφορετικο παραγωγικο μοντελο.

      Ως τελευταια ερωτηση θελω να επαναλαβω την ερωτηση του avanti_maestro, ειδικα προς ολους αυτους οι οποιοι θεωρησαν πιο δοκιμο να προσβαλλουν αντι να μιλησουν σαν νοημονες ανθρωποι: Ποια ειναι η αντιπροταση? Η απομονωση στο εργοστασιο και μια αμυντικη, νομικη (και μονο) παλη για τα δεδουλευμενα? Υπαρχουν παραδειγματα αυτης της τακτικης (Πετζετακις, Χαλυβουργια) που θα λεγα οτι ειναι αποτρεπτικα. Αν δεν ειναι αυτα η αντιπροταση τελικα ποια ειναι?

      Διαγραφή
    3. "Κανενας ανθρωπος που εχει διαβασει 2 γραμμες Κροποτκιν δεν προτεινει να αντικατασταθει το καπιταλιστικο μοντελο παραγωγης με προκαπιταλιστικα μοντελα, δηλαδη με "διασπαρτους συνεταιρισμους". Αυτο που στην πραγματικοτητα προτεινεται ειναι η αποκεντρωση της παραγωγης σε ελευθερα συνεταιρισμενες περιφερειες/κοινοτητες. Αυτο οχι μονο ουτοπικο αλλα και αναγκαιο ειναι οχι μονο για την κοινωνικη χειραφετηση αλλα και για την κοινωνικη προοδο. Τωρα, αυτο προϋποθετει το τσακισμα των κρατικων δομων εξουσιας."

      Επέτρεψέ μου δυο λόγια. Δεν θα μπω στο ζήτημα της ΒΙΟΜΕΤ, θεωρώ ότι αυτά που είχα να πω για το κείμενο, το οποίο βρίσκω εξοργιστικά γελοίο και αυθαίρετο τα είπα, και από κει και πέρα είναι αντιπαραγωγικό να παραμείνω διότι δεν κρίνω την κινητοποίηση ως τέτοια.

      Ούτε θα σταθώ στην επιλεκτικότητα της παρατήρησης για το ποιος προσέβαλλε ποιον, ποιος επιτέθηκε σε ποιον και ποιος προβόκαρε ποιον. Καθένας με τις αντιλήψεις του για το θέμα--εγώ, στο κάτω-κάτω, "βουλώθηκα" διότι "ειμαι επιπέδου Κνίτη", οπότε δεν έχω και κάτι να πω.

      Θα σταθώ μοναχά στο πιο πάνω.

      Όλοι γνωρίζουμε ότι η "αποκέντρωση της παραγωγής" έρχεται σε ευθεία αντίθεση με ορισμένους από τους βασικούς άξονες του καπιταλιστικού μοντέλου, όπως η τυποποίηση, η ομοιογενοποίηση όχι μόνο προϊόντων αλλά και καταναλωτών μέσα από τα ΜΜΕ (Μακντοναλντοποίηση, κλπ), ή η ομοσπονδοποίηση και ενοποίηση οικονομιών (ΕΕ, ευρωζώνη, κλπ).

      Όλοι επίσης γνωρίζουμε ότι η "αποκέντρωση της παραγωγής" δεν συνιστά παρ' όλα αυτά ευθεία άρνηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, εκτός αν ξεχνάμε ότι η υπενοικίαση τμημάτων της παραγωγής και η διασπορά των βιομηχανιών σε κάθε γωνιά της γης, φτάνει να υπάρχουν προϋποθέσεις κερδοφορίας (φτηνότερο κόστος και εργατικά, λιγότερα μέτρα περιβαλλοντικής προστασίας, κλπ) αποτελεί επίσης μία από τις στρατηγικές επέκτασης και ανασύνθεσης του κεφαλαίου.

