Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Ζητήματα στην ταξική απεύθυνση (ΙΙ)

Συνεχίζω με το άρθρο του συντρόφου red rock views:
Η πλειοψηφία των μεσαίων στρωμάτων τα οποία σε τούτη την συγκεκριμένη κρίση βλέπουν να ωθούνται προς χειροτέρευση του οικονομικού επιπέδου τους με έντονα πιεστικό ή και βίαιο τρόπο, παρά τις δραματικές απώλειες τους, διατηρούνται ακόμα σε περιθώρια πάνω απο το επίπεδο της αθλιότητας. Η προλεταριοποίηση τους δεν έχει επεκταθεί. Αυτό το βλέπουν οι αστοί που σφυγμομετρούν, όσο είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο, τα περιθώρια αντοχής του πληθυσμού για περαιτέρω αφαίμαξη. 
Με δοσμένο ότι εχουν φέρει την εργατική τάξη στο όριο της, πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η επίθεση κατά των μεσαίων στρωμάτων θα ενταθεί. Κατά συνέπεια, χωρίς συμμαχία εργατών με μικροαστούς, οδηγούνται στην καταστροφή και οι δυο τάξεις – εργάτες και μικροαστοί. 
Το κλειδί στις πολιτικές εξελίξεις θα πάρει στα χέρια της μόνο μια τάξη – αυτή που θα προσελκύσει με το μέρος της τα μεσαία στρώματα, αυτούς τους «απαίσιους κι ανυπόφορους μικροαστούς» που τόσο απεχθάνεται τμήμα της εργατικής πρωτοπορίας. Εάν δεν το κάνει η εργατική τάξη, το σύστημα θα στραφεί προς απολυταρχικές, αυταρχικές λύσεις τις οποίες οι αστοί είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν, με την ανοχή και στήριξη των μικροαστών, πριν καταλάβουν οι μικροαστοί ότι τη «λύση» ενός σκληρού μεσσία που οι αστοί τώρα τους πουλάνε φθηνά θα την πληρώσουν πολύ ακριβά στην πορεία. 
Ο προσεταιρισμός και η δρομολόγηση του ρεύματος των μικροαστών στην δική της κατεύθυνση είναι μια αναγκαιότητα την οποία η αστική τάξη αναμφίβολα κατανοεί και το δείχνει έμπρακτα με συνεχή ανανέωση των «λύσεων» που της προτείνει. Πρόκειται για συστηματοποιημένη απάτη, διότι οι αστοί και να ήθελαν δεν μπορούν να «σώσουν» τους μικροαστούς. Το κλειδί που κρατά στα χέρια της η αστική τάξη είναι η καλλιέργεια της ελπίδας στους μικροαστούς ότι τελικά οι δεν «θα καταλήξουν προλετάριοι», ότι θα διατηρούν την συγκριτικά πιο προνομιούχα θέση τους σε σχέση με τους «προλεταρίους», την εξαθλίωση των οποίων βλέπουν με τρόμο αλλά, ίσως και γι αυτό τον λόγο, είναι έτοιμοι να αποδεχτούν, αρκεί οι ίδιοι να μην εχουν την ίδια τύχη. Ακριβώς αυτή η «φρίκη» της προοπτικής της προλεταριοποίησης τους είναι το στοιχείο που γεννά την έχθρα τους προς τους πρωτοπόρους εκπρόσωπους των «προλεταρίων» που τους λένε να επιλέξουν μια ανατροπή που, κατά την κρίση των μικροαστών, θα «μας κάνει όλους προλεταρίους». Αυτό που τους λένε οι κομμουνιστές ότι θα κάνουν στον σοσιαλισμό δεν τους φαίνεται καλύτερο απο αυτό που βλέπουν τώρα ότι κινδυνεύουν να πάθουν στον καπιταλισμό.
Συμφωνώ στον κορμό της πιο πάνω παρουσίασης των πραγμάτων: υπάρχει όμως ένα κρίσιμο στοιχείο από τη σκοπιά τη δική μας που θα πρέπει να θιγεί.

Κι αυτό είναι πως είναι συντριπτικά άνιση και ανισομερής η δυνατότητα μαζικής απεύθυνσης με συμβατικά μιντιακά μέσα (τηλεόραση, περιοδικά, εφημερίδες, κλπ). Η αστική τάξη απευθύνεται στον μικροαστό καθημερινά με δεκάδες τρόπους· η εργατική έχει απέραντα λιγότερες οικονομικές δυνατότητες για να οργανώσει την προπαγάνδα της. Δεν πρέπει να λησμονείται η τεράστια σημασία του χρήματος, το οποίο η αστική τάξη ρίχνει με τη σέσουλα, για την εξασφάλιση της "γνώμης" μαζών που είναι αποκομμένες από το ταξικό, εργατικό λόγο. Το πρόβλημα αυτό υφίστατο φυσικά όλην την προηγούμενη περίοδο αλλά οξύνθηκε κάθετα με την έλευση της κρίσης: τα εργατικά εισοδήματα καταβαρθρώνονται, η εργατική τάξη αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης, πρόβλημα του πώς να πάνε τα παιδιά σχολείο, πώς να ντυθεί η οικογένεια, πώς να φάει. Ο πιο αφοσιωμένος αγωνιστής έχει να επιλύσει δεκάδες προβλήματα στο ατομικό επίπεδο. Και δεν έχει τον έλεγχο στην πλατιά, μαζική απεύθυνση που έχει ο κεφαλαιοκράτης· η κλίμακα απεύθυνσής του είναι πάντα μικρότερη, ό,τι κι αν κάνει. 

Την ίδια στιγμή, και με δεδομένο ότι ένα πολύ βασικό μέσο χρηματοδότησης της προπαγάνδας στα πραγματικά κομμουνιστικά κόμματα είναι οι μισθοί των βουλευτών τους, το κίνημα έχει στερηθεί σχεδόν τα μισά του έσοδα από αυτή την πηγή μετά τις εκλογές. Η χρηματοδότηση που παίρνει από το κράτος μειώθηκε δραστικά. Δυσκολεύεται να επιτελέσει βασικές προπαγανδιστικές και οργανωτικές λειτουργίες. Κάνει εξορμήσεις για να μαζέψει χρήματα από μια τάξη που γνωρίζει πως είναι ήδη στα όρια της πείνας. Αυτή είναι η πραγματικότητα σε μια ταξική κοινωνία: η επικοινωνιακή "δύναμη" αντανακλά ήδη τους πραγματικούς ταξικούς συσχετισμούς. Η οργανωμένη εργατική τάξη είναι η τελευταία που μπορεί να ακουστεί πλατιά. Αποκλείεται από την τηλεόραση. Αναγκάζεται να κλείσει τυπογραφεία ή τηλεοπτικούς σταθμούς. Πιέζεται διαρκώς προς την εξάλειψη κάθε δυνατότητας πολιτικής απεύθυνσης και είναι μόνο με ηρωϊκή αυτοθυσία που καταφέρνει να κρατήσει ζωντανό τον πολιτικό της λόγο. Συνεπώς, είναι υλιστικά άστοχο να συγκρίνεται η απήχηση της απεύθυνσης αστών και εργατών με όρους αποκλειστικά "ρητορείας" (ποιος υπόσχεται και ποιος όχι, τι είδους ρητορικές τακτικές χρησιμοποιεί). Υπάρχουν αντικειμενικά όρια στο πόσο επιδραστικός μπορεί να είναι ένας πολιτικός λόγος, τα οποία καθορίζονται, στην τελική, από το αιώνιο ζήτημα του ποιος ελέγχει τα μέσα (ανα)παραγωγής. Και βέβαια, η παντοδυναμία των ΜΜΕ σήμερα δεν έχει καμία σχέση με την ισχύ τους, και άρα τις υλικές δυνατότητες ανατρεψιμότητάς της, το 1917. 

