Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Για τον ναυτεργάτη Ξενοφώντα Λούγαρη, που ξεψύχησε σήμερα στην πορεία του ΠΑΜΕ

Pablo Neruda
Ο λαός
Μετάφραση, αρχική δημοσίευση: Radical Desire

Τον θυμάμαι καλά αυτόν τον άνθρωπο, κι έχουν περάσει τουλάχιστο δυο αιώνες
από τότε που τον είδα τελευταία φορά·
δεν ταξίδευε ούτε με άλογο ούτε με άμαξα
πάντα με τα πόδια
αναιρούσε
τις αποστάσεις,
δεν κουβαλούσε ούτε σπαθί ούτε όπλο
αλλά δίχτυα στους ώμους,
τσεκούρι ή σφυρί ή τσάπα·
δεν πολέμησε ποτέ με άλλον της δικής του φάρας --
ο αγώνας του ήταν με το νερό ή με τη γη,
με το σιτάρι, για να γίνει ψωμί,
με το ψηλό δέντρο, για να προσφέρει ξύλο,
με τους τοίχους, για να ανοίξουν πόρτες μέσα τους,
με την άμμο, για να φτιαχτούν τοίχοι,
και με τη θάλασσα, για να δώσει καρπό.

Τον ήξερα και με στοιχειώνει πάντα.


Οι άμαξες έγιναν κομμάτια
ο πόλεμος κατέστρεψε πόρτες και τοίχους,
η πόλη ήταν μια χούφτα στάχτες,
και όλα τα φορέματα γινήκαν σκόνη
και για μένα επιμένει,
επιβιώνει στην άμμο,
όταν πριν τα πάντα έμοιαζαν
να αντέχουν εκτός απ΄αυτόν.

Στο πήγαινε και το έλα οικογενειών,
μερικές φορές ήταν ο πατέρας μου, ή συγγενής μου,
ή σχεδόν ήταν, ή αν όχι, ίσως
ήταν ο άλλος που δεν επέστρεφε ποτέ στο σπίτι
γιατί τον κατάπινε το νερό ή η γη,
τον σκότωνε μια μηχανή ή ένα δέντρο
ή ήταν ο μαραγκός στην κηδεία
που περπάταγε πίσω απ' το φέρετρο, με μάτια στεγνά,
κάποιος που ποτέ δεν είχε όνομα,
εξόν όπως έχουν το ξύλο και το μέταλο ονόματα,
και τον οποίο οι άλλοι κοίταγαν από ψηλά,
χωρίς να βλέπουν το μυρμήγκι,
μόνο τη μυρμηγκοφωλιά·
έτσι ώστε όταν τα πόδια του σταμάταγαν να κινούνται,
γιατί, φτωχός και κουρασμένος, είχε πεθάνει,
δεν έβλεπαν ποτέ αυτό που δεν συνήθισαν να βλέπουν--
ήδη άλλα πόδια περπάταγαν στο κατόπι του.

Τα άλλα πόδια ήταν πάλι αυτός,
και τα άλλα χέρια το ίδιο.
Ο άνθρωπος επέμενε.
Όταν έμοιαζε πως είχε εξαντληθεί,
ήταν πάλι ο ίδιος άνθρωπος·
να τον πάλι, να σκάβει το χώμα,
να κόβει ύφασμα, αλλά χωρίς πουκάμισο ο ίδιος,
ήταν εκεί και δεν ήταν, όπως πριν,
είχε φύγει και είχε αντικαταστήσει τον εαυτό του·
και επειδή ποτέ του δεν είχε νεκροταφείο
ή τάφο, ή το όνομά του χαραγμένο
στην πέτρα που ίδρωσε να κόψει,
κανείς δεν ήξερε ποτέ ότι ήρθε
και κανείς δεν ήξερε όταν πέθαινε
κι έτσι μόνο όταν μπορούσε ο φτωχός
επέστρεφε στη ζωή απαρατήρητος.

Ήταν ο άνθρωπος, στα σίγουρα, χωρίς κληρονομιά,
χωρίς γελάδια, χωρίς θυρεό,
και δεν ξεχώριζε απ' τους άλλους,
τους άλλους που ήταν αυτός,
από ψηλά ήταν γκρίζος, σαν τον πηλό,
ήταν θαμπός, σαν το πετσί,
ήταν κίτρινο θερισμένο σιτάρι,
ήταν μαύρος στα ανθρακωρυχεία
ήταν στο χρώμα της πέτρας στα κάστρα,
ήταν στο χρώμα του τόνου στην ψαρόβαρκα,
ήταν στο χρώμα του αλόγου στις πεδιάδες--
πώς να τον ξεχωρίσεις
όταν ήταν αδιαχώριστος απ' το στοιχείο του,
γη, κάρβουνο, θάλασσα μ' ανθρώπινη μορφή;