      Διαγραφή
    4. Γνωρίζουμε ακόμα, τουλάχιστον από το Μανιφέστο του 1848, ότι η επέκταση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής εξαλείφει τις διαφορές ανάμεσα σε πόλη και ύπαιθρο αλλά και ανάμεσα σε χώρες, δημιουργώντας ένα γιγάντιο δίκτυο ΑΛΛΗΛΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, οικονομικής βέβαια, αλλά και πολιτισμικής κλπ.

      Όλα αυτά είναι παράγοντες που καθιστούν εύλογη την αναγωγή της εναλλακτικής στον καπιταλισμό απλώς και μόνο μέσω "της αποκέντρωσης της παραγωγής σε ελεύθερα συνεταιρισμένες κοινότητες ή περιφέρειες" σε ουτοπία, όπως σωστά χρησιμοποιείς τη λέξη.

      Αλλά προσθέτεις επίσης ότι "το ουτοπικό" είναι και "αναγκαίο για την κοινωνική χειραφέτηση" και "πρόοδο."

      Το γιατί παραμένει μάλλον νεφελώδες. Σε ένα υποθετικό παράδειγμα αποκέντρωσης της παραγωγής στην Ελλάδα σε ελεύθερα συνεταιρισμένες περιφέρειες κοινότητες, η πιθανότητα μαζικού λοιμού ως συνέπειας μιας τέτοιας ελευθερίας δεν είναι καθόλου αμελητέα. Αν 10 κοινότητες αποφασίσουν ελεύθερα και πλειοψηφικά ότι θέλουν να ασχοληθούν με την παραγωγή ελαιόλαδου, 3 με την χειροτεχνία και 7 με τις μαρμελάδες, και οι 19 θα μείνουν χωρίς βασικά είδη διατροφής. Άρα ανακύπτει ένα προβληματάκι που λέγεται συντονισμός της παραγωγής για το μέγιστο συλλογικό όφελος. Και απευθείας, πάει η ωραία μας αποκεντρωμένη και δημοκρατική ελευθερία. Αν αναγάγουμε το μοντέλο στα δυσθεώρητα πιο πολύπλοκα επίπεδα της πραγματικότητας σήμερα, το να πεθάνουν όλοι οι εμπλεκόμενοι από έλλειψη τροφίμων, φαρμάκων, κλπ φαντάζει σχεδόν βέβαιο. Όταν ένα σύστημα πολυπλοκοποιεί τόσο όσο ο καπιταλισμός την ανθρώπινη επιβίωση μέσα από συστήματα αλληλεξάρτησης, το να περάσεις σε ένα δραστικά απλοποιημένο σύστημα είναι συνταγή μαζικών θανάτων. Θα πρέπει να διατηρήσεις ένα βαθμό μεγάλο πολυπλοκότητας και βάθους στις αλληλοεξαρτήσεις στο σύστημα που κληρονομείς, τουλάχιστον για ένα άγνωστο χρονικό διάστημα.

      Για να κληρονομήσεις ένα σύστημα βέβαια, πρέπει αυτό να τα έχει πρώτα τινάξει, κατά προτίμηση από φόνο. Κι εδώ ερχόμαστε στο "τσάκισμα των κρατικών δομών εξουσίας." Τι είδους πρακτικό και μετριοπαθές εγχείρημα είναι ένα εγχείρημα που προϋποθέτει κάτι τόσο δραστικό για να πάρει μπρος; Τι είδους λογική είναι αυτή στην οποία το "μίνιμουμ" --που προβάλλεται ως διεκδίκηση του "εδώ και τώρα" που λέει και ο Μαέστρος είναι ΕΠΙΣΗΣ ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥΜ; Βάζουμε ποτέ το καρότσι μπροστά από το άλογο; Είναι δυνατόν να ζητώ κάτι ως άμεση δράση για το οποίο επίσης λέω ότι προϋποθέτει την απώτατη δράση, που είναι "το τσάκισμα των κρατικών δομών εξουσίας;"