Ας περάσουμε τώρα στο υπόλοιπο απόσπασμα, που ακολουθεί αμέσως μετά: 
Για να τους κερδίσει η πρωτοπορία των «προλεταρίων» πρέπει να πείσει την πλειοψηφία των μικροαστών (όλους δεν θα μπορέσει να τους πείσει ποτέ) ότι η μοίρα τους θα βελτιωθεί, όπως κι ότι η μοίρα των «προλεταρίων» θα βελτιωθεί αλλά όχι εις βάρος τους. Για να το κάνει αυτό πρέπει να τους εξηγήσει με γλώσσα κατανοητή πως ακριβώς πρακτικά θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο. Αυτό το «κάτι τέτοιο» αφορά αυτό που καταλαβαίνουν αυτοί που δεν είναι ιδεολόγοι, δηλαδή αφορά οικονομικά χαρακτηριστικά του σημερινού μικροαστού, το σημερινό βιοτικό του επίπεδο το οποίο πρέπει να πειστεί ότι θα διατηρηθεί. Αυτο μόνο με συγκεκριμένες και πολύ σαφείς προγραμματικές δεσμεύσεις μπορεί να γίνει. Συνακόλουθα, το να γίνει κάτι τέτοιο άπτεται της ανάγκης προγραμματικής συγκεκριμενοποίησης της διαδικασίας μετάβασης απο καπιταλισμό σε σοσιαλισμό. Αίφνης, πως ακριβώς μπορεί ν' αλλάξει η οικονομία απο καπιταλιστική σε σοσιαλιστική, και να διατηρηθεί το ίδιο επίπεδο παραγωγής στην αρχή (ή να μην διαλυθεί η παραγωγή, οπως φοβούνται οι μικροαστοί), ή πως με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής στον σοσιαλισμό θα συνεχισθεί η παραγωγή όταν η κάθε επιχείρηση προμηθεύεται εξοπλισμό, υλικά, ενέργεια κλπ μέσω απτών αγοραίων σχέσεων και διαθέτει προϊόντα στην αγορά μέσα απο τα κανάλια της αγοράς που διέπονται απο συγκεκριμένες σχέσεις, και τι ακριβώς ρόλο θα παίξει η μικρή επιχείρηση, το αγροτικό νοικοκυριό, αμέσως μετά την ανατροπή. Τι θα γίνει αμέσως μετά την άνοδο της εργατικής τάξης και των σύμμαχων της στην εξουσία; Πως θα μεταμορφώσουμε την οικονομία της αγοράς σε σχεδιασμένη οικονομία; Οι μικροαστοί δεν πιστεύουν οτι η εργατική πρωτοπορία εχει κάποιο «μαγικό ραβδί».
Σωστά δεν πιστεύουν οι μικροαστοί ότι η εργατική πρωτοπορία έχει κάποιο "μαγικό ραβδί", διότι δεν έχει. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός, που στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο από το περιώνυμο "μεταβατικό στάδιο" το οποίο δήθεν επιζητούν οι αριστεροί, ήταν μια διαρκής μάχη με αντιξοότητες και αντιφάσεις, μια μάχη με κάθε λογής προβλήματα η οποία πήρε μέχρι το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου για να οδηγήσει σε μια σχετικά σταθερή πορεία ανάπτυξης: ο "κομμουνισμός του πολέμου", το οικονομικό μοντέλο ακραίας αυστηρότητας που επιβλήθηκε από τις συνθήκες του εμφυλίου, αντικαταστάθηκε από τον συμβιβασμό με την μικροϊδιοκτησία και το χρήμα της ΝΕΠ, που με τη σειρά της εγκαταλείφθηκε για χάρη της κολλεκτιβοποίησης, που με τη σειρά της οδήγησε σε νέες αντιφάσεις και συγκρούσεις με στοιχεία του πληθυσμού. Και ύστερα ήρθε ο πόλεμος. Δεν μπορούμε να λέμε ψέματα για την ιστορία, και η αλήθεια για την ιστορία είναι πως δεν υπήρχε κανένα "πλήρες, ολοκληρωμένο πλάνο" το οποίο να μπήκε σε λειτουργία εξ αρχής και να έβαλε την κοινωνία σε "αυτόματο πιλότο" προς την ευημερία. Υπήρξαν απόπειρες και εγχειρήματα, στροφές, αλλαγές πορείας, συμβιβασμοί, εκχωρήσεις και αντεπιθέσεις στο πεδίο της οικονομίας, υπήρξαν αντιφάσεις και συγκρούσεις ενίοτε βίαιες και αιματηρές. Το τι είναι η "σχεδιασμένη οικονομία" στο γενικό της περίγραμμα είναι γνωστό και μπορεί ανά πάσα στιγμή να παρουσιαστεί και να συζητηθεί. Το τι θα μπορούσε να είναι σήμερα σε μια χώρα με τις γεωγραφικές και πολιτιστικές ιδιαιτερότητες της Ελλάδας, τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, την φάση που διανύει η παγκόσμια οικονομία, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του τόπου είναι ένα άλλο θέμα, πολύ πιο πολύπλοκο, για το οποίο δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει κανένα ολοκληρωμένο μοντέλο χωρίς την πραγματική εκκίνηση ιστορικών διαδικασιών ανατροπής της αστικής εξουσίας. Πράγμα που μας φέρνει στην επόμενη και τελευταία παράγραφο του συντρόφου:
Η προώθηση του σχεδιασμού της οικονομίας λογικά προηγείται της υποχώρησης της αγοράς. Η εξάλειψη των αγοραίων σχέσεων της οικονομίας πρέπει να προγραμματιστεί. Στο σημείο αυτο μπορεί να αντιπαρατεθεί η ένσταση ότι αυτο που ζητάω είναι πρόωρο, κι ότι «δεν βρισκόμαστε δα και στο κατώφλι της ανατροπής... ο συσχετισμός δυνάμεων είναι....», (τα γνωστά). Το πρόβλημα είναι ότι σε οποιαδήποτε φάση ανάπτυξης του εργατικού κινήματος, χωρίς μια στοιχειώδη εξειδίκευση στα ζητήματα αυτά, η "ανατροπή" παραμένει μια αφηρημένη έννοια, και η εργατική πρωτοπορία παραμένει χωρίς "κυβερνητικό" πρόγραμμα. Μέχρι να απαντηθούν αυτά τα ζητήματα με συγκεκριμένο τρόπο, που σημαίνει ότι, μέχρι να εκπονηθεί ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα εξουσίας, φοβάμαι ότι η πρωτοπορία του προλεταριάτου καταδικάζεται να λειτουργεί σαν «αποδόχι» μιας σχεδόν καθολικής μικροαστικής εχθρότητας και αντικείμενο δυσπιστίας ενός μεγάλου τμήματος του ίδιου του προλεταριάτου. Στην ουσία, αυτοαναιρείται σαν πρωτοπορία. Πως είναι δυνατόν να κατανοεί η αστική τάξη αυτήν την αλήθεια, να κατανοεί ότι χωρίς την συμμαχία της με τα μεσαία στρώματα είναι καταδικασμένη, και να αρνούνται πεισματικά να την καταλάβουν κάποιοι που θεωρούν τον εαυτό τους ταγμένο, ή που δηλώνουν ότι τάσσονται με την εργατική πρωτοπορία;
Φοβάμαι ότι δεν είναι καθόλου θέμα "κατανόησης" της αστικής τάξης για την αναγκαιότητα παρουσίασης "προγράμματος" και "μη κατανόησης" του γεγονότος αυτού από την "εργατική πρωτοπορία". Έλλειψη κατανόησης θα έδειχνε το να μιλάμε αφηρημένα για "σχεδιασμένη οικονομία" τη στιγμή που μόλις χθες πέρασε ένα ακόμα πακέτο μέτρων που στερεί νομικά την νομή της δημόσιας περιουσίας από το λαό και πουλά πόρους και πηγές στο ξένο κεφάλαιο. Με τι θα κάνουμε "σχεδιασμένη οικονομία" σε μια χώρα όπου τα πάντα, όλα τα μέσα εφικτής ανάπτυξης, έχουν ήδη πουληθεί ή πουλιούνται τώρα; Θα χρειαστεί φυσικά να τα πάρουμε πίσω, αλλά αυτό σημαίνει στην πράξη κατάκτηση της κρατικής εξουσίας (και όχι φυσικά της "κυβέρνησης"!) Κι αυτό είναι το ίδιο ένα εγχείρημα μεγάλης δυσκολίας, αφού προαπαιτεί επανάσταση και ριζική αλλαγή του καθεστώτος σχέσεων της χώρας με άλλες. Κάθε μέρα που περνά, κάθε μέρα που βρίσκει τα περιθώρια να το κάνει, η ελληνική και ευρωπαϊκή αστική τάξη εξασφαλίζει με όποιον τρόπο μπορεί το ανέφικτο της εναλλακτικής οργάνωσης της οικονομίας, τον στραγγαλισμό εν τη γεννέσει του κάθε τέτοιου εγχειρήματος. 