Όπου ζούσε, ό,τι
άγγιζε ο άνθρωπος μεγάλωνε--
οι εχθρικές πέτρες
που σπάγαν
στα χέρια του
παίρνανε σχήμα και γραμμή
και μία-μία
έπαιρναν τις καθαρές μορφές κτηρίων·
έφτιαχνε ψωμί με τα χέρια,
έβαζε τα τραίνα στη γραμμή·
οι αποστάσεις γέμιζαν με πόλεις,
μεγάλωναν άλλοι ανθρώποι,
ερχόντουσαν οι μέλισσες,
και μέσα από τη δημιουργία και τον πολλαπλασιασμό του ανθρώπου,
περιπλανιόταν η άνοιξη στην αγορά
ανάμεσα σε ψωμάδικα και περιστέρια.

Ο πατέρας των καρβελιών ξεχάστηκε,
αυτός που έκοβε και περπάταγε φορτωμένος, που καθάριζε
και άνοιγε τα μονοπάτια, που μετακινούσε την άμμο·
όταν δημιουργήθηκαν όλα, αυτός έπαψε να υπάρχει.

Την χάρισε την ύπαρξή του, κι αυτό ήταν όλο.
Πήγε κάπου αλλού να δουλέψει και στο τέλος
πήγε προς τον θάνατο, κατρακυλώντας
σαν πέτρα στο ποτάμι·
ο θάνατος τον κουβάλησε προς τις εκβολές.

Εγώ, που τον ήξερα, τον είδα να βυθίζεται
μέχρι που υπήρχε μόνο σε ό,τι άφηνε--
δρόμους που δεν θα μπορούσε να γνωρίζει,
σπίτια όπου δεν θα 'μενε ποτέ.

Και επιστρέφω να τον δω, και κάθε μέρα περιμένω.

Τον βλέπω στο φέρετρό του και τον βλέπω αναστημένο.

Τον ξεχωρίζω από όλους
τους άλλους που είναι ίσοι του
και μού φαίνεται ότι αυτό δεν γίνεται,
ότι αυτός ο δρόμος δεν μάς πάει πουθενά,
ότι το να συνεχίζεις έτσι δεν έχει δόξα καμιά.

Πιστεύω ότι ο ουρανός πρέπει να αγκαλιάσει
αυτόν τον άνθρωπο, σωστά ποδημένο και εστεμμένο.

Νομίζω ότι αυτοί που έφτιαξαν τόσα πολλά
θα πρεπε να είναι όλων οι ιδιοκτήτες.
Ότι αυτοί που φτιάχνουν ψωμί πρέπει να τρώνε.

Ότι αυτοί που είναι στις στοές των ορυχείων πρέπει να έχουν φως.

Αρκετά τώρα με τους γκρίζους αλυσσοδεμένους!

Αρκετά με τις χλωμές ψυχές που εξαφανίστηκαν!

Κανείς να μην περαστεί για οτιδήποτε άλλο από ηγεμόνας.

Καμιά γυναίκα χωρίς διάδημα.

Γάντια χρυσά για κάθε χέρι.

Καρποί του ήλιου για όλους τους σκοτεινιασμένους!

Τον ήξερα αυτόν τον άνθρωπο, και όταν μπορούσα,
όταν ακόμα είχα μάτια στο κεφάλι μου,
όταν ακόμα είχα φωνή στο λαρύγγι μου,
τον αναζητούσα μέσα στους τάφους και τού έλεγα
κρατώντας του το χέρι, που δεν είχε γίνει ακόμα σκόνη:

"Όλα θα περάσουν, και θα ζεις ακόμα.

Βάζεις στη ζωή φωτιά.

Έφτιαξες αυτό που είναι δικό σου."

Έτσι, να μην αναστατωθεί κανείς όταν
μοιάζω μόνος αλλά δεν είμαι μόνος·
δε μού λείπει η παρέα και μιλάω για όλους.

Κάποιος με ακούει δίχως να το ξέρει,
αλλά αυτοί που τραγουδώ, αυτοί που ξέρουν,
συνεχίζουν να γεννιούνται και θα πλημμυρίσουν τον κόσμο.