      Αυτό το τσάκισμα θέλει και ο Λενινισμός. Αλλά δεν περιμένει να το πετύχει με "αποκέντρωση της παραγωγής σε ελεύθερα συνεταιρισμένες κοινότητες". Αυτό θα ήταν σαν να προσπαθείς να κόψεις ένα δέντρο παίζοντας βιολί. Δεν γίνεται. Το τσάκισμα των δομών του κράτους προϋποθέτει σύγκρουση με τις δομές του κράτους και αυτή η σύγκρουση δεν μπορεί να στεφθεί από επιτυχία χωρίς να είναι ολοκληρωτική -- και αυτό επίσης σημαίνει βίαιη και αιματηρή.

      Γιατί λοιπόν δεν αρκούμαστε, όπως λέω και ξαναλέω, ότι η εργατική αναζήτηση τρόπων ιδιοποίησης του πλούτου τον οποίον παράγει ο εργαζόμενος είναι ένα θετικό πρώτο βήμα, το οποίο με την ωρίμανσή του θα οδηγήσει σε δεύτερο, κλπ, που με τη σειρά τους θα οδηγήσουν σε σύγκρουση, ήττα, πικρή εμπειρία, φτου κι απ' την αρχή σε άλλη βάση, κλπ;

      Για ποιο λόγο αναζητούμε ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ το οποίο θα ρεζιλέψει τους μαρξιστές διότι θα τα τσακίσει το κράτος δια του συνεταρίζεσθαι; Στηρίξτε την πρωτοβουλία, μην καλλιεργείτε ψευδείς προσδοκίες και αυταπάτες, ενισχύστε την ενσυνείδητη βούληση για αλλαγή και όλα καλά. Δεν είναι το ζήτημα να ακολουθήσουν όλοι οι δρόμοι το ίδιο μονοπάτι για το εργατικό κίνημα. Το ζήτημα είναι να κατευθύνονται και να απευθύνονται στο εργατικό κίνημα με το μάξιμουμ του ρεαλισμού και της αγωνιστικότητας και όχι σε τρόπους να περάσουμε την ώρα μας λέγοντας παραμύθια.

      Διαγραφή
    5. @ Assiette Au Beurre «…Αυτο που στην πραγματικοτητα προτεινεται ειναι η αποκεντρωση της παραγωγης σε ελευθερα συνεταιρισμενες περιφερειες/κοινοτητες…»
      Αυτό ακριβώς λεώ. Ότι ακριβώς αυτό είναι μια φαντασιακή επιστροφή σε προκαπιταλιστικές κοινότητες.

      Ο Αντώνης ανέπτυξε εκτενέστερα το ζήτημα, οπότε ας προσθέσω μονάχα, πως η «αποκέντρωση της παραγωγής», πέραν του ότι σε ένα βαθμό έχει ήδη συντελεστεί, ομοιάζει και με την αναρχία παραγωγής, η οποία χαρακτηρίζει το «σχέδιο» παραγωγής των μονοπωλίων.
      Οι «συνεταιρισμένες περιφέρειες/κοινότητες», πέραν των όσων ειπώθηκαν δε μπορούν να εξασφαλίσουν πέραν της αντιμετώπισης του λοιμού, ούτε τις Μεταφορές (κίνηση τρένων, πλοίων, διαχείριση λιμανιών, αεροπλάνων, αεροδρομίων, διαστημοπλοίων), ούτε καν την κατασκευή σύγχρονων μηχανημάτων, μιας και σε πλειάδα βιομηχανικών μοντέλων, το κάθε προιόν για να παραχθεί απαιτεί την άψογη/μηχανική συνεργασία δεκάδων ξεχωριστών εργοστασιακών μονάδων.
      Η άποψη και επιθυμία για ξεχωριστές ελεύθερες κοινότητες είναι εκμοντερνισμένη εκδοχή του ότι για την ανεργία φταίγαν οι μηχανές, που παίρναν τις δουλειές από τους εργάτες. Για τα δεινά των εργατών όμως, δεν φταίνε μήτε οι μηχανές, μήτε η συγκεντρωμένη, μήτε η αποκεντρωμένη παραγωγή, αλλά οι δυνάστες τους.