Συνεπώς, από πού και ως πού είναι προτεραιότητα του εργατικού κινήματος σήμερα να πείσει τους μικροαστούς ότι "έχει σχέδιο", ότι δηλαδή είναι ένας ακόμα δυνητικός πάτρονας στον οποίο οι μικροαστοί να εναποθέσουν παθητικά τη σωτηρία τους; Δεν είναι πολύ πιο άμεση και ζωτική προτεραιότητα να διεξάγει τον αγώνα εκείνο που θα εξασφαλίσει ότι θα έχει τα υλικά μέσα για να έχει σχέδιο; Είναι το ζητούμενο σήμερα, στην εποχή μιας νέας εποχής πρωταρχικής συσσώρευσης και απαλλοτρίωσης πηγών κοινωνικού πλούτου (από ορυχεία σε λιμάνια, από το νερό στα αεροδρόμια, τις δασικές εκτάσεις, τις συγκοινωνίες, τις επικοινωνίες, την ενέργεια) να κάνουμε ρητορικούς διαγωνισμούς "σχεδιασμού"; Μα στο μεταξύ η ίδια η απτή οικονομική, νομοθετική και πολιτική δράση της αστικής τάξης εγγυάται ότι αυτοί "οι σχεδιασμοί" θα είναι όλο και πιο κενοί περιεχομένου, αστήριχτοι από τα νέα καθεστώτα ιδιοκτησίας. Και τέλος, μήπως επεξεργάζεται κάποιου είδους μεγαλόπνοο σχέδιο ανάπτυξης η αστική τάξη στο οποίο πρέπει να ανταποκριθούμε επεξεργαζόμενοι ένα πιο μεγαλόπνοο και εντυπωσιακό στα χαρτιά σχέδιο; Όχι, κινείται με αποκλειστικό γνώμονα το βραχυπρόθεσμο κέρδος (κάτι το οποίο προκαλεί άφθονα ηθικίστικα δάκρυα στην "αριστερά"), εξαγοράζοντας χρόνο με την δημιουργία συνθηκών απόλυτα καταστροφικών όχι απλά για την οικονομική επιβίωση της εργατικής τάξης αλλά και για την δυνατότητά της να παλέψει πολιτικά για αυτήν. Γιατί τα δύο είναι απόλυτα, διαλεκτικά αλληλένδετα: χωρίς την δυνατότητα οικονομικής επιβίωσης, καμία δυνατότητα πολιτικής οργάνωσης· χωρίς την δυνατότητα πολιτικής οργάνωσης, καμία δυνατότητα οικονομικής επιβίωσης. 

Αυτός ο φαύλος κύκλος κρατά την εργατική τάξη στην υποτέλεια. Αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να διαρραγεί. Και δεν θα διαρραγεί με το να πειστούν τα μικροαστικά στρώματα να εμπιστευτούν τη ζωή τους σε έναν ακόμα "διαχειριστή" του πεπρωμένου τους, αλλά με το να πειστούν ότι η ζωή και ο θάνατός τους είναι υπόθεση που βρίσκεται στα χέρια τους και προαπαιτεί την ενεργό επιλογή τους για το ιστορικό πεπρωμένο τους. Τούτο όμως δεν είναι ποτέ αποτέλεσμα λεκτικής και αφηρημένης "πειθούς" αλλά του είδους εκείνου της πειθούς που μόνο η πράξη μπορεί να επιφέρει: για να υπάρξει τελική νίκη πρέπει να υπάρξουν επιμέρους νίκες, και πρέπει αυτές οι νίκες να οδηγούν σε μεγαλύτερες. Οι νίκες όμως προϋποθέτουν αγώνα --σκληρό, επίμονο, υπομονετικό, αταλάντευτο, δύσκολο, ανηφορικό-- σήμερα περισσότερο από ποτέ. Τα "σχέδια" πάντα θα κυοφορούνται από τον αντίπαλο, που έχει και τον χρόνο και το χρήμα να τα κυοφορεί, και πάντα θα διαρκούν λιγότερο από το γάλα εκτός ψυγείου όσο υπάρχει η συστημική κρίση. Ο αγώνας όμως, αυτό είναι το ένα πράγμα όπου κανείς, ούτε οι αστοί ρήτορες της αριστεράς, ούτε οι παθητικοί τους αποδέκτες στην μικροαστική τάξη, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πρωτοπορία της εργατικής. 

Αγώνας για το δικαίωμα να έχουμε σοσιαλιστικό σχέδιο, την δυνατότητα του να έχουμε τα υλικά μέσα να υλοποιήσουμε οποιοδήποτε τέτοιο σχέδιο για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης: αυτό είναι το ζητούμενο σήμερα. Δεν είναι "προωθημένο" ζητούμενο· ζούμε σε μια αντεπαναστατική εποχή. Είναι όμως απόλυτα αναγκαίο και ζωτικό.

