Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

PCI-Η πορεία προς τη διάλυση

Σημειώσεις από τη βιβλιοκρισία του Gregory Elliott για την ιστορία του Ιταλικού ΚΚ του Lucio Magri, New Left Review ΙΙ/75 (Μάιος-Ιούνιος 2012):

1944: Παλμίρο Τολιάτι (ΓΓ ΚΚΙ 1927-1964), svolta di Salerno (Στροφή του Σαλέρνο):  Αναβολή κοινωνικοπολιτικών μεταρρυθμίσεων μέχρι την επίτευξη της απελευθέρωσης της Ιταλίας. Μετά τη λήξη του πολέμου, το ΚΚΙ δεν επιτίθεται κατά των προνομίων της Καθολικής Εκκλησίας και κατά του ιταλικού κράτους, που η πτώση του φασισμού δεν είχε επηρεάσει ως προς την σύσταση και τον χαρακτήρα του. Το ΚΚΙ επιχειρεί να διαχωρίσει τη "λαϊκή ψυχή" της εκκλησίας, που δεν πρέπει να αποθαρρυνθεί από την αντικληρικαλιστική στάση, από την "αντιδραστική ψυχή" της.

1947: Το ΚΚΙ χάνει την συμμετοχή του στην κυβέρνηση.

1948: Το ΚΚΙ Συντρίβεται στις εκλογές. Δεν επιστρέφει ποτέ στην κυβέρνηση.

1956: Όγδοο συνέδριο. Ο Τολιάτι παρουσιάζει θεωρία "δομικών μεταρρυθμίσεων" που βασίζεται σε συγκεκριμένη, επιλεκτική ανάγνωση των Τετραδίων της φυλακής του Γκράμσι. Θεωρία "τρίτου δρόμου". Magri: "μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στον βαθμιαίο ρεφορμισμό και την σοσιαλιστική επανάσταση." Elliott: "Ένας επαναστατικός τετραγωνισμός του ρεφορμιστικού κύκλου." P. Ginsborg: Ο ιταλικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό έδειχνε δυνητικά σε δύο κατευθύνσεις, καμία από τις οποίες δεν ομολογούνταν ως ενσυνείδητη: μετωπική σύγκρουση με αποτέλεσμα εμφύλιο πόλεμο, ή ολική ενσωμάτωση, πιστή μη αντιπολίτευση στο σύστημα. Στη βάση αποφυγής του πρώτου, το ΚΚΙ ρίσκαρε να οδεύσει προς το δεύτερο.

1963: Άνοδος στις εκλογές. 1.500.000 μέλη.

1973. Μετά το πραξικόπημα στη Χιλή και την ανατροπή Αλλιέντε, ο νέος ΓΓ του ΚΚΙ, Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, προτείνει έναν "ιστορικό συμβιβασμό" με την Χριστιανοδημοκρατία που θα νομιμοποιούσε το ΚΚΙ ως "κόμμα κυβέρνησης και αγώνα".  Elliott: Στην πράξη, "αγώνας για να μπει στην κυβέρνηση."

1976. Επιτυχία στις εκλογές. 34% της ψήφου. Το ΚΚΙ πέφτει σε μια παγίδα που έφτιαξε το ίδιο. Το δελεάζει σε συνεργασία με τους Χριστιανοδημοκράτες ο μαφιόζος πολιτικός Τζούλιο Αντρεότι. Στην συνεργασία αυτή, το ΚΚΙ "έχει τις ευθύνες αλλά όχι τα αξιώματα, πόσο μάλλον την εξουσία." Το σοσιαλιστικό κόμμα, υπό την ηγεσία του αντικομμουνιστή Μπετίνο Κράξι, επιτίθεται σφόδρα κατά της προδοσίας αρχών του ΚΚΙ, ενισχύοντας το ρεύμα της ακροαριστερής τρομοκρατίας στη χώρα. Ο Μπερλιγκουέρ αλλάζει ρότα, βγάζοντας το κόμμα από την φάση της "εθνική αλληλεγγύης".

1983. Εκλογές. 30% της ψήφου.

1984. Θάνατος Μπερλιγκουέρ. Αναλαμβάνει ΓΓ ο Αλεσάντρο Νάττα. Προσπαθεί να βελτιώσει σχέσεις με το ΚΚΣΕ.

1987. Εκλογές. 26.5% της ψήφου.

1988. Ο Νάττα παραιτείται λόγω καρδιακού επεισοδίου. Νέος ΓΓ ο Ακίλε Οκέτο.

1991. Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, ο Οκέτο ανακηρύσσει στο Συνέδριο της Μπολώνια το τέλος της κομμουνιστικής εμπειρίας και προτείνει την μετονομασία του ΚΚΙ σε "Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς" (PDS). Η πρόταση υπερψηφίζεται από το 70%. Το PDS κατόπιν γίνεται μέρος των "Δημοκρατών της Αριστεράς", το οποίο με τη σειρά του γίνεται μέρος του "Δημοκρατικού Κόμματος." Οι διαφωνούντες ιδρύουν το "Κόμμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης" (PRC), το οποίο εντάχθηκε στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (με τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΓ, κλπ).

2 σχόλια:

  1. Και μετά ήρθε ο Μπερλουσκόνι.
    Η κατρακύλα δεν έχει σταματημό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντυπωσιακό (και διδακτικό) το 26.5% 4 χρόνια πριν τη διάλυση.

      Διαγραφή