      «…Αν θεωρεις οτι η δημιουργια νομικου πλαισιου για συνεταιριστικες επιχειρησεις δημιουργει εργατες-αφεντικα, ενω αυτο ακριβως προσπαθει να αποτρεψει, εστω και εντος καπιταλιστικων πλαισιων θα πρεπει να εξηγησεις ποιον ακριβως εκμεταλλευονται οι εργατες και ειναι αφεντικα?...»

      Αν δεχτούμε το αντίθετο, φτάνουμε στο συμπέρασμα πως ο αυτοαπασχολούμενος εκφεύγει από την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Δηλαδή, ζούμε σε μια κοινωνία, που έχουμε από τη μία τους Εκμεταλλευτές (αστούς) από την άλλη τους Εκμεταλλευόμενους (εργάτες) και μετά έχουμε και τους «Ελεύθερους» (ελ.επαγγελματίες, επιστήμονες, αυτό-απασχολούμενοι, ΕΒΕ). Και αυτό την εποχή του Ιμπεριαλισμού. Όμως, η πραγματικότητα μας διδάσκει πως τα Μονοπώλια καταδυναστεύουν πάνω σε όλη την κοινωνία. Καθορίζουν τον τρόπο παραγωγής, τη διανομή, τις τιμές, τις αμοιβές, τα πάντα.
      Ελπίζω άρα να μην πέσεις από τα σύννεφα όταν σου πως, ότι έναν από αυτούς που θα εκμεταλλεύονται, θα είναι οι εαυτοί τους.
      Όμως, δεν αντιπαρατίθεμαι με τους εργάτες. Αντιπαρατίθεμαι με όσους «…προβάλλουν το "μίνιμουμ" --που προβάλλεται ως διεκδίκηση του "εδώ και τώρα"- επίσης και για ΜΑΞΙΜΟΥΜ; …»


      «…οι ιδιοι οι εργατες ειναι πολυ περισσοτερο μπροστα απο εσενα η οποιονδηποτε αλλον γιατι ξερουν την κατασταση του κλαδου και εχουν κανει τους απαραιτητους σχεδιασμους για το πως μπορει να επιβιωσει η επιχειρηση ακομα και αν καταφερουν να την παρουν στα χερια τους….»

      Τώρα αυτό το λες σοβαρά;
      Προφανώς και οι εργάτες είναι χίλια μίλια μπροστά από όλους μας στο πως λειτουργεί το εργοστάσιό τους.
      Αλλά εκεί που σιγουρεύομαι πως αστειεύεσαι είναι όταν στηρίζεις το ότι με «σωστούς σχεδιασμούς» και «γνώση του κλάδου» επιβιώνουν οι επιχειρήσεις και πάνε μπροστά.
      Γρι από καπιταλισμό.
      Μια ιδέα: Εκμετάλλευση, ελαστικά ωράρια, μείωση εργ. κόστους, κέρδος, επανεπέδυση, ανανέωση εξοπλισμού, επένδυση σε άλλους κλάδους και επανατοποθέτηση κεφαλαίου, εξαγορές, συγχωνεύσεις. Ετσι παίζεται το παιχνίδι.

      @ψηρίς

      Διαγραφή
    6. νομίζω ότι πρέπει να διευκρινίσω και κάτι ακόμα.
      το ότι κάποιος είναι ή γίνεται αυτοαπασχολούμενος,
      αλλάζει την οπτική των κομμουνιστών ως προς το ότι
      από μέλος της επαναστατικής τάξης γίνεται σύμμαχος της.