21 σχόλια:

  1. Φίλε Αντώνη,
    Ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις! Σ’ ευχαριστώ. Θα απαντήσω σε μερικές a.s.a.p (μάλλον αύριο γιατί είμαι «πνιγμένος» στη δουλειά σήμερα). Πάντως χαίρομαι που το κείμενο αποτέλεσε τροφή για σκέψη.
    Συντροφικά
    Μ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σύντροφε,

      θίγεις ζητήματα που μας απασχολούν και πρέπει να μας απασχολούν νομίζω όλους και να συζητιούνται ανοιχτά. Οπωσδήποτε ήταν τροφή για σκέψη. Ευλεπιστώ να συνεχιστεί ο διάλογος για τα θέματα αυτά.

      Διαγραφή
  2. Πολύ ενδιαφέροντα και τα δύο κομμάτια των σχολίων.
    Κατά τη γνώμη μου μία ενδιαφέρουσα πλευρά της δυσκολίας συνειδητοποίησης από την εργατική τάξη του ρόλου της, έχει να κάνει με την διαφορετική εθνική σύνθεσή της. Και αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει το σχόλιο του Αντώνη για τους τρόπους που βρίσκει το κεφάλαιο προκειμένου να κρατά καθυποταγμένη την εργατική τάξη.
    Δεν έχω κάποια στοιχεία συγκεκριμένα, αλλά υποθέτω πως περίπου 1.000.000 μετανάστες βρίσκονται στη χώρα μας. Αυτοί οι άνθρωποι εκτός από εντελώς διαφορετικό μεταξύ τους πολιτικό, μορφωτικό, και πολιτισμικό επίπεδο, έχουν έρθει στη χώρα μας προκειμένου να ξεφύγουν από ακόμα πιο άθλιες συνθήκες διαβίωσης τις οποίες είχαν στη χώρα τους. Έχουν έρθει για ταξική ειρήνη και όχι για ταξικό πόλεμο. Και οι περισσότεροι από αυτούς είναι εργάτες είτε στη βιομηχανία, είτε στη μεταποίηση και τις κατασκευές είτε εργάτες γης.
    Δεν αισθάνονται στην πλειοψηφία τους μέλη μιας τάξης που καταπιέζονται, αλλά έχουν σαν κύριο χαρακτηριστικό την ομαδοποίησή τους με βάση την χώρα προέλευσης. Εθνική και όχι ταξική ομαδοποίηση.
    Η εύρεση στην Ελλάδα καλύτερων συνθηκών διαβίωσης τους αποτρέπει από το να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο. Αλλά ακόμα και να ήθελαν έχουν να αντιμετωπίσουν ένα εχθρικό κράτος που τους εκβιάζει με την άδεια παραμονής προκειμένου να συνεχίσει απρόσκοπτα να τους εκμεταλλεύεται η άρχουσα τάξη του.
    Κατά τη γνώμη μου η αύξηση της συσπείρωσης των μεταναστών εργατών γύρω από την τάξη τους θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα της εργατικής τάξης να παρέμβει αποτελεσματικά στις επερχόμενες εξελίξεις. Δεν είναι εύκολη δουλειά. Και θέλει και κάποιο χρονικό διάστημα αφομοίωσης. Οι συνθήκες που διαμορφώνονται (όξυνση της κρίσης, ΧΑ) θα τους οδηγήσουν και αυτούς σε συσπειρώσεις και ομαδοποιήσεις. Εκεί πρέπει να παρέμβει η εργατική τάξη, έτσι ώστε αυτές να αποκτούν ταξικό και όχι εθνικοθρησκευτικό χαρακτήρα.

    Βαγγέλης Φ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνώ και με τους δύο.

    Κανένα σχέδιο δεν μπορεί να υλοποιηθεί όσο δεν έχουμε την εξουσία, πολλώ δε μάλλον αφού η ίδια η κατάκτηση της εξουσίας δεν είναι στιγμιαία υπόθεση αλλά διαρκής (κατάκτηση «πόρου προς πόρο», άνθρωπο προς άνθρωπο). Κατά μία έννοια αυτή η διαδικασία έχει ξεκινήσει, αφού οι δυνάμεις μας στους ανθρώπους ανεβαίνουν.

    Ωστόσο χρειάζεται σχέδιο, έστω και σε γενικές γραμμές. Ο μικροαστός έχει την ανάγκη να ξέρει κάποια πράγματα, να εξασφαλιστεί η συνείδησή του ότι ο δύσκολος δρόμος που του ζητάμε να κάνει θα έχει αντίκρυσμα, ότι στο μεταξύ —από την τωρινή κυριαρχία των αστών μέχρι τη μελλοντική κυριαρχία των εργατών, ακόμη κι αν αυτό το σχήμα είναι απλοϊκό— δεν θα έχει πεθάνει από την πείνα!

    Χρειάζεται να ξέρει ότι, λ.χ., με την κατάκτηση της εξουσίας το εθνικό τυπογραφείο θα ξεκινήσει να κόβει χρήμα· τα εργοστάσια θα ξεκινήσουν να παράγουν με ό,τι πρώτες ύλες υπάρχουν διαθέσιμες και μετά βλέπουμε, και ταυτόχρονα να προσλαμβάνουν και να εκπαιδεύουν· ότι η αγροτική/κτηνοτροφική παραγωγή θα ενταθεί άμεσα, ώστε να μειωθεί η διατροφική εξάρτηση γρήγορα και παράλληλα τα υπάρχοντα τρόφιμα θα διοχετεύονται στο κοινό με φειδώ, ώστε να φτάσουν· το αυτό για αναλώσιμα που δεν μπορούμε να παράξουμε (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κλπ) μέχρι να μπορέσουμε να εισάγουμε από κάπου.

    Εν ολίγοις, πρέπει να γνωρίζουν (γνωρίζουμε!) ότι υπάρχει ένα γενικό σχέδιο που θα τεθεί σε εφαρμογή, τα ιδιαίτερα σημεία του οποίου θα εκτυλιχθούν ανάλογα την πορεία της πραγματικότητας.

    Neophyte_commie

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θυμίζω ότι στην τελευταία της συνέντευξη (νομίζω στο ΣΚΑΙ), η ΓΓ μίλησε για κάποια από τα πρακτικά ζητήματα που τίθενται από τη σκοπιά της σοσιαλιστικής οικοδόμησης (αναφέρθηκε στους βενζινοπώλες λέγοντας "συγνώμη, με μας θα πρέπει να ξέρετε ότι θα είστε υπάλληλοι και όχι πρατηριούχοι). Παλιότερα είχα δημοσιεύσει ένα κατά τη γνώμη μου γόνομο εξω-ΚΚΕ άρθρο για πρακτικά ζητήματα που θα ήταν πιθανόν να τεθούν και πώς να επιλυθούν, θα βάλω το λινκ εδώ σε λίγο.

      Διαγραφή
    2. Είναι αυτό το κείμενο, που εγώ το βρήκα χρήσιμο σα βάση συζήτησης: http://leninreloaded.blogspot.com/2012/05/blog-post_2469.html

      Διαγραφή
    3. Ναι, συμφωνώ με το άρθρο. (Προφανώς δεν σε διάβαζα ακόμη τότε, αλλιώς θα το θυμόμουν.) Το ΚΚΕ μπορεί, πιστεύω, σήμερα να κάνει μια ανάλυση αυτού του τύπου υπό μορφή άμεσου προγράμματος. Δηλαδή, δεδομένων των όσων αναφέρει το άρθρο που παρέθεσες, να πει, π.χ., πώς θα στήσει εγχώριες φαρμακοβιομηχανίες, κοινωνικοποιώντας και επεκτείνοντας τις λίγες υπάρχουσες κλπ.