16 σχόλια:

  1. Πολυ ωραιο ποιημα και πολυ καλη μεταφραση

    Προλεκαλτ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. επαναστάτης με αιτία ο νεκρός, σε πείσμα αυτών που συνεχίζουν να σφυρίζουν αδιάφορα ή που νομίζουν ότι τρομάζουν κανέναν με το να γαβγίζουν

    Συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έφυγε ένας απο μας
    από koZmⒶs

    Μπορεί να μην γράφτηκα ποτέ στο κόμμα, μεγάλωσα όμως κοντά σε ανθρώπους του κόμματος, άλλους τους γνώρισα αργότερα όταν γύρισαν απ'την εξορία, άλλους τους είδα να σφαδάζουν για μέρες από το ξύλο και τα βασανιστήρια, τους είδα να αγωνίζονται μια ζωή για ότι πίστεψαν. Εγώ παρόλα αυτά επέλεξα άλλο δρόμο αγώνα.

    Μπορεί να έχουμε βασικότατες και σημαντικότατες πολιτικές διαφορές, να έχουμε παίξει σφαλιάρες στις αντιπαραθέσεις μας, κάπου όμως μέσα μας έχουμε ένα στοιχειώδη σεβασμό για όποιους ανθρώπους αυτοκαθορίζονται σαν κομμουνιστές, αντίστροφα με άλλους που αποποιήθηκαν τον όρο.

    Σε δυό μέρες θα έκλεινε χρόνος από τον χαμό άλλου ένα κομμουνιστή στο σύνταγμα που έπεσε θύμα της κρατικής βίας. Απ'τον Περισσό δε πρέπει να περιμένουμε πολλά, θα είναι αναμμένα τα φώτα μέχρι αργά για να μαγειρευτεί και να ζυγιστεί η όποια δήλωση. Εμείς δεν έχουμε γραμματείς και συμβούλους να κάνουν δηλώσεις για μας, οφείλουμε να κάνουμε αυτό που μας εκφράζει και αυτό που θεωρούμε συνείδηση μας.

    Δε ξεχνάμε, δε συγχωρούμε, και θα είμαστε πάντα εδώ.

    Κι ο κάθε κομμουνιστής είναι ένας από μας και θα ζει μέσα στις καρδιές μας όπου αγωνιζόμαστε.

    Κι ας το βάλουν βαθειά μέσα στις παγωμένες καρδιές τους οι σκατόψυχοι φασίστες δολοφόνοι, με στολή και χωρίς στολή, ότι πλησιάζει η μέρα που θα αναμετρηθούν με τους κομμουνιστές και θα τους βρουν μπροστά τους, και θα'ναι αργά για να κρυφτούν από εκεί που τόλμησαν να ξετρυπώσουν!

    Ερχόμαστε!

    https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1431333

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ. Δεν βρίσκω λόγια απ' τον αποτροπιασμό.

      Διαγραφή
  4. @koZmⒶs:
    "...Σε δυό μέρες θα έκλεινε χρόνος από τον χαμό άλλου ένα κομμουνιστή στο σύνταγμα που έπεσε θύμα της κρατικής βίας..."
    Ευχαριστούμε για την άμεση παραδοχή του γεγονότος πως οι δολοφόνοι του Δ.Κοτζαρίδη σχετίζοταν άμεσα με το κράτος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω λάβει προσωπική μαρτυρία συντρόφου για τον θάνατο και το ότι συνέβη πολύ πριν οποιαδήποτε ρίψη χημικών και ενώ παρασχόταν κάθε δυνατή βοήθεια στον ίδιο. Οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα ιερό και όσιο, στην προσπάθειά τους να λοδιωρήσουν το ΚΚΕ για οτιδήποτε σκυλεύουν τα πάντα, δεν έχουν ενδοαισμούς ή αναστολές ούτε απέναντι στην εκμετάλλευση του θανάτου.

      Διαγραφή
    2. Επιβεβαιώνω. Φύγαμε πριν την ρίψη χημικών, και είμουν σχεδόν στην ουρά της πορείας του ΠΑΜΕ. Πίσω μας ήταν μόνο οι ηλεκτροτεχνίτες και η περιφρούρηση.

      Διαγραφή
  5. Κι επειδή δεν πέθανε ο άνθρωπος από χημικά, πάει να πει ότι δεν σκοτώθηκε από την κρατική βία; Τι έκανε στη διαδήλωση, βόλτα; Δεν ήταν χωρίς δουλειά, δεν ήταν χωρίς μέλλον; Δεν πήγε, με την αδύναμη καρδιά του, να διαδηλώσει, να αγωνιστεί για τα παιδιά του και για την τάξη του; Δεν τον έφερε εκεί η κρατική βία; Ποιος τον έφερε, ο καλός καιρός; Είσαστε σίγουροι λοιπόν ότι δεν τον σκότωσε η κρατική βία, με αυτή τη φλου έννοια που την καταλαβαίνει ο συγγραφέας του κειμένου;