      Το αναφέρω χοντροκομμένα, αλλά για να μην παίζουμε με τις έννοιες (αναφορές στην Πασεβέ κλπ.), δε λέει κανείς σε έναν εργάτη :"μην γίνεις αυτοαπασχολούμενος, δεν είναι ...αντικαπιταλιστικό". Και εργάτης να μείνει, αυτό δεν είναι ..."αντικαπιταλιστικό".
      Δε μπορείς όμως να προτείνεις ως λύση στην εργατική τάξη, τη μετατροπή της σε τάξη αυτοαπασχολουμένων. Αυτό συνιστά μέρους του καπιταλιστικού εποικοδομήματος, μέρος της "μεγάλης ιδέας" της κοινωνικής κινητικότητας.
      Θεμιτό και αναγκαίο να βρούνε λύση στο ζήτημα της οικονομικής τους επιβίωσης. Αναγκαίο! Αλλο αυτό και άλλο όμως να το παρουσιάζουμε ως επαναστατικό. Δηλαδή, οφείλουμε να αναπτύξουμε πλήρως τις συνέπειες της διαχείρισης μιάς επιχείρησης μέσα στους νόμους τις αγοράς. ΝΑ προειδοποιήσουμε για το ότι αυτό μπορεί να φέρει πιάτο φαί στο τραπέζι, δεν απαλλάσσει όμως από την εκμετάλλευση. Και ο αυτοαπασχολούμενος, υπό το ζυγό των μονοπωλίων δρα, σκέφτεται και παράγει.

      υ.γ. Αν έχεις την ευγένεια, μιας και αναφέρθηκες σε κάποιον πολιτικό χώρο και τις θέσεις του, δεν μας ξεκαθαρίζεις κιόλας και ποιός είναι;

      @ψηρίς

      Διαγραφή
  22. Μερικές σκέψεις πάνω στο ζήτημα:

    Είναι το αίτημα για εργατικό έλεγχο/εργατική ιδιοκτησία θετικό; Ασφαλώς. Χρήζει ευρύτερης στήριξης και υιοθέτησης από την εργατική τάξη; Ασφαλώς.

    Σε αυτό το σημείο, όμως, πρέπει, νομίζω, να μπει μια τελεία, και να ξεκινήσει μια άλλη συζήτηση για το κατά πόσο αυτό είναι ασύμβατο με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και το κατά πόσο συμβάλλει στην κατάργησή του. Προσωπικά, δηλαδή, συμφωνώ με Αντώνη, @ψηρίς κλπ, οι οποίοι διαχωρίζουν σαφώς το ζήτημα της εργατικής ιδιοκτησίας από αυτό της κατάργησης του καπιταλισμού. Γιατί;

    Στο φυλλάδιο "Τι είναι εργατικός έλεγχος" ο Μαντέλ γράφει: "ο εργατικός έλεγχος είναι τέτοιο αίτημα που ο καπιταλισμός δεν μπορεί ούτε να το απορροφήσει ούτε να το χωνέψει όπως κατάφερε να κάνει με όλες τις άμεσες διεκδικήσεις των εργαζομένων μέσα στα τελευταία 50 χρόνια - από τις αυξήσεις των μισθών ως το 8ωρο, από την κοινωνική νομοθεσία ως την πληρωμή των ημερών της άδειας". Και αιτιολογεί το γιατί λέγοντας οτι "δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί σε καπιταλιστικό σύστημα που λειτουργεί κανονικά, το χωρίζει στα δύο, δημιουργεί μια κατάσταση διπλής εξουσίας που γρήγορα οδηγεί σε επαναστατικό αγώνα για την κατάληψη της εξουσίας". Σε αυτό το σημείο εγώ βλέπω ένα πρόβλημα.