      Neophyte_commie

      Διαγραφή
    4. Μωρέ να πει, αλλά είναι υποχρεωμένο να πει ταυτόχρονα ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την κοινωνικοποίηση των μονοπολιών είναι η πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης.

      Δηλαδή να επαναλάβει αυτό που ΟΛΗ Η ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ απορρίπτει ως "δευτέρα παρουσία", "τώρα τι γίνεται, δώσε λύση τώρα", κλπ.

      Δηλαδή μια τρύπα στο νερό, στην ουσία, αφού ακόμα ο κόσμος φρικάρει επειδή κάποιος στο σφύριζα τόλμησε να πει για τρία δεύτερα ότι "δεν είναι έτοιμοι να κυβερνήσουν".

      Η αριστερά κρατά τα πράγματα πάρα πολύ πίσω. Πάρα πολύ πίσω. Είναι τρομερά ανασταλτικός παράγοντας.

      Διαγραφή
    5. Ε, ναι, εννοείται.

      Neophyte_commie

      Διαγραφή
  4. υπάρχει ένας τρόπος να πλησιάσουμε τον μικροαστό (έχω πολλούς στην δουλεία μου και όταν τους λέω για το ΚΚΕ αυτοί μου απαντάνε τα σπίτια μου ? το αυτοκίνητο μου? θα μπορώ να το αλλάξω? και άλλες τέτοιες ερωτήσεις).

    Άκουσα ότι ετοιμάζεται ένα site ειδησεογραφικού περιεχομένου από το ΚΚΕ στα πλαίσια ενημέρωσης μετά το κλείσιμο του 902 TV. Μέσα από αυτό το site και με την βοήθεια του youtube θα μπορούσαν να οργανωθούν ομιλίες συζητήσεις πάνω στο τι είναι κομμουνισμός πως μπορεί να εφαρμοστεί και πως μπορεί να αλλάξει η ζωή τους προς το καλύτερο .

    Πραγματικά μπορεί να μην μπορέσουμε να "αγγίξουμε" τους ανθρώπους που δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτές τις τεχνολογίες άμεσα αλλά σίγουρα μέσα από ανθρώπους των οικογενειών τους θα φτάσει και σε αυτούς το μήνυμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φιλε Αντώνη,
    (Α)
    Σχετικά με την παρατήρηση στην πρώτη ανάρτηση συμφωνώ: «σε καιρούς όπως αυτοί, οι λέξεις δεν είναι ούτε ουδέτερες ούτε αθώες». Κι όχι μόνο οι λέξεις αλλά και οι πράξεις, αλλά και η συγκρότηση των πράξεων σε δραστηριότητες (λχ στο διαδίκτυο) και παραπέρα, σε οργανωτικά σχήματα. Τίποτε δεν είναι τόσο αθώο όσο φαίνεται. Αυτο ισχύει για όλους και για όλα. Ξεκινώντας απο εκεί λοιπόν τίποτε δεν πρέπει να μείνει έξω απο το φάσμα της κριτικής, δεν πρέπει να υπάρχει ταμπού στη πολιτική, γιατί αλλιώς γλιστράμε στον κομφορμισμό, τον οποίο εγώ θεωρώ τόσο μεγάλο εχθρό του κινήματος όσο και τον οπορτουνισμό.
    Τώρα σχετικά με το τι είδους «λύση» βρίσκουν οι καπιταλίστες, αυτο το νιώθουμε στο πετσί μας και το παλεύουμε. Αυτο που ισχυρίζομαι στο κείμενο είναι ότι ο καπιταλισμός είναι ανίατα ασθενής. Γνώρισμα της ανίατης δυσλειτουργίας του είναι η σχετική στασιμότητα του που οφείλεται στην επίδραση του νόμου της προοδευτικής μείωσης το ποσοστού κέρδους (που παρατήρησε ο Μαρξ) και που αφορά τον ώριμο αναπτυγμένο καπιταλισμό. Το ότι, και μέσα στην κρίση, κάποιες επιχειρήσεις κερδοφορούν δεν αναιρεί την γενικότερη αλήθεια της δυσλειτουργίας του καπιταλισμού. Αν μπορούσε να βρει τρόπο να αποφεύγει τις κρίσεις του, θα το έκανε. Αλλά δεν μπορεί. Και επειδή καταλήγει σε «λύσεις» που γδέρνουν και ψήνουν το πετσί της ανθρωπότητας, μετατρέπει την αλλοπρόσαλλη αντιφατικότητα του σε οξύτατες αντιθέσεις, οι οποίες στο τέλος μπορεί και πρέπει να οδηγήσουν στην ανατροπή του.
    Πρώτη παρατήρηση στην δεύτερη ανάρτηση:
    «υπάρχει όμως ένα κρίσιμο στοιχείο από τη σκοπιά τη δική μας που θα πρέπει να θιγεί. [....]Και βέβαια, η παντοδυναμία των ΜΜΕ σήμερα δεν έχει καμία σχέση με την ισχύ τους, και άρα τις υλικές δυνατότητες ανατρεψιμότητάς της, το 1917».
    Συμφωνώ με την παρατήρηση που αφορά την σχετικότητα της μαζικής προπαγάνδας και την βρίσκω συμπληρωματική. Δεν αντιλέγω πουθενά σ’ αυτο. Θα διαφωνούσα αν ισχυριζόταν κάποιος ότι εφόσον οι μικροαστοί επηρεάζονται με μύριους όσους τρόπους απο τους μεγαλοαστούς, και εφόσον συγκριτικά η δική μας προπαγάνδα δεν «φτουράει», ας τους αφήσουμε στους λύκους.