    Και είναι ποτέ δυνατόν να θέλουν στο ιντιμίντια να καπηλευτούν νεκρό του ΠΑΜΕ; ΤΟΥ ΠΑΜΕ; Να θέλουν να τον παρουσιάσουν ως τι, ως "αντικρατιστή"; Ένα συγκινησιακό κείμενο έγραψε όποιος το έγραψε και πέσατε να τον φάτε. Αφορμές ν' αρπαχτείτε ψάχνετε, μου φαίνεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σα δεν ντρέπεστε λιγάκι, καθάρματα. Βούιξε οργανωμένα το νετ απ' τους υπονόμους σας ότι ο Ξενοφώντας δολοφονήθηκε και το ΠΑΜΕ το κάλυψε όπως έκανε με τον Κοτζαρίδη. Εμέσματα του κερατά!

      Διαγραφή
  6. Ξεκόλλα και λίγο απ' το νετ ρε φίλε, είμαστε και μερικοί που σε διαβάζουμε (για πόσο ακόμα;...) και δεν καταλαβαίνουμε χριστό από τι βουίζει το νετ κάθε φορά. Το μόνο που καταλαβαίνουμε είναι ότι πλακώνεσαι με κάτι ΕΟΣ, ιντιμίντιους και τουιτεράδες, το όλον καμιά δεκαριά άτομα φαντάζομαι, λες και πρόκειται για σύγκρουση του κομμουνιστικού κινήματος με το φανταστικό μέτωπο των αναρχοσυριζοπαρακρατικών πρακτόρων. Έχει χαθεί κάθε αίσθηση της πραγματικότητας εδώ μέσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλα ρε, είστε και μερικοί που έχετε μείνει να με διαβάζετε αλλά δεν μπορείτε τα κολλήματα και θα σας χάσω από πελάτες και θα μιλάω μόνος μου; 7.000 χιτ τη μέρα έχει το μπλογκ, πολύ περισσότερα από ό,τι είχε ποτέ το RD, που με τρία χρόνια λειτουργίας έφτασε τα 800.000+ χιτ ενώ αυτό στον ένα χρόνο έχει 1.200.000 και βάλε.

      Ποιον νομίζεις ότι θα κοροϊδέψεις ρε ταλαίπωρε; Δεν ξέρω, και δεν ξέρουν όσοι διαβάζουν, ότι είμαι ΚΑΡΦΙ ΣΤΟ ΜΑΤΑΚΙ ΣΑΣ;

      Διαγραφή
  7. Υπάρχει ένα θέμα στους (αυτοπροσδιοριζόμενους ως) αναρχικούς με τη βία.

    Κατ' αρχήν βία θεωρούν τα πάντα. Από το να σου πετάξουν χημικά (που είναι βία), ώς την ίδια τη δυνατότητα του κράτους να ρυθμίζει θέματα, εξ ού και ο αντικρατισμός τους· η ίδια η ύπαρξη του οργανωμένου κράτους είναι βία, γι' αυτό και είναι αντικομμουνιστές, γιατί ο κομμουνισμός απαιτεί έναν ισχυρό, καλά οργανωμένο δημόσιο τομέα.

    Κατά δεύτερον, ό,τι κάνουν αυτοί δεν είναι ποτέ βίαιο. Δεν είναι βίαιο να πηγαίνουν έτοιμοι για καυγά στις πορείες. Δεν είναι βίαιο να βρίζουν όσους δεν πηγαίνουν για καυγά (πχ το ΠΑΜΕ). Δεν είναι βίαιο να επιτίθονται στην αστυνομία οι ίδιοι (μόνο η αστυνομία σ' αυτούς)· όπως το διετύπωσε ένας εδώ τις προάλλες «αμφισβητούν έμπρακτα το κρατικό μονοπώλιο στη βία».

    Κατά τρίτον, ό,τι δεν είναι βίαιο δεν είναι και άξιο λόγου. Αν δεν τον δείρεις τον φασίστα, δεν είσαι αντιφασίστας. (Εγώ θά 'λεγα ότι είσαι φασίστας ο ίδιος.) Αν δεν δείρεις μερικούς μπάτσους δεν «τιμάς τη μνήμη» των κομμουνιστών που πέθαναν σε διαδηλώσεις. Η έννοια της ειρήνης τούς είναι παντελώς αδιάφορη.


    Neophyte_commie

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. " Η έννοια της ειρήνης τούς είναι παντελώς αδιάφορη."

      Η έννοια της επικερδούς συνεργασίας με την σοσιαλδημοκρατία και με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα για να βγάζουν περιοδικάκια, να παριστάνουν τους καλλιτέχνες, να κάνουν τους γκραν προβοκατέρ, και να καίνε κομμουνιστές;

      Διαγραφή