    Στο βιβλίο του Gar Alperovitz "America Beyond Capitalism" ο συγγραφέας αναφέρει οτι αυτήν τη στιγμή στην Αμερική υπάρχουν περίπου 11.000 επιχειρήσεις οι οποίες τελούν όχι μόνο υπο εργατικό έλεγχο αλλά ακόμα και υπο εργατική ιδιοκτησία (πχ. Appleton με 2.500 εργαζόμενους, W.L. Gore με 6.000 εργαζόμενους κλπ.) με συνολικό μετοχικό κεφάλαιο ίσο με 800 δις δολ. το 2002. Απ' όσο γνωρίζω νόμοι που διευκολύνουν την ίδρυση εταιριών υπό εργατικό έλεγχο υπάρχουν στην Ιταλία, ενδεχομένως και στη Γερμανία. Προφανώς κάτι τέτοιο δεν είναι αρεστό στην αστική τάξη, αλλά το να πει κανείς οτι η ύπαρξή τους θέτει ζήτημα διπλής εξουσίας είναι μάλλον υπεραισιόδοξο. Περισσότερο αυτές οι επιχειρήσεις μοιάζουν με σοσιαλιστικές νησίδες σε μια καπιταλιστική θάλασσα, οι οποίες δεν απειλούν άμεσα την ίδια την ύπαρξη του ΚΤΠ.

    Ναι, μεν, αναιρούν τοπικά την ταξική εκμετάλλευση, αλλά τα προϊόντα που παράγουν εξακολουθούν να είναι εμπορεύματα, τα οποία παράγονται σε συνθήκες ανταγωνισμού με άλλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις (ακόμα κι όταν αυτές τελούν υπό εργατικό έλεγχο), υπό την κυριαρχία του κοινωνικά απαραίτητου χρόνου εργασίας, και διακινούνται μέσω της ελεύθερης αγοράς πάλι σε ανταγωνισμό με άλλα όμοια εμπορεύματα. Το πρόβλημα, δηλαδή, όπως το αντιλαμβάνομαι, είναι οτι, ναι, μεν, καταργείται η εξουσία της αστικής τάξης πάνω στην εργατική, αλλά ΔΕΝ καταργείται η φύση του εμπορεύματος, και η εξουσία της αγοράς και του κοινωνικά απαραίτητου χρόνου εργασίας, γεγονός που μεταμορφώνει τους εργάτες σε συλλογικούς καπιταλιστές οι οποίοι παράγουν ΟΧΙ για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών, αλλά για το (συλλογικό τους) κέρδος. Ακόμα και αν το σύνολο των επιχειρήσεων περνούσε στον έλεγχο/ιδιοκτησία των εργαζομένων τους, αυτή η αντίφαση θα παρέμενε.

    Και, όπως ειπώθηκε και πιο πάνω, αυτό είναι εντελώς λογικό να συμβαίνει, γιατί αυτό είναι ένα πολιτικό αίτημα, ξεχωριστό από τα επιμέρους αιτήματα που μπορεί να προβάλλουν μερίδες της εργατικής τάξης, και - ως ξεχωριστό αίτημα - αναγκαστικά αποτελεί προϊόν επεξεργασίας της εργατικής εμπειρίας.

    Οπότε: πρέπει το αίτημα για εργατικό έλεγχο να στηριχτεί; Σαφώς. Αλλά δεν πρέπει να προβάλλουμε πάνω του περισσότερες αξιώσεις απ' όσες μπορεί από μόνο του να ικανοποιήσει.


    Gagarin

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Το πρόβλημα, δηλαδή, όπως το αντιλαμβάνομαι, είναι οτι, ναι, μεν, καταργείται η εξουσία της αστικής τάξης πάνω στην εργατική."

      Δεν θα το έλεγα αυτό, φίλε Gagarin. Γιατί βέβαια η συμπυκνωμένη έκφραση της εξουσίας μίας τάξης πάνω σε μια άλλη λέγεται Κράτος, και κανένα Κράτος δεν καταργείται επειδή υπάρχει η όποια W.L. Gore.