    Δεύτερη παρατήρηση:
    «Σωστά δεν πιστεύουν οι μικροαστοί ότι η εργατική πρωτοπορία έχει κάποιο "μαγικό ραβδί", διότι δεν έχει. [...] Πράγμα που μας φέρνει στην επόμενη και τελευταία παράγραφο του συντρόφου»:
    Να ξεκαθαρίσω: το κείμενο δεν εντοπίζει, ούτε και υπονοεί ανάγκη για κάποιο ‘ενδιάμεσο’ μεταβατικό στάδιο. Διαπιστώνει την ανάγκη συγκεκριμενοποίησης κάποιων καθοριστικών χαρακτηριστικών της διαδικασίας περάσματος απο αγοραία σε σχεδιασμένη οικονομία, η οποία διαδικασία είναι αναπόφευκτη, μέσα απο την οποία συγκεκριμενοποίηση θα φανεί καθαρότερα πως θα επηρεαστούν τα ‘ενδιάμεσα’ στρώματα. Βεβαίως, συμφωνώ ότι θα ήταν ουτοπία να εκπονήσουμε ένα πλήρες ‘μοντέλο’. Απο την άλλη, με ένα σκετς απο αφηρημένες θεωρητικές γενικότητες, δεν έχουμε ολοκληρωμένο μπούσουλα. Κι εγώ ζητάω πιο ολοκληρωμένο μπούσουλα.
    Παρεμπιπτόντως, δεν είμαι σίγουρος εάν η διεύρυνση της έννοιας «μετάβαση» έτσι ώστε να καλύπτει ή να συμπίπτει με την έννοια ‘στάδιο’ με βοηθάει. Ο δικός μου ορισμός της έννοιας 'μετάβαση', είναι η συνεχής, δυναμική διαδικασία που οδηγεί απο το ένα στάδιο στο άλλο, το δε στάδιο το βλέπω σαν μέρος της εξέλιξης (η οποία δεν παύει) το οποίο διατηρεί ορισμένα χαρακτηριστικά σταθερά, τουλάχιστον για μια ιστορική εποχή η φάση. Έτσι, αυτο που εσύ περιγράφεις σαν «μετάβαση» στο υπαρκτό, εγώ θα όριζα ως «στάδιο» - το στάδιο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Βεβαίως, αναγνωρίζω ότι η πραγματικότητα δεν είναι τόσο σχηματική κι ότι οι δυο έννοιες εχουν μια μεγάλη κοινή τομή, κι ότι στην ουσία είμαστε αέναα σε μια συνεχή «μετάβαση». Ωστόσο αισθάνομαι την ανάγκη του διαχωρισμού της έννοιας ‘μετάβασης’ απο αυτή του ‘σταδίου’ για να μπορέσω να μιλήσω γι αυτο που συμβαίνει μεταξύ σταδίων.(συνεχ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. συνέχεια προηγούμενου σχολίου)
      Τελευταία παρατήρηση.
      Συμφωνώ σε γενικές γραμμές. Η εργατική τάξη αντιμετωπίζει άμεσα προβλήματα που επιβάλλουν το θέσιμο προτεραιοτήτων. Όμως, μέρος της απάντησης της εργατικής τάξης αποτελεί το χτίσιμο της συμμαχίας της και με μεσαία στρώματα και μέσα στο πλαίσιο του ΑΑΔΜ. Και η προβληματική του πως μπορεί να γίνει είναι τόσο αναγκαία όσο και δικαιωματική.
      Τέλος, σχετικά με το σχόλιο σου: «Μωρέ να πει, αλλά είναι υποχρεωμένο να πει ταυτόχρονα ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων είναι η πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης»: Ε, σίγουρα! Αυτο εξυπακούεται! Κι ακόμα, η κύρια έγνοια πίσω απο την παρόρμηση που οδήγησε στην γραφή του κειμένου ήταν να αναχαιτιστεί αφενός ο «τρομερά ανασταλτικός παράγοντας» της ψευτοαριστεράς που όντως «κρατά τα πράγματα πάρα πολύ πίσω», όπως σωστά λες, κι αφετέρου του νεοναζισμού που ψαρεύει στα θολά νερά της μικροαστικής προκατάληψης που δυστυχώς οσμώνεται και με την συνείδηση μέρους του προλεταριάτου.
      Να ΄σαι καλά
      Μ

      Διαγραφή
    2. "Ε, σίγουρα! Αυτο εξυπακούεται!"

      Είδες φαντάζομαι πόσο σκύλιασε το Ίσκρα με το άρθρο Μαρίνου και πόσο προσπαθούν να πιέσουν το ΚΚΕ να ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ αυτή την θέση. ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να τεθεί το θέμα της εργατικής εξουσίας γιατί αν τεθεί αυτό το θέμα, αν αυτό το θέμα γίνει απτό ζητούμενο στην κοινωνία, τότε ΟΛΑ ΑΛΛΖΟΥΝ.

      Όσο για τους ναζί και την απήχηση της Χ.Α, λυπάμαι, έχει να κάνει και με το πολύ χαμηλό μορφωτικό και κυρίως κοινωνικό επίπεδο στρωμάτων του πληθυσμού. Δεν το έχουμε συζητήσει, αλλά ένα σοβαρό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας ήταν πολιτικά και εργασιακά ακοινώνητο για πάρα πολύ καιρό. Ζούσε μέσα σε ένα αυτιστικό τριπάκι δήθεν "αυτονομίας" της ευημερίας του από ευρύτερους πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς, δεν πήγε ποτέ στη ζωή του σε συνέλευση εργαζομένων, δεν διάβασε ποτέ ένα βιβλίο πολιτικής οικονομίας, και όσο και να του την εξηγείς δεν την καταλαβαίνει.

      Φυσικά, είναι η ίδια η αστική τάξη που καταβαράθρωσε την κοινωνική ευφυία τμήματος του ελληνικού λαού, και για τα δικά της συμφέροντα. Γεγονός είναι ότι με μόνιμη μικροφοροδιαφυγή, εκμετάλλευση της εργασίας του Αλβανού, λατρεία της μικροιδιοκτησίας, αδιαφορία για το συνδικαλίζεσθαι και την πολιτική και Μενεγάκη, δύο δρόμοι διαφαίνονται ως άμεσοι όταν έρχεται η εξαθλίωση και χτυπούν την πόρτα οι δανειστές: αυτοκτονία ή Χρυσή Αυγή.

      Διαγραφή
  6. Να αρχίσω ανάποδα:

    Πουθενά δεν υπονοείς ανάγκη για "ενδιάμεσο" μεταβατικό στάδιο. Η δική μου αναφορά στο θέμα δεν αφορούσε το κείμενό σου αλλά μια ευρύτερη λαθροχειρία της "αριστεράς" που επιμένει στον σοσιαλισμό-"δευτέρα παρουσία" αγνοώντας ότι το πραγματικό μεταβατικό στάδιο προς τον πλέριο σοσιαλισμό λέγεται "υπαρκτός σοσιαλισμός."

    Για την "ανίατη ασθένεια" του καπιταλισμού: Εδώ έχουμε θεωρώ μια βασική διαφορά. Δεν είναι απλώς "κάποιες επιχειρήσεις" που κερδοφορούν. Πρόσφατα βγήκαν στοιχεία που έδειχναν ότι η Γερμανία έχει πολύ μεγάλο πλεόνασμα. Δεν είναι καθόλου η κερδοφορία ως τέτοια που έχει ανακοπεί. Είναι η σχέση αυτής της κερδοφορίας με την κοινωνική ευημερία. Είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα η κερδοφορία του κεφαλαίου και η κοινωνική ευημερία που η αστική ιδεολογία μας έμαθε ότι πηγαίνουν μαζί. Όμως στην παρούσα φάση, η κερδοφορία του κεφαλαίου εξασφαλίζεται ΜΟΝΟ με το τσαλαπάτημα της κοινωνικής ευημερίας.

    Ο καπιταλισμός λοιπόν δεν είναι καθόλου "ασθενής". Ασθενείς είναι οι άνθρωποι, που δεν έχουν να φάνε, τρώνε από τα σκουπίδια, ή τους λένε να αγοράζουν ληγμένα, που είναι άνεργοι, με κατάθλιψη, που δεν έχουν περίθαλψη και φάρμακα.

    Ξαναβάζω εδώ τα στοιχεία που είχε δημοσίευσει το "Αριστερά και πολιτική" για να ξεκαθαρίσει τούτο το θέμα:

    "Η Apple έγινε η μεγαλύτερη σε κεφαλαιοποίηση εταιρεία όλων των εποχών με αποτίμηση της αξίας της στα 623 δισ. δολάρια.[...] Η κεφαλαιοποίηση της Apple είναι περίπου 2,8 φορές μεγαλύτερη από το ΑΕΠ της Ελλάδας και υπερδιπλάσιο από το ελληνικό χρέος σήμερα. [...] Υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, άγρια ή «νόμιμη» αφαίρεση πλούτου από τους λαούς από τη μια και υπερσυσσώρευση φτώχειας από την άλλη, εκεί από όπου αντλείται ο πλούτος των πολυεθνικών. [...] Σήμερα οι άυλοι τίτλοι του μεγάλου μονοπωλιακού κεφαλαίου παγκοσμίως ανέρχονται περί τα 1.000 τρισεκατομμύρια (1 τετράκις εκατομμύρια) ενώ το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι στα 60 τρισεκατομμύρια.

    Πόσο από το ΑΕΠ που παράγουν οι λαοί πρέπει να διαθέσουν στο κεφάλαιο για να έχει αυτό βιώσιμα κέρδη και το παγκόσμιο ΑΕΠ να έχει βιώσιμη αναπαραγωγή και του χρόνου; Αν το ανώτερο ποσοστό του ΑΕΠ που μπορεί να διατεθεί χωρίς πρόβλημα για το κεφάλαιο, ως κέρδη, είναι το 2,5% και το ελάχιστο ποσοστό κέρδους του κεφαλαίου για να είναι βιώσιμο και να μην υποτιμηθεί, είναι το 1% (και λίγα λέω) τότε έχουμε ένα χάσμα-έλλειμμα κάθε έτος 8,5 τρισεκατομμυρίων! Αυτό πρέπει να καλυφθεί ή με υποθήκευση μελλοντικών εσόδων (νέα δάνεια και τίτλοι) ή με ευθεία αφαίρεση υπάρχοντος αντικειμενικοποιημένου πλούτου από τους λαούς, όπως καταθέσεις, σπίτια, γη, αέρας, ορυκτός πλούτος, ήλιος, θάλασσα, νερό κλπ."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο λόγος λοιπόν, αυτό δείχνουν τα στοιχεία, που το κεφάλαιο κλαίει πως "χάνει" είναι ότι σε παγκόσμια κλίμακα είναι 140 φορές μεγαλύτερο από το συνολικό παγκόσμιο ΑΕΠ. Για να εξασφαλίσει ένα ελάχιστο ποσοστό κέρδους πρέπει να υποθηκεύσει, όπως ακριβώς λέει ο Στέργιος, κάθε είδους μελλοντικά έσοδα αφαιρώντας από τους λαούς τον κοινωνικό, δημόσιο πλούτο και ταυτόχρονα να υποθηκεύσει νέα έσοδα.

      Η κατάσταση αυτή, από την ανθρώπινη πλευρά είναι εντελώς αρρωστημένη. Από την εργατική σκοπιά είναι αβάσταχτη. Κανείς όμως δεν είπε, ούτε στοιχειοθετείται από πουθενά ότι είναι τέτοια και από την πλευρά των καπιταλιστών. Αυτό λοιπον που υπογραμμίζω είναι πως είναι λάθος να συγχέουμε την εργατική σκοπιά, από την οποία η παρούσα κατάσταση είναι μη βιώσιμη με δήθεν "αντικειμενική" μη βιωσιμότητα του καπιταλισμού. Και είναι τραγικό λάθος γιατί με αυτόν τον τρόπο ταυτίζουμε το δικό μας συμφέρον με το συμφέρον του κεφαλαίου, πράγμα που κάνουν οι σοσιαλδημοκράτες όταν κλαίνε και οδύρονται ότι "η πολιτική λιτότητας είναι καταστροφική" σαν να μην ξέρουν ότι φέρνει τεράστια οικονομικά ωφέλη στους κεφαλαιοκράτες. Καταστροφική δεν είναι καθόλου η λιτότητα για τους κεφαλαιοκράτες, είναι για τα εργατικά, τα χαμηλά αστικά και μικροαστικά στρώματα κατά πρώτο λόγο και για τη μεσαία αστική τάξη κατά δεύτερο. Για τα μονοπώλια, τις πολυεθνικές, τους μεγάλους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, τις μεγάλες και ανθεκτικές τράπεζες, τις βιομηχανίες που αναδεικνύονται "νικήτριες" των νέων ανταγωνισμών είναι μια χαρά μπίζνες.

      Διαγραφή
    2. "Ο λόγος λοιπόν, αυτό δείχνουν τα στοιχεία, που το κεφάλαιο κλαίει πως "χάνει" είναι ότι σε παγκόσμια κλίμακα είναι 140 φορές μεγαλύτερο από το συνολικό παγκόσμιο ΑΕΠ."

      Λεφτά υπάρχουν, έλεγε ο ΓΑΠ. Μόνο που είναι άυλοι τίτλοι. Τόσοι πολλοί που όλη η παγκόσμια εργασία και ο πλούτος που παράγει είναι 140 φορές μικρότερη από τα λεφτά που ΛΕΝΕ πως έχουν οι καπιταλιστές. Αυτό το χάσμα πρέπει να κλείσει, λένε οι καπιταλιστές, και θα κλείσει ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ, ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.

      Διαγραφή
  7. Συμφωνώ με τον κύριο όγκο των σχολίων σου και τα προσυπογράφω. Η μόνη διαφορά μου παραμένει με τον ισχυρισμό σου: «Ο καπιταλισμός λοιπόν δεν είναι καθόλου "ασθενής"». Και λεω ότι είναι και παραείναι! Σχεδόν όλα όσα παραθέτεις σαν αναφορά της αγριότητας, επιθετικότητας και απανθρωπιάς του είναι δείγματα της σαπίλας του, της διαστροφής και αρρώστιας του. Ισως στο βάθος η διάφορα μας να έγκειται στο εξής ερώτημα: άραγε αν μπορούσε να γίνει πιο ανθρώπινος (ως προς το οποίο ερώτημα η θέση μου είναι ότι δεν μπορεί) θα το επέλεγαν οι ηγέτες του; η απάντηση μου ότι ναι θα το επέλεγαν, όπως το επέλεξαν σε χώρους και τόπους όπου μπορούσαν να αμβλύνουν κάποιες απο τις αντιθέσεις του συστήματος, έστω και πρόσκαιρα. Τώρα δεν μπορούν. Είναι εν γνώσει μου ότι αυτή είναι μόνο μια αξιωματική αλήθεια. Αλλά μέχρι αποδείξεως του αντίθετου πατώ πάνω σ’ αυτο το αξίωμα.
    Έπειτα, δεν θα μπορούσα να αρνηθώ ότι στοιχεία υπάρχουν που αφορούν την «άνθιση» ορισμένων μονοπωλίων. Η ανάλυση μου αφορά την γενική πορεία του αναπτυγμένου καπιταλισμού στις τελευταίες 3-4 δεκαετίες και τους χαμηλούς δείκτες ανάπτυξης του, και βασίζομαι σε σοβαρές αναλύσεις δόκιμων μαρξιστών (αμερικάνων κυρίως, παρεμπιπτόντως). Για παράδειγμα, μόνο κείμενα απο το Μonthly Review επαρκούν.
    Why Stagnation? http://monthlyreview.org/2012/06/01/why-stagnation-2
    The Endless Crisis http://monthlyreview.org/2012/05/01/the-endless-crisis
    Contradictions of Finance Capitalism http://monthlyreview.org/2011/12/01/contradictions-of-finance-capitalism