      Να δώσω τη λήμμα της Wikipedia για self-management (αυτοδιαχείριση). Προσέξτε τη διαφοροποίηση νοήματος:

      Self-management means different things in different fields:
      In business...self-management refers to methods, skills, and strategies by which individuals can effectively direct their own activities toward the achievement of objectives, and includes goal setting, decision making, focusing, planning, scheduling, task tracking, self-evaluation, self-intervention, self-development, etc. Also known as executive processes (in the context of the processes of execution).

      Δηλαδή, μια μέθοδο διαχείρισης και διοίκησης που δεν αφορά ούτε τον σοσιαλισμό ούτε κάτι παρόμοιο, αλλά απλώς ένα εναλλακτικό μοντέλο για την επίτευξη των ίδιων στόχων που έχει μια οποιαδήποτε άλλη καπιταλιστική επιχείρηση.

      In political economy, economics and sociology, self-management may refer to a Self-managed economy, a type of socialist economic system that is based on various forms of collaborative, decentralized, inclusive decision-making and relative workplace autonomy in economic enterprises and the government.

      Εδώ είναι, με αυτό το νόημα, που έχει νόημα να μιλούμε για αυτοδιαχείριση. Όμως ένα "self-managed economy" είναι ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ. Προϋποθέτει ένα άλλο τύπο κράτους, μια άλλη ΓΕΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ της κοινωνίας.

      Φαντάζομαι οι διαφορές μεταξύ "αυτοδιαχείρισης" στις ΗΠΑ και αυτοδιαχείρισης στην πρώην Γιουγκοσλαβία είναι ένα καλό παράδειγμα αυτής της διαφοράς, διότι μόνο στην δεύτερη περίπτωση μπορεί να γίνει λόγος για μια "αυτοδιαχεριζόμενη ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ" και όχι ατομικές επιχειρήσεις με μοντέλα αυτοδιαχείρισης:

      Διαγραφή
    2. Self-management may also refer to:
      Workers' self-management - a form of workplace decision-making in which the employees themselves agree on choices (for issues like customer care, general production methods, scheduling, division of labor etc.) instead of the traditional supervisor telling workers what to do, how to do it and where to do it. This was the official development strategy of Socialist Federative Republic of Yugoslavia. Workers self-management was promoted on all levels in society.

      Self-managed Companies
      Some business leaders have begun to structure their companies as either partially or fully self-managed. A fully self-managed company is one that imposes no formal hierarchical structure upon employees (in some cases, having no hierarchy whatsoever). Some companies (e.g. Google, famous for their 20 Percent Time), allow their employees to have free rein for a portion of their time, pursuing projects that they find interesting or promising without requiring consent or authorization from management.
      In 2009, authors Isaac Getz of ESCP Europe Business School, and Brian Carney, of The Wall Street Journal, published the book Freedom, Inc., which made the case for businesses based upon the principles of freedom. They advocate removing bureaucratic rules and regulations and allowing employees to do what they do well without traditional "managerial" intervention. Some of the more notable companies detailed in their book:
      IDEO
      W. L. Gore & Associates
      Semco, made famous by their president, Ricardo Semler, in his book Maverick
      The Morning Star Company, a privately held food processing and agribusiness company, is a fully self-managed company, having no formal hierarchy, and allowing colleagues within the company to commit to their own activities, organize their own work, and coordinate their own working relationships with other colleagues. Morning Star was the initial sponsor of the Morning Star Self-Management Institute, a research and training organization aimed at furthering the principles of Self-Management in organizations.
      Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Self-management

      Προσωπικά, (και για το record), θεωρώ ότι ένα ελληνικό σοσιαλιστικό κράτος θα πρέπει να διερευνήσει τις προοπτικές μερικής χρήσης του μοντέλου της εργατικής αυτοδιαχείρισης σοβαρά, καθώς θεωρώ ότι για ιστορικούς και πολιτιστικούς λόγους, οι Ελληνες θα έδειχναν τεράστιες αντιστάσεις σε ένα μοντέλο πλήρους σχεδιασμένης και συγκεντρωτικής οικονομίας. Για να γίνω λίγο χυδαίος, "είμαστε Βαλκάνιοι", και όπως προείπα και αλλού, ο αναρχισμός έχει αφήσει σημάδια βαθιά στο εργατικό κίνημα που θα ήταν ανόητο να μην προσπαθήσει ένα σοσιαλιστικό σύστημα να εγκολπώσει αντί να τα ξεριζώσει.

      Άλλο όμως αυτοδιαχείριση μέσα στον σοσιαλισμό και άλλο στον καπιταλισμό.

      Διαγραφή
    3. Όσο για το παρακάτω: "Είναι το αίτημα για εργατικό έλεγχο/εργατική ιδιοκτησία θετικό; Ασφαλώς. Χρήζει ευρύτερης στήριξης και υιοθέτησης από την εργατική τάξη; Ασφαλώς", το οποίο είναι φυσικά σωστό, να δώσω απτές αποδείξεις ότι η στάση των κομμουνιστών είναι υποστηρικτική για τους εργαζόμενους της ΒΙΟΜΕ και ότι η κριτική μου αφορούσε, ως είναι σαφέστατο, ένα κείμενο το οποίο ουσιαστικά δεν κατανοώ τι είδους υποστήριξη εκφράζει;

      Να δώσω, σε περίπτωση που υπάρχει κάποιος που εξακολουθεί να θεωρεί ότι το πρόβλημα μας είναι οι εργαζόμενοι: http://lethermi.blogspot.com/2012/07/blog-post_922.html

      Διαγραφή
    4. Έχεις δίκιο, έπρεπε να είμαι πιο σαφής: αν δεις πιο πάνω γράφω οτι αίρεται τοπικά, δηλαδή αναφέρομαι απλώς στη συγκεκριμένη ιδιοκτησιακή εξουσία σε συγκεκριμένο χώρο παραγωγής, και όχι, βέβαια, στην αστική εξουσία γενικά, πόσο μάλλον σε αυτήν του αστικού κράτους! Ιδιαίτερα στην Αμερική, με το συγκεκριμένο work ethic, τις εναλλακτικές μορφές οργάνωσης τις βλέπουν με πολύ καλό μάτι, αρκεί να μην πολυπατάνε τον κάλο του καπιταλισμού. Αν και νομίζω οτι είναι πιο πολύ ζήτημα ιδεολογημάτων παρά ζήτημα αυθεντικής ιδεολογίας.

      Πάντως νομίζω έχεις δίκιο για το χαρακτήρα των συνεταιρισμών, και μάλλον πρέπει και προπαγανδιστικά να το πάμε σιγά-σιγά ακριβώς για τον ίδιο λόγο. Φέτος είχα μερικές συζητήσεις με συγγενικά μου πρόσωπα που είναι αγρότες σχετικά με τον τοπικό συνεταιρισμό στον οποίο συμμετέχουν, και ο οποίος τους έχει κατακλέψει. Μέσα από τις συζητήσεις για το πως θα μπορούσαν να πάρουν την εξουσία από το ΔΣ (ή να εγκαταλείψουν το συνεταιρισμό και να ιδρύσουν άλλο) μοιραία οι μόνες ρεαλιστικές ιδέες κινούνταν σε αυτό το πλαίσιο της αυτοδιαχείρησης-μέσα-στον-καπιταλισμό. Αν και νομίζω ήταν αρκετά δεκτικοί και σε μερικά πιο προχωρημένα που συζητούσαμε :-)


      Gagarin

      Διαγραφή
    5. πολύ χρήσιμα τα σχόλια σας Αντώνη και Gagarin.
      να 'στε καλά.
      με βοήθησαν να δομήσω αρκετά πράγματα, που είχα είτε διάσπαρτα ή συγκεχυμένα στο μυαλό μου

      @ψηρίς

      Διαγραφή