    Το ζήτημα όμως δεν είναι εκεί, δηλαδή πως στοιχειοθετείται αυτό που εγώ ονομάζω «δυσλειτουργία» του συστήματος, αλλά πως το αφομοιώνουμε συμπερασματικά σε σχέση με τις δυνατότητες του συστήματος να αναπαράγεται. Δεν αεροβατώ, πιστεύοντας πως η ανατροπή του καπιταλισμού είναι άμεσα επικείμενη, αλλά δεν τον θεωρώ και ακατανίκητο.
    Μ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σαφέστατα σύντροφε και ο καπιταλισμός δεν είναι ακατανίκητος. Δεν μπορεί να είσαι κομμουνιστής και να τον θεωρείς ακατανίκητο, έτσι κι αλλιώς. Αυτή η θεώρηση είναι ο βασιλικός δρόμος προς την σοσιαλδημοκρατία. Όχι, το ζήτημα που θέτω δεν είναι καθόλου ότι είναι ακατανίκητος. Ίσα-ίσα, αυτό που υπογράμμισα είναι ότι σήμερα η συσσώρευση περνά κατευθείαν πάνω από τη δυστυχία και εξαθλίωση των μαζών: "Ας πάρουμε για παράδειγμα τη φράση "οι καπιταλιστές δεν μπορούν να βρουν λύση" που υπονοείται στην πρώτη πρόταση της πιο πάνω παραγράφου. Είναι αλήθεια αυτό; Όχι, αλήθεια είναι ότι δεν μπορούν να βρουν λύση που δεν περνά μέσα από την ακραία όξυνση της εκμετάλλευσης των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. "

      Αυτό σημαίνει ότι ο καπιταλισμός ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ ΝΕΟΥΣ "ΕΧΘΡΟΥΣ" ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΑΖΕΣ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΤΗΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΕΙΧΕ ΠΡΟΤΕΡΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ. Και αυτό το γεγονός είναι δική μας υποχρέωση να το εμβαθύνουμε και να το διευρύνουμε ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

      Τώρα, για τη "σαπίλα, διαστροφή και αρρώστια" του καπιταλισμού, πρέπει να προσέξουμε πολύ την προβολή στον καπιταλισμό ηθικών κατηγοριών. Όχι απλά γιατί ο καπιταλισμός δεν είναι "ανήθικος" αλλά ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΘΙΚΗ, αλλά επειδή α) δημιουργούμε με τις ηθικές κατηγορίες αυτόματα την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει και καπιταλισμός που ΔΕΝ είναι σάπιος, διεστραμμένος και άρρωστος. Δες πόσοι στην σοσιαλδημοκρατία εκμεταλλεύονται αυτό ακριβώς για να μιλήσουν για "κακή λιτότητα" υπονοώντας ότι υπάρχει ένας άλλος καπιταλισμός, με "ανθρώπινο πρόσωπο". β) δίνουμε τροφή στους λαοπλάνους δήθεν αντισυστημικούς φασίστες που και αυτοί εξανίστανται για τους "τοκογλύφους" και τα "λαμόγια", παίζουν δηλαδή τους "ηθικούς" δικαστές του "κακού" καπιταλισμού γ) ξεχνάμε ότι τα χρόνια πριν την κρίση εκατομμύρια εκατομμυρίων ανθρώπων πέθαιναν απ' την πείνα ή δούλευαν για ένα κομμάτι ψωμί με τη μόνη διαφορά ότι βρισκόντουσαν εκτός Ευρώπης. Μήπως ήταν λιγότερο σάπιος και άρρωστος τότε ο καπιταλισμός; Όχι. Αλλά για τη Δύση μια χαρά "εύρωστος" και "υγιής" φαινόταν, και για την Ελλάδα όλα ήταν ρόδινα και κάναμε και Ολυμπιακούς για να γιορτάσουμε την "ανάπτυξή" μας.

      Προσοχή μεγάλη λοιπόν με τις ηθικές αποκηρύξεις του καπιταλισμού.

      Διαγραφή
    2. Ο καπιταλισμός, σαν ιστορικό στάδιο, πρόσφερε πολλά στην εκβιομηχάνιση των κοινωνιών και την εν γένει ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Το "σάπισε" σχετίζεται με το γεγονός αν μπορεί σήμερα και στο σχετικά εγγύς μέλλον να εξασφαλίσει την διαιώνισή του χωρίς να καταφεύγει σε όλο και πιο διευρυμένους και καταστρεπτικότερους πολέμους. Κατά την άποψή μου, όχι δεν μπορεί και επομένως η ανατροπή του δεν είναι ζήτημα ηθικής, αλλά αναγκαιότητας.

      Διαγραφή
    3. Πόσους πολέμους διενήργησε ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός από το 1945 έως το 2008; Κορέα, Βιετνάμ, Γιουγκοσλαβία, Ιράκ. Πόσες παρεμβάσεις στα εσωτερικά της Λ. Αμερικής με ή χωρίς στρατιωτική επέμβαση (Νικαράγουα, Χιλή, Κούβα, Παναμά), πόσους εμφυλίους για το πετρέλαιο, τα διαμάντια, το χρυσό, υπέθαλψε στην Αφρική;

      Διαγραφή
  8. Στις σύγχρονες κοινωνίες, στην εργατική τάξη περιλαμβάνονται και οι υπάλληλοι που απλά "χτυπάνε ένα πληκτρολόγιο". Αυτό σημαίνει ότι η εργατική τάξη, αριθμητικά, αποτελεί το συγκριτικά μεγαλύτερο τμήμα του λαού. Το κύριο επομένως είναι να κερδίσουμε την εργατική τάξη και φυσικά και ένα μέρος από τα τμήματα των μικροαστών και των αγροτών που θα ριζοσπαστικοποιηθούν και θα αποτελέσουν τους συμμάχους της. Στη παρούσα φάση αυτό δεν θα γίνει λόγω του γεγονότος ότι παρουσιάσαμε μια αναλυτική απεικόνιση του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, αρκεί η γενική περιγραφή και αυτή η γενική περιγραφή νομίζω ότι έχει γίνει και γίνεται. Πολύ πιο σημαντικό θεωρώ αυτό που γράφει ο Βαγγέλης Φ. σε σχέση με τους ξένους εργάτες, που αποτελούν πλέον ένα σημαντικό κομμάτι της εργατικής τάξης της χώρας μας. Σε παλαιότερο σχόλιο μου, είχα αναφερθεί στην μεγάλη ικανότητα που έχει δείξει ο καπιταλισμός να αποτρέπει τον ταξικό προσανατολισμό της εργατικής τάξης, αλλοιώνοντας την συνείδησή της μέσα από την συνεχή "κινητικότητα" των μελών της που επιβάλλει με την "εισαγωγή" ξένων εργατών. Αυτό κατά την άποψή μου είναι ένα κεφαλαιώδες ζήτημα για το κομμουνιστικό κίνημα που καλείται να βρει τρόπους ενσωμάτωσης των εργατών μεταναστών στην ντόπια εργατική τάξη και συνεπώς και στους ταξικούς αγώνες. Προς αυτή την κατεύθυνση νομίζω ότι υπάρχει πολύ δουλειά να γίνει και στην ντόπια εργατική τάξη και στους μετανάστες αδελφούς μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή